ประเภทของคนแก่ในครอบครัว : หน้า 176/215

การเตรียมตัวเป็นปูชนียบุคคลประจำบ้านมีข้อควรปฏิบัติอย่างไรบ้าง ก่อนอื่น เราจำเป็นต้องทราบก่อนว่า คนแก่นั้น มีอยู่ 2 ประเภท ประเภทที่ 1 เรียกว่า “แก่แดด แก่ลม” คือ เป็นคนแก่ประเภทที่ตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยสร้างความดีให้เป็นชิ้นเป็นอัน ทานไม่ค่อยให้ ศีลไม่ค่อยรักษา การสวดมนต์เจริญภาวนา ค้นคว้าศึกษาความรู้ทางธรรมก็ไม่ สนใจ มีชีวิตผ่านไปวันหนึ่ง ๆ อย่างไร้คุณค่า ๆ คนแก่ประเภทนี้ เป็นคนแก่ที่น่ารําคาญ เพราะเป็นคนขาดเหตุขาดผล ไม่มีหลักคิด หลักตัดสินใจ ลูกหลานไม่อยากเข้าใกล้ และคนแก่ประเภทนี้อีกนั่นแหละ ที่ก่อให้เกิดปัญหาใน ครอบครัวขึ้นมาก เช่น ปัญหาแตกร้าวระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ เป็นต้น และคนแก่ประเภท นี้แหละ ที่ลูกหลานไม่ค่อยได้รับความรู้ความดีอะไรเท่าไร ก็เลยทำให้ลูกหลานนึกความดีไม่ออก จึงถูกนำมาทอดทิ้ง ประเภทที่ 2 เรียกว่า “แก่บุญ แก่บารมี” คือ เป็นคนแก่ประเภทที่ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นอกจากจะตั้งใจทำมาหากิน และ สะสมทรัพย์สมบัติ เตรียมไว้ใช้จ่ายในบั้นปลายชีวิตเพื่อจะได้ไม่รบกวนคนอื่นแล้ว ในด้าน ความประพฤติ กิริยามารยาทก็ปรับปรุงตนเองตลอดมา โดยคิดว่าวันหนึ่งข้างหน้าเมื่อเราแก่ จะได้ไม่เป็นที่น่ารําคาญของลูกหลาน ในทางธรรม ท่านก็หมั่นศึกษาหลักธรรมในพระพุทธศาสนา ตั้งใจให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา มาตามลำดับ นอกจากนี้ยังคอยให้โอวาท อบรม สั่งสอนลูกหลานอยู่เป็นประจำ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเรียกบุคคลประเภทนี้ว่า ปูชนียบุคคลของลูกหลาน คือเป็นที่น่าเคารพน่ากราบไหว้ คนแก่ประเภทนี้มีอยู่ในครอบครัวใด ครอบครัวนั้นก็จะเป็นสุข เสมือนมี “พระอยู่ในบ้าน” คนแก่ประเภทนี้ ท่านถือหลักในการดำเนินชีวิตง่าย ๆ คือ ๆ 1. พยายามตักบาตร คือท่านทําบุญให้ทานมาตลอด ตักบาตรเป็นประจําทุกเช้า เป็นการสะสมเสบียงข้ามภพข้ามชาติไปเบื้องหน้า 2. พยายามรักษาศีล 5 อย่างเคร่งครัดทุกวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านจะระวังศีล ข้อ 4 ของท่านอย่างที่สุด คือไม่พูดเท็จ ทั้งไม่รู้จี้ขี้บ่น ทั้งทำตนเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย วันโกน วันพระ ก็พยายามรักษาอุโบสถศีล 3. พยายามหาเวลานั่งสมาธิให้มากที่สุด ท่านตั้งใจนั่งทั้งเช้ามืด กลางวัน และก่อนนอนตอนกลางคืน เพื่อทำใจให้ผ่องใส บ ท ที่ 6 บั้ น ป ล า ย ชี วิ ต DOU 165