การพบเพื่อนเก่า : หน้า 116/128

ผมอยู่ในประเทศนี้มาหลายต้นวัน ขับรถคันนั้น กลับมาอีกทีเห็นขนา จนผมรู้สึกว่าตัวเองจะกลายเป็นส่วน ยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเริ่มดีขึ้น มีแววดา ถึงเวลานี้ แมเปลี่านมาใช้รการ ของธนาคารใหม่และครัก ขื่อ ธนาคารกุญ ไม่จำกัด (มหาขน) นมมีความสุข เก๊กนานใจสกวันเลก หนึ่งของประเทศนี้ไปแล้ว วันนี้เป็นอีกัวนหนึ่ง ที่เวลา เหมือนคนที่เห็นในสิ่งที่ไม่เห็นมาก่อน “เป็นอะไรหรอเปล่า?” ผม ในบัญชีชีวิตของผมลดลงไปอีก แค่ ถามด้วยความห่วงใย วันนี้ไม่เหมือนวันก่อนๆ ที่ผ่านมา วันนี้ผมจะได้ต้อนรับเพื่อนเก่า ธนา “เปล่า ไม่ เป็นอะไร กลับ ไปหาอะไรง่ายๆ กินที่บ้านคุณดี มหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาเดินทาง เพื่อนเก่าของผมสมัยเรียนอยู่ใน กว่านะ” เขาบอกความประสงค์ หลบลมร้อนจากกรุงเทพฯ มาเยี่ยม ผม นัยว่าได้ทุนมาดูงาน ธนากับผม มีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกัน เช่น ดำเนินชีวิตไปในแนวทางเดียวกัน ความเป็นอยู่ สถานะทางสังคมใกล้ เคียงกัน ต่างกันตรงที่เขาไม่ยอม ทิ้งบ้านทิ้งเมืองมาขุดทองอย่างผม เราคุยกันอย่างได้รสชาติ ต่างถ่าย ทอดประสบการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต ให้แก่กันและกันฟัง เมื่อได้เวลา อาหาร ผมจึงชวนเขาข้ามถนนเพื่อ ไปรับประทานอาหาร ในร้านอาหาร ส่งตรงข้าม ทันทีที่ธนาก้าวเท้าลง จากบาทวิถี รถคันใหญ่ที่วิ่งมา ด้วยความเร็ว ต้องเบรคอย่างกะ ทันหัน เสียงล้อเสียดสีกับพื้นถนน ดังลั่น คนที่ได้ยินเสียงนี้ คงนึกต่อ ในใจว่า “โครม!?!” แต่ผิดคาด รถ ด้คันนั้นหยุดสนิทก่อนถึงร่างของ ธนาไม่ถึง ๓ นายืนนิ่งไม่ไหวติง หน้าเขาขีดเผือดไม่มีสีเลือด คงไม่ ต่างจากผมเท่าไรนัก ผมได้สติก่อน จึงรีบพาเขาไปนั่งพักที่บ้านั่งริมทาง “อะไร กะอีแค่จะถูกรถชน เท่าเนี้ย ถึงกับหมดอารมณ์กินข้าว เชียวหรือคุณ แค่จะเท่านั้นนะ ยัง ไม่ได้ชนสักหน่อย” ผมแซว เพราะ ปกติแล้ว เรื่องกินสำหรับเขาเรื่อง ใหญ่ จะต้องกินดี กินอร่อย ถ้าไม่ อร่อย ไม่ถูกปาก เขาจะบอกว่า เลีย พื้นที่ในกระเพาะ เสียเวลาย่อย “เหอะน่า! กลับเถอะ รถมัน ไม่ได้ชนผมที่ร่างกาย แต่มันชน เข้าไปในใจจังเบ้อเร่อเลย” “มันเป็นยังไง?” ผมถาม “เออ! แล้วจะเล่าให้ฟัง กลับเถอะ” เขาตัดบท หลังอาหารที่ปรุงง่ายๆ จาก อาหารกึ่งสำเร็จรูป เราสองคนไป นั่งคุยกันต่อที่ระเบียงบ้าน ในมือมี กาแฟอุ่น ๆ คนละถวยวนนี้อากาศด ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่ขมุกขมัวเช่นทุก วันที่ผ่านมา “คุณว่ารถมันชนเข้าไปในใจ หมายความว่ายังไง?” ผมถามเพราะ ติดใจคำ พูดของเขา แล้วกลับไปเจรจาขอโทษขอโพยคน .กัลยาณมิตร, มิถุนายน ๒๕๕๗