ความอัศจรรย์ของธรรมกายเจดีย์ : หน้า 78/128

ป้าฟังคุณวันทนาเล่าให้ฟังแล้วก็ไม่รู้สึกสงสัยอะไร ธรรม กายเจดีย์ของเราอัศจรรย์ตั้งแต่วันกลั่นแผ่นดินเป็นต้นมาแล้ว วัน นั้นใครที่ไปร่วมงานต้องจ่าได้ไม่มีวันลืม ฟ้าเป็นสีชมพูทั้งฟ้าตลอด วัน ต่อมาพอท่านเจ้าคุณหลวงพ่อประกาศจำนวนเสาเข็ม ๓,๓๓๓ ต้น เลขท้ายล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งงวดนั้นก็ออก ๓๓๓ ทำให้นัก เล่นหวยรวยไปตามๆ กัน พอถึงวันตอกเสาเข็ม เพ็ญกลางเดือนสิบ ไม่ทราบวันที่เท่าไหร่ ป้าลืมว่า ล็อตเตอรี่ก็ออกตรงตามวันที่อีก ตอนกลางคืนเวลาประมาณ ๒ ทุ่มเศษ มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อเธอไปรับ สายก็ได้ยินเสียงพูดว่า เขาเป็นลูก ขายที่ตายแล้วของเธอ พูดมาเพื่อขอ เล่าความเป็นอยู่โลกใหม่ที่เขาเกิด แม่ ฟังแล้วจะได้สบายใจหายเป็นห่วง ผู้เล่าว่าได้ว่าเป็นเสียงลูกชายของ เครือๆ อ่อนระโหย เมื่อถามดูว่าเจ็บ ป่วยหรือเปล่า ลูกชายชี้แจงว่า ต้อง รวบรวมพลังค่อนข้างมากจึงสามารถ สร้างเสียงพูดคุยทางโทรศัพท์ได้ นี่ป่าไม่ได้เชียร์ให้คุณเล่นหวย เพียงแต่ให้เห็นว่าบุญใหญ่ของการ เธอจริง เพียงแต่เสียงเหมือนคนเดิน สร้างเจดีย์สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเลขการเสี่ยงโชคได้ทีเดียว ทางมาไกลเหน็ดเหนื่อยมาก พูดเสียง เพราะฉะนั้น เรื่องเสาเข็ม ๓ คนแรกทำไมเป็นชื่อครูบาอาจารย์ ของเรา จึงไม่ใช่เรื่องน่าสงสัย บุญนั้นเองจัดสรรให้เป็นไป และป่า ว่าอาจมีเทพยดาดลใจให้เจ้าหน้าที่ของบริษัทผู้นั้น เกิดนึกอยากรู้ ขึ้นมา เพื่อให้ป่าได้มีโอกาสเขียนคุยเรื่องนี้ให้คุณฟัง ฟังแล้วก็ไม่ ควรเสียเวลาเถียงป่า ควรเชื่อเถอะ เพราะเชื่อแล้วทำให้มีกำลังใจ ช่วยกันสร้างปูชนียสถานอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เราต้องช่วยกันนะคะ เพราะป้าฟังคำพูดของท่านเจ้าคุณ หลวงพ่อมาด้วยหูตนเองในวันนั้นขณะถวายปัจจัยเสร็จ ท่านบอก ว่าปีนี้ทําอย่างไรเสีย ท่านก็จะทิ้งเรื่องระดมทุนแล้ว ท่านจะทำ เรื่องระดมธรรมอย่างเดียว เพราะอายุมาก สุขภาพไม่แข็งแรง รอ ต่อไปไม่ได้ เรื่องระดมทุนยกให้เป็นหน้าที่ของพวกเราทุกคน พูด ง่ายๆ คือหลวงพ่อของเราจะพาหมู่คณะที่มีผลการปฏิบัติธรรมดี ขึ้นไปเจริญภาวนาขั้นสูง (ทำวิชชา) แล้ว โอกาสที่จะได้พบท่าน คงยากมาก ป้ามีเรื่องเล่าที่จะคุยแถมให้คุณฟังสักหน่อย แต่ก็ต้องขอ โทษที่จ่าชื่อผู้เล่าไม่ได้ 5.O ผู้เป็นแม่เกิดนึกสงสัยลังเลว่าเป็น เพื่อนของลูกโทรศัพท์ล้อเล่นหรือเปล่า จึงแกล้งถามว่าถ้าเป็นลูกชายจริงๆ คง ทราบว่า กระเป๋าสตางค์ที่เคยใช้เมื่อ ครั้งยังมีชีวิต เวลานี้อยู่ที่ไหน เสียงลูกชายตอบว่า “แม่ไม่ต้อง สงสัย ไม่มีใครล้อแม่เล่น หนูเป็นลูก ของแม่จริงๆ กระเป๋าสตางค์ของหนู แม่ก็เก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ของแม่ไง ครับ" ใช้ าแทนตัวว่าหนูเหมือนเมื่อ ยังไม่ตาย คำตอบเท่านั้นเอง ผู้เป็นแม่ก็ สตรีผู้เล่าเรื่องให้ป่าฟังมีอายุราว เศษ เป็นอาจารย์โรง ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา เพราะเธอ เรียนมีชื่อเสียง ในจังหวัดสุโขทัย เธอเล่าว่า มีลูก ๒ คน คนโต เก็บไว้โดยไม่มีใครรู้จริงๆเสียงลูกปลอบ เป็นหญิง คนเล็กเป็นขายซึ่งได้ถึงแก่ความตาย เพราะอุบัติเหตุรถ โยนว่า แม่อย่าเสียใจ อย่าร้องไห้ คว่ำขณะไปทัศนศึกษาที่ปราสาทเขาพนมรุ้งกับเพื่อนๆที่เรียนวิศวะ เพราะจะทำให้บาปเกิดขึ้นแก่ลูก ต่อ จุฬาฯ ปีหนึ่งด้วยกัน เมื่อปี ๒๕๓๕ ในเวลานั้นเธอเสียใจมาก ไปเมื่อขออนุญาตจากผู้ปกครองในภพ เวลาผ่านไปเป็นปี จิตใจค่อยเป็นปกติขึ้น ตลอดเวลาลูกที่ตายก็ ที่แกอยู่มาเยี่ยมแม่ จะไม่ได้รับ เงียบไป ไม่ติดต่อมา แม้แต่ฝันถึงก็ไม่มี อย่างไรก็ดีผู้เป็นแม่คิด อนุญาตอีก พูดกันครั้งแรกใช้เวลาไม่ อยู่เสมอว่าลูกของเธอไปดี เพราะเป็นเด็กนิสัยดีมาตั้งแต่เล็กไม่ นานนัก ฝ่ายผู้เป็นลูกอ้างว่าได้รับ ชอบทำบาปกรรมใดๆ มีเมตตาต่อสัตว์และผู้คนแวดล้อมอยู่เสมอ อนุญาตเวลามาเพียงแค่นั้น มีผู้มา ก่อนเข้าเป็นนิสิตจุฬาฯ ไปบวชภาคฤดูร้อนที่วัดแห่งหนึ่ง แล้วไป ตามตัวแล้ว สัญญาว่าต่อไปจะมาเยี่ยม รับการอบรมที่วัดพระธรรมกาย นึกหัดปฏิบัติธรรมวิชชาธรรมกายมา อีก แล้วอยู่มามีเหตุการณ์แปลกประหลาดเกิดขึ้น ในปี ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร 20ยน ๒๕๓๙ อ่านต่อหน้า ๘๗