การสร้างบารมีและการปฏิบัติธรรม : หน้า 88/128

ปีาดวงใจสุกที่รักแม่มากที่สุดในใสเไ เข้ามา จึงต้องเข้มแข็งเป็นพิเศษ ด้วยว่าเป็นทหารกล้ารุ่น แรกที่กำลังแรกรุ่นซะด้วย หนูจึงต้องสู้กับกิเลสภายในตน เองด้วยเพราะเป็นวัยที่กำลังเปลี่ยนไปสู่วัยรุ่น วัยหัวเลี้ยว หัวต่อ เกราะที่หนูจะสร้างขึ้นเพื่อกันภัยจากศัตรูทางธรรม คือ “บุญ” หนูต้องหัดรบด้วยตนเอง เพราะหากแม่ลงไป ร่วมรบกับหนูแล้ว หนูก็คงต้องเกาะแม่ไปตลอด ทำให้ไม่ สามารถที่จะเติบใหญ่เป็นทหารที่เข้มแข็งแห่งกองทัพธรรมได้ เหมือนที่หลวงพ่อพูดไว้ว่า ถ้าจะยกลูกให้เป็นลูกของท่าน แล้ว ก็ต้องทำจริง คือไม่เข้ามาพัวพันกับลูก ทำให้ลูกออด อ้อน อิดออด และในที่สุดก็อ่อนแอ ที่แม่จะทำได้ คือเฝ้า อธิษฐานลีก ๆ เข้าไปในกลาง เอาบุญที่จะบังเกิดขึ้นจาก ความตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมตั้งใจศึกษาวิชชาธรรมกาย บุญจากการที่ได้ยกลูกให้เป็นสมบัติของพระศาสนาด้วยความ เต็มใจ ให้บุญนั้นสว่างใส กลั่นเป็นบารมีที่สว่างยิ่งๆ ขึ้น เอาหนูไว้ในกลางบุญบารมีนั้น แล้วอธิษฐานส่งผ่านพระ ธรรมกายภายในทุกๆ พระองค์ และพระต้นธาตุต้นธรรม ให้หนูได้รู้แจ้งแทงตลอดในวิชชาธรรมกาย ได้สร้างบารมี ในเส้นทางนี้ใต้ตลอดรอดส่ง ให้มีกำลังกายกำลังใจที่เข้ม แข็ง ให้ชนะอุปสรรคทั้งหลายทั้งปวงได้โดยสิ้นเชิง ส่วนที่หนูจะช่วยตนเองได้ คือความสม่ำเสมอใน การตั้งใจปฏิบัติธรรม รักษาศีลมิให้ด่างพร้อย ทำให้ครบ ทั้ง ทาน ศีล ภาวนา อย่างสม่ำเสมอ ให้บังเกิดขึ้นเป็นบุญ เป็นเกราะป้องกันภัยอย่างดี ให้ไปได้ตลอดรอดส่งในเส้น ทางสร้างบารมี ในการปฏิบัติธรรมก็ทําใจให้ใสๆ ปราศจากความ กังวลใจ ไม่ต้องตั้งใจจนเกิดการลุ้น หนูทำใจให้สบายๆ ปล่อยใจไปตามธรรมชาติ จะฟุ้งซ่านก็ให้ภาวนา “สัมมา อะระหัง” ไปเรื่อยๆ ไม่ช้าก็จะหยุดนิ่ง แต่แม่ก็ดีใจนะจ๊ะ ที่นั่นบอกว่าตรึกธรรมะได้นานขึ้น หมั่นตรึกให้ดีทุกอิริยา บถ ทำใจให้รักธรรมะ รักวิชชาอย่างแน่วแน่ ไม่ช้าใจหนูก็ จะติดอยู่ในกลางอย่างไม่ต้องบังคับหรือลุ้นอะไรเลย ไม่ ช้าหนูก็จะเห็นองค์พระธรรมกายภายใน ซึ่งเป็นที่พึ่งที่ ระลึกที่แท้จริงของเรา รักและคิดถึงลูก กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๙