ความรักที่เป็นกลาง : หน้า 36/128

เล่านิทาน หรือคุยกันเรื่องเมื่อวานนี้ รักพี่เท่าๆ กันทุกคน ว่าใครทำอะไรที่ไหนไปบ้าง ทั้งหัวเราะ ขบขัน ชมเชย และอบรมไปด้วยใน ดังนั้น เมื่อย้อนพิจารณา จึง ท่า ให้รู้ชัดว่า สิ่งที่ผูกสายใยดวงใจของ ขณะเดียวกัน จากนั้นก็จะพรากจาก เด็กๆเหล่านี้เว้คือความรักที่เป็นกลาง กันไปชั่ววัน กลับมาเจอกันอีกครั้งก่อน ไม่เอียงข้าง ไม่ทะแยงไปทางใดทาง นอนด้วยการทำสมาธิบ้าง เล่านิทาน สนุกๆ บ้าง ซึ่งจะต้องแบ่งออกเป็น สองคาบ คือสำหรับเด็กๆ ผู้เข้ามา อยู่แคมป์กับเด็กโตผู้ดำเนินงานแคมป์ การอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ขา ให้เกิด ความเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาโดด เด่น ไม่ว่าจะเป็นเด็กเล็กหรือเด็กโค นั่นคือความสัมพันธ์ของ สายโซ่ แห่งวัย เด็กทั้งเล็กทั้งใหญ่แลกเปลี่ยน วัฒนธรรมกันเองอย่างเป็นธรรมชาติ โดยมีแกนความรักอย่างเป็นกลางของ ผู้ใหญ่ ที่พวกเขาต่างมั่นใจว่ารักเขา จริงและไม่ลำเอียง เป็นสายพานเชื่อม โยงอะไรต่ออะไร ตรงนี้เห็นได้ชัดอย่าง ยิ่งในวันนี้ วันปิดแคมป์ วันที่เด็กเล็ก ถึงกับร้องไห้ไม่อยากกลับบ้าน แม้พ่อ แม่จะมารับกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เด็กโตรำพึงกับป่า (ผู้เขียน) ว่า พวก เขาจะต้องคิดถึงน้องๆ แน่ ครั้นเมื่อ ถามว่ารักอะไรในตัวน้อง เขาก็พากัน สัมพุทธเจ้า ผู้ดำรงพระองค์อย่างเป็น กลางที่สุด และยุติธรรมที่สุดนั่นเอง เมื่อพสกนิกรหยั่งรู้ มั่นใจในธรรมของ พระเจ้าอยู่หัวของตน ย่อมเกิดความ มั่นใจที่จะช่วยกันจรรโลงประเทศ ตรงนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้า หนึ่ง เพราะป้าเองเห็นทุกๆ คนเป็น เสมือนลูกหลานเสมอกันไปทั้งนั้น พี่ๆ อยู่หัวของเราทรงมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม ก็เห็นน้องเป็นน้องเท่าๆ กันหมด ไม่ หนักแน่น ไม่เคยโรยรา ทรงสละพระ มีใครเป็นลูกของเรา หลานของเรา หรือน้องของเรา ไม่ได้มีความมุ่งมั่น ว่าจะต้องทำ ให้เขาโดดเด่นทางด้านนั้น หรือด้านนี้ ไม่ได้เข้าไปเป็นเจ้าของ ชีวิตเขา สิ่งที่อยู่ในสำนึกของเรามีเพียง แค่รักเขาให้มาก ให้โอกาสที่ดีแก่เขา เท่าๆ กัน เปิดโอกาสให้เขาได้แสดง ความสามารถออกมาเท่าๆ กันเหมือน กันทุกคน นี่เอง ที่ทำๆ ให้ความรักของเรา ป่าและพี่ๆ เป็นกลาง กว้างขวางใหญ่ โต สามารถบรรจุเด็กลักกี่คนก็ได้ ไม่ มีข้อจำกัด และทา ให้เด็กๆ สัมผัสได้ ถึงความรักนี้ องค์ให้แก่พสกนิกรทุกที่ ทุกคนทุกหน ทุกแห่ง รักประชาชนดุจพ่อรักลูก ผล คือ ประชาชนมีความรักพระองค์นัก หนา เทิดทูนไว้เหนือเศียรเกล้าเพราะ ค่างมั่นใจ เข้าใจ และเห็นในความ เสียสละเพื่อพวกเขาของพระองค์ท่าน พระเจ้าอยู่หัวคือที่สุดของประ เทศ รองกัดลงมาคือ หัวหน้ารัฐบาล หัวหน้าหน่วยงาน หากทุกคนตั้งตน เป็นกลาง มีความรักที่เป็นกลาง ดังที่ องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงวางราก ฐานไว้ และที่พระเจ้าอยู่หัวทรงดำรง พระองค์อยู่เสมอมาแล้วละก็ ประเทศ ย่อมมีแต่จะเรืองรุ่งพุ่งไปข้างหน้า ปัญ ถ้าท่านผู้อ่านจะถามอีกที เมื่อ หาใดๆย่อมลุล่วงไม่หนักหน่วงเกินวิสัย อ่านถึงตรงนี้ว่า ทำไมถึงหยิบเรื่องนี้ ขึ้นมาเขียน ก็จะรีบตอบให้ทันใจเลย ตอบว่าเขารักความบริสุทธิ์ รักลักษณะ ว่านี่คือเหตุผลที่ทำไมผู้คนถึงต้องการ เฉพาะตัวของน้องทุกคน รักเวลาที่ได้ หัวหน้า แผ่นดินต้องการผู้ปกครอง เพราะความรักอย่างเป็นกลาง วางใจ ไว้บนความยุติธรรม จะเป็นตัวแล้ทุก อย่างได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่หากเรามองในหนทางกลับ ทำสมาธิร่วมกัน รักเสียงสวดมนต์ที่ เพราะมนุษย์ทุกคนต้องการความรักที่ กัน เพราะเราต่างมีพระเจ้าอยู่หัวเป็น เด็กเล็กผลัดกันสวดน่า และเมื่อถามเด็กเล็กว่าร้องไห้ ทำไม คำตอบที่ได้คือ คิดถึงพี่ๆ เพราะพี่รักเขา หาเกมให้เล่น ซึ่งแน่ นอนค่า ตอบที่ได้ไม่ทั้งหมด แต่หา ให้ ผู้ฟังเข้าใจได้ดีกว่าทำไม เพราะถาม ว่าโกรธพี่คนไหนบ้าง รักคนไหนมาก ที่ลุคบ้าง จะไม่ได้ค่า ตอบ เด็กๆ จะ เป็นกลาง ไม่ล้า เอียง พระเจ้าแผ่นดิน จึงต้องประกาศพระองค์ว่า จะปกครอง โดยธรรม ดำรงพระองค์อยู่อย่างทรง ทศพิธราชธรรม ต้องปกครองโดย ธรรมคือปกครองในวินัยของพระพุทธ แผ่นดินไทยของเรามีพุทธ ศาสนา ตัวอย่างขัด ๆ อยู่แล้วที่จะให้เราประ พฤติตาม เรากลับมาที่ตัวเรา ที่ครอบ ครัวของเรา ให้หัวหน้าครอบครัว หมายถึง พ่อกับแม่ หรือแม้ผู้ที่เป็น ญาติผู้ใหญ่ในบ้าน ให้มีความรักที่ กว้างๆ เป็นกลางอย่างนี้ได้ ครอบครัว จะสมัครสมานสามัคคี ปัญหาต่างๆ ศาสนา มีพระพุทธเจ้าเป็นสุดยอดแห่ง ความเคารพ โดยมีพระบาทสมเด็จ จะลดน้อย ความแช่มชื่นสดใสจะทับ คอบเหมือนกันว่าไม่โกรธใครเลยและ พระเจ้าอยู่หัวกัดลงมาจากพระสัมมา- ทวี .กัลยาณมีดร /๓๔ ) มิถุนายน ๒๕๓๙