การเทศนาสั่งสอนในพระพุทธศาสนา : หน้า 106/128

ทรรตเณโทลการทวายเถระ ได้กระทํา ณประโยชน์ใน กระทรศาสนา ด้วยการ เทศนาสั่งสอนประชาชนโต้ ศาสดาที่ท่านได้เคยตรัสสอนแก่เหล่า พระบรมศาสดาที่ตรัสสอนพระภิกษุ พระภิกษุทั้งหลายว่า มาเถิดภิกษุ ทั้งหลายไว้ว่า มาเถิดภิกษุทั้งหลาย ทั้งหลาย เวลาที่คาเห็นรูป หูฟัง เสียง จมูกคมกลิ่น ลิ้นลิ้มรส กาย ได้รับสัมผัส ใจรู้ธรรมอย่าถือนิมิตไว้ อย่าถืออนุพยัญชนะไว้ อย่าให้ความ ยินดีชินร้ายเข้าครอบงำาได้ ปฏิบัตินี้แหละ มหาบพิตรเป็นสิ่งที่ ช่วยให้พระภิกษุทั้งหลาย ประพฤติ พรหมจรรย์อยู่ได้ตลอดชีวิต ท่าให้ รักษาพระธรรมวินัยไว้ได้นาน ขอ ขอ ทั้งหลาย เธอจงพิจารณาดูกายนี้ เธอทั้งหลายจงรักษาประตูในอินทรีย์ ตั้งแต่เบื้องบนลงมาถึงพื้นเท้า และ ตั้งแต่ปลายเท้าไปจรดปลายเส้นผม ซึ่งมีหนังห่อหุ้มอยู่ ล้วนเต็มไปด้วย ของสกปรก อันได้แก่ ผม ขน เล็บ ฟัน หนัง เนื้อ เอ็น กระดูก เยื่อใน กระดูก หนอง เลือด เหงื่อ มันขัน น้ำตาเปลวมัน น้ำลาย น้ำมูก ไขข้อ ดังนี้ เมื่อได้พิจารณาร่างกายว่า เป็นของไม่งามเช่นนี้แหละ เป็นเหตุ ให้พระภิกษุหนุ่มทั้งหลาย ประพฤติ พรหมจรรย์อยู่ตลอดชีวิตได้ และ ถวายพระพร” พระเจ้าอุเทนทรงสดับค่า รักษาพระธรรมวินัยไว้ได้นาน ขอ อรรถาธิบายของพระปิณโ*ศลภาร เค้าใจซรรนะ รวมทั้งได้คุย ถวายพระพร” ทวาชเถระแล้ว บังเกิดความศรัทธา แสดงอิทธิปาฏินารย์ เยื่อสร้างควานเชื่อถือ จนสามารถลมด้างค่าสม ประมาทซองเด้าใจมิด ในทระทุทธศาสนาได้ ของไม่งามเช่นนี้ได้ แตตรงขาม พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้เป็นพระ กลับมองเห็นว่าสวยว่างามไปแล้ว” เมื่อฟังคำอธิบายของพระ- เลื่อมใสในปฏิปทาของพระภิกษุทั้ง เถระแล้ว พระเจ้าอุเทนก็ยังมีข้อ หลาย ทั้งยังทรงเข้าใจแจ่มแจ้งใน คัดค้านที่ทรงของใจอีก “ถ้าเป็นอย่างที่พระคุณเจ้า อธิบายมานี้ ข้าพเจ้าคิดว่า พระ ภิกษุผู้ที่ได้อบรมกาย อบรมจิต อบรมปัญญาแล้วเท่านั้น จึงจะ สามารถพิจารณาว่าร่างกายเป็น หากพระภิกษุที่มิได้อบรมกาย ใจ และปัญญาเช่นนี้ล่ะ จะสามารถ พิจารณาว่า ร่างกายเป็นของไม่ งามได้หรือ ในเมื่อบางครั้งหากจะ คิดจะนึกว่าไม่สวยไม่งาม แต่ตาก็ “ขอถวายพระพรมหาบพิตร อรรถาธิบายนั้น หลังจากประนมกร ครั้งแล้ว ทรงกล่าววาจาขออึดถือพระรัตบา ดรัยเป็นสรณะ อาตมาจะขอกล่าวอ้างถึงค่าสอนของ ใจ มิสติคอยกำกับอยู่ คราวนั้น กัลยาณมิตร ๑๐๔ มิถุน วิธีล ๒๕ลฟ กราบพระเถระครบ ๓ “พระคุณเจ้าภารทวาชะ ช่าง น่าอัศจรรย์เหลือเกิน ค่าสอนที่ วาจาที่ประเสริฐ และถูกต้องดีแท้ ท่าให้ข้าพเจ้านึกถึงตัวเองว่า ใน คราวใดที่ข้าพเจ้าไม่ได้ระวังกาย วาจา ใจ ไม่มีสติ เข้าไปในเมืองใด ความโลภทั้งหลายย่อมเกิดขึ้น และ ครอบตาใจข้าพเจ้ามากยิ่งขึ้น แต ในคราวใดข้าพเจ้าระวังกาย วาจา