การปรับตัวและการอยู่ร่วมกัน : หน้า 87/128

ป้ากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโอ 1) ลูกรักของแม่ ได้รับจดหมายจากนั้นแล้วจะ ครบรอบวันเกิดของ นุ่นปีที่ ๑๑ แล้วนะจ้ะ ปีนี้สำคัญชะด้วยเพราะเป็นปีที่ครบ รอบการเป็น น.ร.อภิญญามาครบ ๑ ปีพอดี แม่เป่ามอง หนูอยู่เงียบๆ คอยเอาใจเชียร์อยู่ข้างๆ ใจของหนู (หนูคง ไม่รู้ตัวหรอก) และแม่ก็ชื่นใจที่นั่นสามารถปรับตนเองได้ดี ขึ้นทั้งหยาบและละเอียด ทั้งในอุปนิสัยส่วนตัว และการ เข้ากันได้ดีขึ้นในหมู่คณะ ความอดทนที่นุ่นบอกว่ามีมาก ขึ้น แม่ก็ดีใจ แต่ถ้าหากเราอยู่ด้วยกันอย่างไม่ต้องใช้ ความอดทนจะดีกว่า ความอดทนเป็นสิ่งที่ต้องมีตลอดไป ตราบใดที่เรายังไม่สามารถปรับใจของเราให้เข้าใจชีวิต และสภาพแวดล้อมรอบตัวเราได้ การอดทนต่อสภาพ แวดล้อม เช่น ที่อยู่อาศัย ดินฟ้าอากาศ นั้นเป็นสิ่งง่ายที่ จะปรับตนเองได้ แต่ความอดทนต่อการอยู่ร่วมกันในหมู่ คณะ ถ้าหากว่าเราจะพยายามเข้าใจกันและกัน ก็ไม่ใช่ สิ่งที่ยากเกินกว่าจะกระทำ ได้ เพราะปรกติคนเราก็ไม่มี ใครที่จะสมบูรณ์แบบหรือ 96*601 ไปได้หมด แม้แต่ตัว เราเองซึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย หากเราจะทำ ใจยอมรับเขา ใน “ข้อเสีย” และให้อภัยเขา เหมือนที่เขายอมรับ “ข้อ เสีย” ของตัวเราเองและให้อภัยต่อกันเช่นเดียวกัน ส่วน ข้อเสียของกันและกัน เราก็พยายามบอกกล่าวให้เห็นข้อ บกพร่อง ด้วยการทำ ตนเป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกันและกัน เท่านี้เราก็สามารถจะอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข โดยไม่ ต้องใช้ความอดทนเลย ประกาศนียบัตรที่ได้รับจากการเป็นน.ร.อภิญญา ครบ ๑ ปี เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจ เป็นประกาศนียบัตรที่เป็นหลักฐาน ว่า เราได้ก้าวผ่านการฝึกฝนตนเองมาแล้ว ๑ ปี ก้าวแรก ของหนูจะพิสูจน์ว่าจะก้าวต่อไปอีกได้หรือไม่ ในเส้นทางที่ มิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เพราะการเป็น น.ร.อภิญญาเป็น สิ่งใหม่ที่ยังไม่มีปรากฏ โรงเรียนอภิญญาแห่งแรกที่อุบัติ ขึ้นในโลก เป็นสิ่งที่ท้าทายพญามารทีเดียว เหมือนการตั้ง ปอมขึ้นประชดต่อสู้กับศัตรูทางธรรม ทหารกล้าที่สมัคร กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๙