วันวิสาขบูชาและความสำคัญของพระพุทธเจ้า : หน้า 108/128

ข พระไตรปิฎก ณ ป่าดงรัง ระหว่างกรุงกบิลพัสดุ และ กรุงเทวทหะ อันเป็นสถานที่รื่นรมย์ ด้วยพฤกษาต่างๆ ท่ามกลางข้าราช บริพาร และผู้ที่รายล้อมอยู่นั้น ได้มี พระสุรเสียงประดุจเสียงของท้าวมหา พรหมประกาศว่า “เราเป็นยอดของ โดย : แก้วปริยัติ ดวงใจของขาวโลกสืบต่อไป โดยเฉพาะ ในวันวิสาขบูชา นับเป็นวันที่ชาวพุทธ ทั่วโลกจะได้ระลึกนึกถึงพระมหากรุณา ธิคุณ พระปัญญาธิคุณ และพระบร สุทธิคุณขององค์สมเด็จพระสัมมาสัม พุทธเจ้าที่มีต่อชาวโลก เนื่องจากใน วันวิสาขบูชา เป็นวันคล้ายวันประสูติ ตรัสรู้ และวันปรินิพพาน ของพระ พุทธองค์ วันประสูติ พระพุทธองค์ ประสูติด้วยกายเนื้อ และได้ลักษณะ โลก เราเป็นใหญ่แห่งโลก เราเป็นผู้ มหาบุรุษ เป็นกายที่เหมาะสมที่จะ จักษุ ๕ ดวงตาของ พธะสัมมาสัมพุทธเช้า ประเสริฐแห่งโลก ความเกิดของเรา บรรลุโลกุตตรธรรม อันเป็นธรรม นี้เป็นครั้งสุดท้าย บัดนี้ความเกิดอีก ภายใน วันตรัสรู้ พระพุทธองค์ ประ มิได้มี"ขณะจบพระสุรเสียงอันกังวาน สูติด้วยกายธรรม ด้วยพระธรรมกาย เหล่าเทวดา พรหม อรูปพรหม ตลอด แสนโกฏิจักรวาล ต่างแซ่ซ้องสาธุการ ด้วยความปีติโสมนัสในการอุบัติของ พระบรมโพธิสัตว ผู้เป็นหน่อเนื้อ พุทธางกูร นับจากวันนั้นจนทุกวันนี้ตลอด ๒,๕๐๐ กว่าปีที่ผ่านมา ในดวงใจของ พุทธบริษัททุกหมู่เหล่า ยังได้สดับ พระสุรเสียงของพระพุทธองค์มิได้จาง เข้าถึงธรรมกายพระอรหัต เป็นพระ อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ดวงตา เห็นธรรมภายใน หรือจักษุภายใน จักษุหรือดวงตาของพระสัมมาสัม พุทธเจ้านั้น เมื่อจำแนกแล้ว ตั้งแต่ ประสูติด้วยกายเนื้อ จนกระทั่งตรัสรู้ ธรรมเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มี ๕ ประการ คือ ๑.มังสจักษุ คือ ตาเนื้อเป็น หายไป และพระสุรเสียงนี้จะสถิตใน ดวงตาธรรมดาของมวลมนุษย์โดยทั่ว กัลยาณมิตร - บั^? มิถุนายน ๒๕๓๗