ข้อความต้นฉบับในหน้า
04.1^10? น.เหลือเวลา ถอนได้ไป ใช้ไป บางคนก็ไม่รู้จัก
อีกเพียง ๓ นาที คุณค่า ใช้อย่างถล่มทลาย ในบัญชี
เท่านั้น ธนาคารก็จะเปิดทำการแล้ว ก็เหลืออยู่น้อยนิด แทบต้องขูดบัญชี
ผมเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าธนาคาร บางรายยิ่งไปกว่านั้นอีกนะ ต้องปิด
ด้วยความกระวนกระวายใจกระสับ บัญชีแบบกะทันหันเชียวละ
กระส่าย
เวลาแต่ละวินาทีที่เข็ม แหละน้า...คน!” เขาพูดเหมือนเปรย
นาฬิกาจะกระดิกตัวผ่านไปได้นั้น รำพึงรำพันประชดประชัน หรือจะ
ดูช่างอ้อยสร้อยเนิ่นช้า ไม่ไยดีกับ
ความรุ่มร้อนในใจผมบ้างเลย คุณ
คงคิดว่าผมมีทรัพย์สินมากมาย จะ
ไปฝากธนาคารล่ะซิ ใช่! มันมีค่า
มากสำหรับผม คุณลองเดาสิว่าลัก
บอกเล่าให้ผมฟัง ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ
“อุแว้ อุแว้...ๆ..ๆ..ๆ” นั่น
แหละครับ เสียงสัญญาณของการ
เปิดบัญชีใหม่ ในธนาคารชีวิต
๒๗,๒๗๕ วัน หรือเท่ากับ ๗๕
เท่าไหร่อย่านะ! อย่าพูดถึงหลักล้าน ปี คือเวลาในโลกมนุษย์ ผม คุณ
ผมไม่มีมากมายขนาดนั้นหรอก ก็
แค่สองหมื่นกว่า ๆ คุณจะร้องว่า
“โธ่เอ้ย!” สะซิ “โธ่เอ้ย! นึกว่าจะ
มากมายอะไร กะอีแค่สองหมื่น
กว่าๆ ท่าท่าร้อนรนกระวนกระวาย
ราวกับใครเขาจะมาปล้น เข้าตำรา
คุณลุงครับ
หล'ไงพ่อบอกว่า
หรือใครๆ ต่างก็ได้เวลาโดยประมาณ มีแต่บุญเท่านั้นที่จะติดตาม
นี้กันทั้งนั้น สำคัญแต่ว่าใครจะแปร
เปลี่ยนเวลาที่มีอยู่เป็นสิ่งมีค่าได้มาก
กว่ากัน
เทไปได้ทุกหนลุกแพ่ง
ทรัพย์สินเงินทองอย่างอื่น
เอาติดตัวไปได้อย่างมากก็แค่
ที่ว่า มีทองเท่าหนวดกุ้ง นอนสะดุ้ง
นับจากวันแรกจนถึงวันนี้ ผม
เมืองนอก ไกลกว่านั้นเอาไป
จนเรือนไหว”
ใช้เวลาจากบัญชีชีวิตของผมไป
จะไม่ให้สะดุ้งจนเรือนไหวได้ หมื่นกว่าวันแล้ว ผมแปรเปลี่ยนวัน
ไฝได้เด้วล่ะครับ
อย่างไรเล่าครับ กว่าจะได้มาสอง
เวลาเหล่านั้นเป็นทรัพย์สินเงินทอง
มากมาย ผมว่างานอย่างหนัก ใช้
หมื่นกว่านี้ ใช่จะได้มาง่าย ๆ ต้อง
ต่อสู้ผ่าฟันมาตั้งเท่าไหร่ อ้าว! นั่น
ธนาคารเปิดแล้ว ผมจะไปเปิดบัญชี
กอนละนะ
“สองหมื่นเจ็ดพันสามร้อย
เจ็ดสิบห้า ครับ” ผมแจ้งความจำนง
กับเจ้าหน้าที่ ดูท่าทางเขาเฉยเมย
เฉื่อยชา ไม่ค่อยกระตือรือร้นเอา
เลียเลย
จ่ายอย่างประหยัด ถ้าเงินทองของ
ผมมันจะกระเด็นหล่นหายไปสัก
เซ็นต์ ครึ่งเซ็นต์สะก็ ผมจะติด
คามจนกว่าจะได้มันคืนมา เพราะ
ผมถือว่ากว่าจะได้มาผมต้องแลก
ด้วยเวลาของชีวิตทีเดียว ผมดั้นด้น
จากบ้านเกิดเมืองนอน ข้ามน้ำข้าม
ทะเล เพื่อมาทาแหล่งท่ามาหากิน
“หึ! มาเปิดบัญชีกันแล้วก็ ในประเทศที่ทั่วโลกยอมรับว่าศิวิไลซ์
มิถุนายน ๒๕๓๙
© กัลยาณมิตร