ปัญหาในครอบครัว : หน้า 16/215

ปัญหาแรก “ความหวาดระแวง ไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกัน” โลกปัจจุบันนี้ แม้อยู่ในครอบครัวเดียวกัน ก็มีโรคชนิดหนึ่งเกิดขึ้นประจำ นั่นคือ โรคหวาดระแวง แม้เป็นสามีภรรยากันแล้ว ก็มิวายหวาดระแวงกันเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น แม้แต่เป็น พี่น้องคลานตามกันมาก็ยังระแวงกัน แม้ที่สุดพ่อแม่กับลูก ก็ยังมิวายหวาดระแวงกัน เพราะฉะนั้น ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันไม่ใช่คนในครอบครัวจะไม่เป็นโรคหวาดระแวงกัน สาเหตุที่หวาดระแวงกันมีหลายอย่าง บางทีก็หวาดระแวงเพราะความอิจฉาริษยา บางทีก็หวาดระแวงเพราะลำเอียง บางทีก็หวาดระแวงเพราะอีกฝ่ายเอารัดเอาเปรียบ และที่ ร้ายแรงคือ หวาดระแวงเพราะเขาขาดความรับผิดชอบ ไม่ว่าจะระแวงเพราะเหตุใดก็ตาม แต่ที่แน่ ๆ คือยิ่งอยู่ร่วมกันนานเท่าใด ปัญหาความระแวงกันในครอบครัวก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ว่า “โรคโง่” ปัญหาที่สอง “ความโง่เขลา ไม่ทันโลก ทันคน ทันกิเลส” ปัญหานี้เกิดจากสติปัญญา ความรู้ ความสามารถไม่เท่าเทียมกัน หรือเรียกง่าย ๆ บางคนคิดจะทําอะไรมักไม่ทันคนอื่นในครอบครัว ซึ่งจะนำไปสู่ความไม่ทันการ เปลี่ยนแปลงของสังคม ของโลก สาเหตุใหญ่ที่ทำให้ไม่ทัน ไม่ใช่เพราะโง่อะไรนักหนา แต่เพราะคนอื่นในครอบครัวปรับปรุงตัวอยู่ตลอดเวลา เขาพัฒนาตนเองไม่ได้หยุด ส่วนตนเอง ไม่ยอมปรับปรุงแก้ไขเลย เคยอยู่อย่างไรก็อยู่อย่างนั้น เป็นประเภทใคร ๆ ก็เป็นไม่ขึ้น คนประเภทนี้เองที่มักจะคิดน้อยใจโชคชะตา น้อยใจพี่น้อง น้อยใจพ่อแม่ น้อยใจสามี น้อยใจภรรยาว่าไม่รัก เลยไปจนกระทั่งน้อยใจลูกว่าไม่รักตนอีกด้วย แล้วก็ก่อ ปัญหาแตกความสามัคคีในครอบครัว ปัญหาที่สาม “ความเบื่อหน่ายกันเอง” ปัญหาความเบื่อหน่ายกันเอง อาจเรียกง่าย ๆ ว่า “โรคเบื่อคน ผู้พิพากษาสมทบท่านหนึ่ง ที่จังหวัดเชียงใหม่เล่าว่า ในอดีตเมื่อผู้เยาว์อายุต่ำกว่า 18 ปีทำผิด ศาลจะส่งตัวไปไว้สถานพินิจ เพื่อควบคุมความประพฤติ ทันทีที่ศาลสั่ง พ่อแม่ก็จะ มาร้องห่มร้องไห้ ขอเอาตัวกลับไปอบรมฝึกหัดขัดเกลาเอง ลูกจะเลวจะชั่วอย่างไรก็ยังรัก ยังห่วงลูก ขอดูแลแก้ไขด้วยตนเอง ไม่ไว้ใจให้ใครอบรมลูกแทน เพราะเกรงว่าจะทำได้ไม่ดีพอ บ ท ที่ 1 ก า ร ส ร้ า ง ร า ก ฐ า น ค ร อ บ ครัว DOU