การดำรงชีวิตและเป้าหมาย : หน้า 30/128

เอื้องดูให้พึงรู้หน้าที่ โ ด ย เ ก ษ ม สุ ข ก ม ร ส ก ต ย์ (ใส) 08 การที่ได้คลุกคลีกับเด็ก กับผู้คนมากมายหลาย ที่ได้มีโอกาสคุยกับครูบาอาจารย์เมื่อไม่กี่วัน ก่อนจะลงมือ เขียนบทความฉบับนี้ หา ให้ได้ข้อคิด ตอกย้ำความคิดให้ เข้มข้นขึ้น “นั่นคือ คนเราต้องมีแบบแผนหรือเสาหลัก (5เณ0- เนเธ) ในการดำรงชีวิต จึงจะสามารถดำเนินชีวิตสู่เป้าหมาย ได้ดังปรารถนา', เลาหลักดังกล่าวแบ่งออกเป็น ๓ ส่วนคือ เป้าหมาย บนดิน อันได้แก่ การมีสติรำตึกรู้ในหน้าที่ของความเป็น สก เป็นคน เป็นประชาชน เป็นพี่ เป็นน้อง เลยไปถึงรู้ใน ภาระอันจะพึงมี พึงเป็นในอนาคต เช่น ภาระของการเป็น พ่อ เป็นแม่ เป็นเจ้านาย เป็นลูกน้อง เป็นศิษย์ เป็นครู ตลอดจนหน้าที่ในการวางรากฐานชีวิตให้ถึงพร้อม และ มั่นคงด้วยปัจจัยทั้งสี่ ดังที่เราทุกคนตระหนักกันอยู่แล้ว ส่วนที่สองคือ เป้าหมายบนฟ้า เป็นเป้าหมายที่คน ไทย หรือชาวพุทธทั่วไปมีอยู่ในใจกันล้วนหน้า คือความ ปรารถนาสู่สวรรค์ เมื่อร่างกายเดิมๆ ทุกวันนี้มีอันต้อง แตกสลาย ส่วนที่สามคือ เป้าหมายเหนือฟ้า ความปรารถนานี้ มือสู่ในผู้ที่ประพฤติธรรม จนเห็นผลในธรรมะ เห็นทุกข์ แห่งการเกิด และการเวียนว่ายในวัฏฏสงสารแล้ว นั่นคือ การมุ่งสู่อายตนะนิพพาน เป้าหมายหรือเสาหลักทั้งสามนี้ หากถูกวางไว้อย่าง แน่นแฟ้น อย่างเต็มไปด้วยความเข้าใจที่หนักแน่นมั่นคง แล้ว ชีวิตทุกชีวิตจะไม่มีวันตกต่ำ และจะต้องมีแต่ชัยชนะ หนแต่คำว่า “ชนะ” แม้ว่าจะต้องต่อสู้เพื่องานในหน้าที่ อย่างหนักสักเพียงไหน กไม่มีคำว่าแพ้ แด่..สำคัญตรงที่ จะต้องสอนให้เข้าใจต่อไปด้วยว่า เปาหมายบนพื้นดินเป็นส่วนสำคัญที่สุด เพราะหมายถึง “ฐาน” หรือ “รากแล้ว” ที่จะส่งลำ ต้นใหญ่โตล่ำสัน เมื่อ .กัลยาณมิตร / ได้อายุ สามารถดัดฟันมาหา เป็นบันไดทอดขึ้นไปสู่ประตู สวรรค์ หรือเป้าหมายที่สองได้ หากปราศจากความมั่นคง ของเป้าหมายแรกเสียแล้ว ความฝันที่จะไปยังขั้นที่สอง สาม คงไม่มีวันเป็นไปได้ และหากว่ามนุษย์ทุกคน มี ความมั่นคงอย่างเข้าใจ และเข้าถึงในความสำคัญของเป่า หมายแรก หนทางสู่เป้าหมายที่สองก็จะทอแสงให้เห็นเด่น ชัด ห่า ไม? เพราะความสมบูรณ์ในหน้าที่ของความเป็นมนุษย์คือ คุณธรรม อันเป็นปกติที่มนุษย์ควรจะมี นั่นคือ ความเป็น ผู้มีกตัญญูกตเวทิตา มีสัมมาอาชีพ มีเมตตากรุณา มี ความเข้าใจในมนุษย์ด้วยกัน มีการให้อภัย ให้ความช่วย เหลือ มีน้ำใจไม่ผูกพยาบาท มีความรัก ขยันหมั่นเพียร ด้วยตนเอง มีความสงบระงับ และงามในกิริยา วาจา ใจ ไม่พูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหล ไม่ฝันเฟื่อง ไม่นินทา รู้จัก พิจารณาแต่สิ่งที่ดีของคนอื่น รู้จักพิจารณาแก้ไขตนเอง เสียสละ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าส่วนตน มี ความเคารพในสมณะ ครูบาอาจารย์ไม่ประเมินตนว่าเหนือ กว่า หรือต่ำกว่าผู้อื่น รวมทั้งมีความเป็นกัลยาณมิตรให้ กับตนเอง และคนอื่นอยู่เป็นนิจ ดังกล่าวนี้ หากทำ ได้สมบูรณ์ จึงจะถือว่าเป้าหมาย บนดินถึงพร้อม และนั่นแหละ แทบจะไม่ต้องตั้งจิตปรารถนา เมื่อละโลกแรงดึงดูดของเป้าหมายบนฟ้า คือสวรรค์ก็จะ มาพาดวงจิตของเราไปเอง อย่างเป็นธรรมชาติ คือเป็น ไปตามความเป็นจริง ส่วนเป้าหมายเหนือฟ้าเป็นจุดหมายสูงสุดยอด ซึ่ง จะต้องมีความหนักแน่นในเป้าหมายที่หนึ่ง และสองเป็น พื้นฐาน โดย เป็นจะต้องให้ตระหนักเสมอ จนขึ้นใจว่า เป้าหมายชีวิตแบ่งออกเป็นสามส่วน มีส่วนที่สามเป็นจุด ปลาย เป็นสุดยอดปรารถนาของการเกิดมาเป็นมนุษย์ เป็น เป้าหมายที่ “จำเป็น” จะต้องถูกรองรับด้วยพื้นฐานอันนั่น คงของเป้าหมายที่หนึ่ง และสอง มิฉะนั้น แม้จะตั้งเป้าไว้ น^/ มิถุนายน ๒๕๓๙