การปฏิบัติธรรมและการมีสติ : หน้า 104/128

ในคราวใดข้าพเจ้าไม่ได้ ระกาย วาจา ใจ ไม่มีสติ เข้าไปในเมืองใดความโลก ทั้งหลายย่อมเกิดขึ้น และ ครอบงำใจข้ามเจ้ามากยิ่ง ขึ้น แต่ในคราวใดข้ามเจ้า ระวังกาย วาจา ใจ มีสติ คอยก๋ากับอปคราวนั้น ความโลกย่อมไม่ครอบงำ ใจของข้าพเจ้าได้ มา แต่ที่ร่วงพรูลงมาบนพระเศียร ตระหนี่ออกจากใจเพคะ” พระเจ้า ของห้าวเธอ คือตัวมดแดงล้วนๆ มันพากันไต่ลงจากพระเศียรแล้วช่วย กันกัดพระองค์ จนทรงรู้สึกปวด แลบปวดร้อนไปหมด ทรงกระโดด ไปมาพลางร้องเรียกให้นางสนมมา ช่วยกันจับมดแดงออกจากพระวร กาย พระปิณโฑลภารทวาชเถระ อุเทนทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง ครั้นพอนึก ได้ จึงทรงถามพระสนมอีกว่า “พวกเธอเคยเห็นพระราชา องค์อื่นๆ ปฏิบัติต่อพระสมณะอย่าง ไรหรือ” “ขอเดชะ พระราชาองค์อื่นๆ พอเห็นสมณะแล้วก็ทรงกราบไหว้ แด่พระองค์กลับทรงประสงค์จะเคาะ เห็นดังนั้นก็รู้ว่าพระเจ้าอุเทนกำลัง รังมดแดงลงบนศีรษะของท่าน จึง พิโรธ จึงตัดปัญหาด้วยการเหาะ ทรงต้องได้รับผลเสียเองอย่างนั้น กลับไปยังพระอารามเสีย พวกนาง แหละเพคะ” สนมกำนัลต่างรีบลุกขึ้นไปช่วยกัน พระเจ้าอุเทนราชาได้ฟังคำ ปัดมดแดงให้ท้าวเธอจนหมด แล้ว ของนางสนมแล้ว ทรงพิจารณา จึงเอาผ้าชุบน้ำเย็นลูบพระวรกาย เห็นความผิดของพระองค์ที่แสดง ให้คลายจากอาการเจ็บปวด เมื่อ ออกไป เข้าทำนองหวังจะให้ทุกข์ เห็นว่าทรงมีพระอารมณ์ดีขึ้นแล้วก็ แก่ท่าน ทุกข์นั้นกลับมาถึงตัวเสีย พากันกราบทูลเดือนพระสติว่า เอง จึงโปรดให้น่านายอุทยานเข้า เกลา “ขอเดชะ พระอาญามีพ้น มาเฝ้า แล้วตรัสถามว่า ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลายมี “พระเถระรูปนี้ท่านมาเฉพาะ ความสุขกาย เพราะได้อาศัยร่ม วันนี้ หรือเคยมาที่นี่ก่อนหรือเปล่า” พระเศวตฉัตรของพระองค์ และมี ความเอิบอิ่มปีติใจ เพราะได้รับ อมตธรรมอันเป็นสาระของชีวิตจาก พระเถระรูปนั้นเพคะ,, "พระเถระรูปนั้นคือใครหรือ" พระราชาตรัสถาม “พระปิณโฑลภารทวาชเถระ เพคะ” พระสนมทูลตอบ “แล้วท่านกล่าวกับพวกเธอ “เคยมาที่นี่ก่อน พระเจ้าค่ะ” นายอุทยานกราบทูลตอบ “มาเสมอๆ รี” “พระเจ้าค่ะ” “ถ้าอย่างนั้น หากวันไหน พระเถระรูปนี้มาที่นี่ เธอจงรีบมา บอกเราโดยด่วน” อยู่ต่อมาอีกไม่กี่วัน พระ ปิณโฑลภารทวาชเถระก็เหาะมานั่ง ว่าอย่างไรล่ะ” ทรงถามต่อ พักกลางวันที่โคนไม้ต้นนั้นอีก พอ “ท่านสอนพวกข้าพระองค์ว่า นายอุทยานเห็นก็รีบไปกราบทูลให้ ให้ละความริษยา และกำจัดความ พระเจ้าอุเทนทรงทราบ ถัลยาณมิตร ๑๐๒ มิถุนายน ๒๕๓๗