ความสำคัญของครอบครัว : หน้า 35/128

รักที่เป็นกลไ ต่อจากหนา ๓๑ หรับลูกหลานของคนใกล้ชิด คนคุ้น เคย และของเพื่อนของเพื่อนๆ อีกที และขณะเขียนเรื่องนี้แม้จะเป็น เด็กๆ ที่มาจากหลายครอบครัว จาก วันสงกรานต์ วันแห่งการกลับบ้าน กรุงเทพฯ จากชัยภูมิ จากเชียงใหม่ วันของความสนุกสนานร่าเริงแจ่มใส และอีกหลายๆ จังหวัด จะได้พบหน้า ที่ครอบครัวจะได้อยู่ร่วมกันเป็นเวลา คุณพ่อ คุณแม่ และจะได้กลับบ้าน หลายๆ วัน ไม่ว่าครอบครัวนั้นจะอยู่ หลังจากที่มานอนรวมกันกับเพื่อนที่ไม่ ที่ไหน เพราะเดี๋ยวนี้แม้จะมีภูมิลำเนา เคยเห็นหน้ามาก่อน มีอายุต่างกัน อยู่ในกรุงเทพฯ ก็ใช่ว่าจะได้พบหน้า ได้พร้อมหน้า ได้อบอุ่นกับพ่อแม่ทุก วันเหมือนสมัยก่อน เพราะธุรกิจการ งาน หน้าที่ และสิ่งที่เรียกว่า ความ รุ่งเรืองก้าวหน้าของเมืองหลวง ได้เข้า บางคนยังไร้เดียงสา บางคนใกล้จะ เป็นหนุ่มเป็นสาว บางคนเป็นเด็กหญิง บางคนเป็นเด็กชาย ทุกคนต้องมาอยู่ ในชายคาบ้านหลังเดียวกัน มาพบกับ วัฒนธรรมใหม่เหมือนๆ กัน ทานข้าว ระเบียบการอันเดียวกัน ถึงแม้จะดู นาดีที่พ่อ และแม่อยากหยิบยื่นให้กับ ลูกผู้เป็นที่รัก เพื่อชีวิตที่ดีที่สุดสมบูรณ์ ที่สุด เพราะต่างตระหนักดีว่า ทรัพย์ สินเงินทอง ตลอดจนความรู้ที่ได้รับ จากโรงเรียนไม่ใช่ยานพาหนะที่จะพา ลูกของตนไปสู่ความสุขที่สมบูรณ์ที่สุด ได้ นอกเสียจากความเข้าใจในการอยู่ ร่วมกันในสังคม ความพร้อมที่จะให้ อภัยคนอื่นได้เสมอ การมีดวงใจกว้าง ใหญ่ มีความรักมากมาย กล่าวได้อย่างเต็มภาคภูมิว่า “ให้เท่าไหร่ ก.ม.รู้จักหมด" ซึ่งตรงนี้ต่างหากที่โรง เรียนให้ไม่ได้ เพราะกฎระเบียบ และ ระบบการศึกษา ดีกรอบเอาไว้เสียมิด ชิด ผนวกเข้ากับสังคมสมัยใหม่ที่ทั้ง ครู ทั้งนักเรียนต้องต่อสู้แหวกว่ายเพื่อ มากจน เอาตัวเองให้รอด ทำ ให้เวลาของการ มีอารมณ์ต่อกันทั้งสองฝ่ายค่อยๆ เจือ จาง และเลือนหายไปทุกที แม้กระทั่งพ่อแม่ ซึ่งต่างรู้ตัวดี ตระหนักดีว่า เวลาสำหรับลูกถูกดึงไป อยู่ในภาระหน้าที่การงาน เศรษฐกิจ และการผลักคันสถานะครอบครัว แคมป์ของเรา แคมป์ที่ดูง่ายๆ จึงกลายเป็นที่ต้องการ เพราะเรานำ เด็กที่มีหลายอายุ มากางกั้นความอบอุ่นความพร้อมหน้า พร้อมกัน และอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ หลายสิ่งแวดล้อม หลายปัญหา หลาย กันในครอบครัว ให้เลือนลางออกไป ความต้องการเข้ามาไว้ด้วยกันในความ ทุกที เหมือนว่าต่างคนต่างแปลกหน้าซึ่งกัน ดูแลของเด็กหนุ่มสาว ผู้ได้รับการฟูม ฟักจากเรามาเป็นเวลาถึงแปดปี ภาย วันสงกรานต์จึงเป็นวันที่มีความ และกัน แต่ทุกคนก็ต้องเผชิญกับสิ่งที่ หมาย ไม่ว่าจะกับคนที่มีภูมิลำเนาอยู่ เหมือนกันเป็นเวลาถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ ใต้การเอาใจใส่จริง การไม่ทอดทิ้ง ต่างจังหวัดหรือว่าในกรุงเทพฯ เพราะ เหตุผลของการยกเรื่องนี้ขึ้นมา เป็นวันที่รับประกันได้ว่าครอบครัวจะได้ เป็นบทความนั้น มาจากความรู้สึกที่ อยู่พร้อมหน้า...ถ้าไม่แอบหนีไปไหนแต่ เกิดขึ้นจากการได้อยู่กับเด็กต่างครอบๆ เพียงลำพัง สำหรับผู้เขียน วันนี้เป็นวันปิด แคมป์ภาคฤดูร้อนที่จัดขึ้นที่บ้าน สา ครัว ต่างวัย ต่างสิ่งแวดล้อม ดังได้ กล่าวแล้วข้างต้นเป็นเวลานาน ทำ ให้ ได้เห็น ได้สัมผัส ได้รับรู้ความปรารถ มิถุนายน ๒๕๓๙ 33 . กัลยาณมิตร เลยของผู้ใหญ่อีกชั้นหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็น วางระบบ ระเบียบ เกม และทุกสิ่ง ทุกอย่าง โดยผู้ใหญ่ เด็ก ๆ เรียกว่า “ป่า” (ผู้เขียนคนนี้) จะเข้ามาให้ความ อบอุ่นเต็มที่ ไม่อั้นทุกวัน เริ่มด้วยการ ทำ สมาธิด้วยกันในตอนเช้า ผสมการ