ข้อความต้นฉบับในหน้า
หากเมื่อใดหนังสือพิมพ์ลงข่าวเกี่ยวข้องกับพระภิกษุทำตนไม่น่ากราบไหว้
ผู้ใหญ่จะต้องสอนให้ลูกหลานจับประเด็นคิดให้ถูกต้อง ดังนี้
ประเด็นที่ 1 หากหนังสือพิมพ์ลงข่าวพระภิกษุทำความผิด ชาวพุทธอย่ารีบเชื่อ
ตามข่าว แต่ควรใช้ปัญญาพิจารณาด้วยเหตุผล และควรปล่อยให้หมู่สงฆ์ดำเนินการพิจารณา
ตัดสินกันเองตามพระธรรมวินัย
ตั้งแต่โบราณมาแล้ว พระเถราจารย์ท่านพูดไว้ชัดเจนว่า พระพุทธศาสนาเป็น
เสมือนสระน้ำใหญ่ ใครมาถึงแล้วลงอาบ ก็ได้ความสะอาดกลับไป ใครมาถึงแล้วไม่ลงอาบ
เนื้อตัวก็ไม่สะอาดต่อไป
การมาบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนาเช่นกัน ใครตั้งใจปฏิบัติธรรม คนนั้น
ก็ได้รับความสะอาดกาย วาจา ใจไปมาก ส่วนใครไม่ปฏิบัติธรรม ก็ย่อมเปรอะเปื้อนต่อไป
การที่พระภิกษุไปทําผิดพระวินัยขึ้นมา จะโดยเจตนาหรือเผลอสติก็ตาม
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงได้กำหนดพระวินัยไว้เรียบร้อยแล้ว ญาติโยมก็ต้องไว้วางใจให้เป็น
เรื่องภายในของหมู่สงฆ์ในวัดนั้นจัดการตามพระวินัยกันต่อไป โดยพระภิกษุผู้ปกครองในวัดนั้น
ท่านจะต้องเป็นผู้ไต่สวน ตรวจสอบหลักฐานและพยานให้ชัดเจน ไม่ใช่ญาติโยมตั้งศาลเตี้ย
ตัดสินกันเอง ซึ่งมักจะชอบว่าเองเออเองกันไปตามความสะใจ
หากพระภิกษุรูปนั้นทําผิดจริง และความผิดก็ร้ายแรงถึงขั้นขาดจากความเป็นพระ
ก็ต้องให้สึกหาลาเพศไป
แต่หากความผิดนั้นไม่ได้ผิดรุนแรงถึงขั้นขาดจากความเป็นพระ และเกิดผิดพลาด
เพราะความประมาทพลั้งเผลอ พระวินัยที่พระพุทธองค์ทรงบัญญัติไว้ ก็ยังมีข้อที่เปิดโอกาสให้
พระภิกษุที่ทำผิดได้แก้ไขฝึกฝนอบรมตนกันใหม่
แต่หากความผิดพลาดนั้น มีเรื่องการผิดกฎหมายบ้านเมืองเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
ก็ต้องพิจารณากันไปตามหลักฐานและพยานทั้งในแง่พระวินัยและในทางกฎหมายบ้านเมือง
กันต่อไป
พูดง่าย ๆ ก็คือ หากพระท่านทำผิด ญาติโยมอย่าไปตั้งศาลเตี้ยพิพากษากันเอง
หรือเขียนข่าวพิพากษาพระภิกษุกันอย่างสนุกมือ แต่ต้องให้พระผู้ปกครอง ท่านเป็นผู้พิจารณา
ตัดสินกันเองตามพระวินัย แล้วก็ไม่ควรจะไปวิพากษ์วิจารณ์อะไรกันต่อไป เพราะหากพูดไปผิด ๆ
ก็จะกลายเป็นบาปแก่ตนเองเปล่า ๆ
ประเด็นที่ 2 หากหนังสือพิมพ์ลงข่าวพระภิกษุท่าความผิด ชาวพุทธอย่าคิดเหมา
รวมว่าพระภิกษุทั้งประเทศแย่เหมือนกันหมด
บ า ที่ 7 ช า ว พุ ท ธ ที่แท้จริง DOU 191