การเลือกเกิดและการสร้างบุญ : หน้า 77/128

ตาโต จมูกโด่ง ปากสวย สมกับชื่อ “ปภัสสรา” ใครๆที่ได้เห็นและฟังแม่ของเด็ก เล่าเรื่องให้ป่าฟัง ต่างพากันชื่นชม พูดเหมือนกันว่า พวกเขาแย่งกันมาเกิด เพื่อจะให้ได้โอกาสสร้างบุญใหญ่ธรรม กายเจดีย์และพระประจำตัว ซึ่งพ่อแม่ ของเด็กก็ทำให้แล้ว ดูเหมือนสร้างเสา เข็มมงคลให้ด้วย ล้าป่าว่าไม่มิด ป้า จึงพูดกับใครๆ ในที่นั่นว่า “คนยังไม่เกิด ยังรีบแย่งกันเกิด ในครอบครัวที่จะมีโอกาสสร้างบุญกุศล ใหญ่ ส่วนคนที่เกิดแล้วโอกาสมีอยู่ เหลือไว้ใช้แม้แต่สลึงเดียว ได้พบคุณวันทนา บุญสูง ซึ่งก็ไปนมัส- แล้ว ไม่ต้องแย่งเข้าท้องใคร มัวแต่ การท่านเจ้าคุณหลวงพ่อทำนองเดียวกัน ท่านเล่าเรื่องแปลกให้ฟัง ลังเลโอ้เอ้ ยังงั้นยังงี้ น่าเสียดาย” อีกเรื่องหนึ่ง โดยฟังมาจากหลวงพี่ในวัดรูปหนึ่ง คือมีเรื่องว่า คนงานของบริษัทที่รับเหมาตอกเสาเข็มสร้างธรรมกายเจดีย์ ผู้ฟังบางรายนึกสงสารเด็กผู้ชาย ที่ไม่ได้รับเลือก ป้าก็ชี้แจงว่า “ก็เด็กผู้ ซึ่งเป็นคนธรรมดาไม่ใช่ลูกศิษย์วัดพระธรรมกายแต่อย่างใด ได้ หญิงบอกแล้วไงว่าเด็กผู้ชายเป็นคนมี พบสิ่งที่ทำ ให้เขาอัศจรรย์ใจ จนต้องมานมัสการให้ท่านเจ้าคุณ บุญมากกว่า สามารถไปเลือกเกิดใน หลวงพ่อทราบว่า เขามีหน้าที่ร่วมกับเพื่อนๆ คนงานด้วยกัน น่า แม่ที่ดีๆ มีโอกาสทำบุญใหญ่คนอื่น ๆ รถยกไปยกเสาเข็มที่สร้างเสร็จแล้ว มาให้รถนั้นจั่นว่า การตอก ที ได้ เรื่องการเช้าท้องแม่นั้น แล้วแต่ บุญของเด็ก ถ้ามีบุญมาก ก็สามารถ เลือกแม่ได้ดั่งใจมาก ถ้ามีบุญน้อย โอกาสก็น้อยตามไป เรื่องที่ฟังนี้ อย่า คิดว่าเป็นเพียงความฝัน อันที่จริงเป็น อุทาหรณ์สอนใจที่ดียิ่งแก่เรา เกิดเป็น คนมีโอกาสพบการสร้างบุญกุศลใหญ่ ไม่ควรประมาท จะรอตายแล้วไปแย่ง ใครเกิด นอกจากแย่งไม่ได้แล้วโอกาส สร้างบุญใหญ่ก็หมดไป เพราะงานบุญ เหล่านั้น เขาท่า เสร็จกันไปหมดแล้ว” เรื่องที่สอง ในวันเดียวกันนั้นเอง ละต้นๆ เสาเข็มที่สร้างเสร็จแล้ว ก็นอนเรียงกันบ้าง ซ้อนกันบ้าง โดยไม่ได้กำหนดว่าต้องเป็นชื่อของใครๆ อยู่ก่อนอยู่หลัง เมื่อรถ ยกวิ่งไปถึงกองเสาเข็ม ก็จะยกตามสะดวก พนักงานยกไม่เคย สังเกตหรืออ่านชื่อเจ้าของเลย คนงานผู้นั้นเกิดต้องการรู้ว่า ต้น แรกที่ดอกเป็นชื่อของใคร เมื่อตอกเสาไปใกล้จะถึงชื่อเจ้าของ จึง ไปอ่านดู เป็นชื่อ “พระมงคลเทพมุนี" เมื่ออ่านแล้วก็รู้สึกเฉยๆ คิดว่าอาจเป็นเรื่องบังเอิญ ทีนี้พอถึงต้นที่สอง เขาก็ตอกในวิธีเดียวกัน คือว่า รถยกไป ยกมาตามสะดวก ไม่กำหนดว่าเป็นเสาจารึกชื่อใคร แต่เมื่อคนงาน ต้องการรู้และเดินไปอ่านดู ก็เริ่มแปลกใจ เพราะเป็นชื่อ “พระ อุธรรมยานเถร" ในใจของเขาสักรู้สึกพิศวงขึ้นมาตะหงิดๆ “จะ ตอนบ่าย เมื่อป้าเข้าร่วมแสดงมุทิตา บังเอิญอะไรขนาดนั้น” แล้วก็คิดต่อไปว่า “เล้า ล้าอัศจรรย์จริง สักการะต่อท่านเจ้าคุณหลวงพ่อของเรา คนที่สามเนี่ยต้องให้ได้ชื่อตามลำดับผู้มีบุญเหมาะสมคนต่อไปนะ” โดยถวายเงินรายได้จากการเขียน หนังสือแล้วขายลิขสิทธิ์ได้มา ๓ แสน บาทในงวดนี้ ก็ถวายหมดเลย ไม่ได้ ไม่มิดหวังเลย คนที่สามอ่านชื่อแล้ว ต้องรีบมากราบเรียนให้ หลวงพ่อท่านทราบทันที เพราะคนที่สามจารึกชื่อว่า “อุบาสิกา จันทร์ ขนนกยูง" กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๙