การช่วยเหลือและการอบรมลูก : หน้า 54/215

ขณะนั้น มีหญิงคนหนึ่งเดินทางผ่านมา นางเห็นสองพี่น้องเก็บเงินได้ และยังรั้งรอ อยู่ริมทางนั้นเอง จึงแสร้งเข้ามาถามว่า “เห็นถุงเงินไหม” น้องสาวกล่าวว่า “อยู่นี่ไง” หญิงนั้นตาวาว กล่าวว่า “มันเป็นของที่ข้าทำหล่นไว้ เอามาคืนข้าเถิด แม่ของข้า กําลังรอเงินก้อนนีไป อเหล้าดื่ม” พี่สาวถามว่า “เจ้าทำหล่นไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่” หญิงนั้นบ่ายเบี่ยงว่า “อย่าซักไซ้มากความนัก” ขณะนั้น มีหญิงอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกนางด้วยใบหน้าที่เจิ่งนองด้วยน้ำตา นางถามด้วยเสียงเครือว่า “ท่านพี่ ไม่ทราบพวกท่านยืนอยู่แถวนี้ เห็นเงินถุงหนึ่งหรือไม่ เมื่อครู่นี้น้องนำเงินถุงหนึ่งเดินทางผ่านมาทางนี้ เพื่อซื้อกระดาษเงินกระดาษทองไปฝังศพแม่ แต่ทว่าเงินถุงนั้นหล่นหายไปโดยไม่รู้ตัว....” หญิงที่มาก่อนหน้านั้น เมื่อได้ยินหญิงผู้นี้กล่าวอ้างมีเหตุมีผล จึงผละจากไป พี่น้องทั้งสองมอบเงินแก่หญิงผู้นี้ ที่แท้มันเป็นเงินของนางจริง ๆ นางซาบซึ้งใจมาก ได้แต่ขอบอกขอบใจพี่น้องทั้งสองเป็นการใหญ่ พี่น้องทั้งสองจึงเดินทางต่อไป น้องสาวกล่าวว่า “พี่จ๋า พี่จัดการปัญหาได้ยอดเยี่ยม จริง ๆ น้องคิดว่า ถ้ามีใครอ้างตัวเป็นเจ้าของเงินถุงนั้น พี่ก็มอบคืนเขาทันที” พี่สาวกล่าวว่า “ช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุด ไม่ว่าทำการงานสิ่งใด ก็ไม่ควรละทิ้ง กลางคัน เมื่อเริ่มต้นแล้วก็ต้องทำให้ถึงเสร็จสิ้น ถ้าหากพี่ยอมมอบเงินให้แก่หญิงละโมบผู้มา อ้างตัวเป็นเจ้าของเงินง่าย ๆ ก็สู้ไม่เก็บเงินถุงนั้นจะมีดีกว่าหรือ เมื่อเราเก็บเงินนั้นแล้ว ก็ต้องหาเจ้าของที่แท้จริงให้จงได้ พี่อยากให้ลูกในท้องเป็นคนดี ก็ต้องเริ่มอบรมสั่งสอนตั้งแต่ เขาอยู่ในครรภ์” น้องสาวผงกศีรษะรับคำด้วยความชื่นชม บ ท ที่ 1 ก า ร ส ร้ า ง ร า ก ฐ า น ค ร อ บ ค รั ว DOU 43