การอยู่ธุดงค์และการแยกความจำเป็น : หน้า 189/215

อาศัย “การอยู่กลดเป็นวิธีการที่เลียนแบบมาจากข้อปฏิบัติของพระภิกษุเกี่ยวกับเรื่องที่อยู่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้แบบอย่างการอยู่ธุดงค์เอาไว้ เพราะทรงมองเห็นเหตุ สำคัญ 2 ประการ ดังนี้ ประการที่ 1 คนในโลกนี้มีความรู้สึกเหมือนกันอยู่ประการหนึ่ง คือเมื่อเวลาตน มีความสุข แม้จะสุขมากก็รู้สึกว่าตนสุขน้อยกว่าคนอื่น แต่เวลามีทุกข์นิดเดียว ก็รู้สึกว่าตนเองมี ทุกข์มากกว่าคนอื่นทั้งโลก ประการที่ 2 คนเราแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิตอะไรเป็นส่วนเกิน หากสังเกตดูให้ดีจะพบว่า ปัญหาน้อยใหญ่ทั้งหลายที่เกิดขึ้น และทําให้โลกเดือด ร้อนอยู่ทุกวันนี้ ถ้าพูดโดยสรุปคือเราแยกไม่ออกว่า อะไรคือ Need และอะไรคือ Want เพราะว่า Need คือ ความจำเป็นต้องมี ซึ่งก็คือการคำนวณปัจจัย 4 ที่จำเป็นต่อการ เลี้ยงชีวิตของเราในแต่ละวันให้ได้ ส่วน Want คือ ความต้องการ ความอยากได้ ซึ่งเป็นเรื่องของความสะดวกสบาย เพราะฉะนั้นพออยากได้อะไรขึ้นมา ก็คิดว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งจำเป็น เป็น Need ทั้งหมด ยกตัวอย่างเช่น เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม แม้ของเดิมจะมีแล้วเป็นสิบ ๆ ชุด อัดแน่นอยู่ในตู้ แต่เจ้าของก็ยังคิดว่าไม่พอ ยังอยากจะหาซื้อแฟชั่นใหม่ ๆ มาเพิ่มเข้าไปอีก อย่างนี้ไม่ใช่ ความจำเป็น แต่เป็นความทะยานอยากกัน ข้อสังเกตอีกอย่าง เดี๋ยวนี้สินค้าต่าง ๆ มีรายการแถมโน่นแถมนี่ บางคนซื้อของใช้ต่าง ๆ ไม่ใช่เพราะอยากได้ของมาใช้ แต่ซื้อเพราะอยากได้ของแถม ผลสุดท้ายของที่ไม่จำเป็น ก็เลยมี อยู่เต็มบ้าน เงินทองก็เลยไม่พอใช้ แล้วมาร้องทุกข์ว่ารายได้ไม่พอรายจ่าย การที่ใครจะแยกออกได้ระหว่าง ความจำเป็น (Need) กับความต้องการ (Want) ปู่ย่าตายายท่านจึงไปฝึกอยู่กลดทุกวันพระและวันหยุด พระอาจารย์เจ้าทั้งหลายท่านจึงบอกว่า ถ้าอยากรู้ก็ลองเข้าไปอยู่ในกลดดู แบกกลดมานอนที่ลานวัดสัก 2 คืนแล้วจะรู้เองว่าที่อยากได้บ้าน ได้ตึกที่หลัง ๆ พอเข้าไปอยู่ ในกลดแล้วจะรู้สึกว่า แค่นี้ก็พออยู่ ยืนหอบสมบัติมามากจนล้นออกนอกกลด จะหย่อนตัวลง นอนได้อย่างไร 178 DOU ห ลั ก ก า ร ส ร้ า ง ค ว า ม สุ ข ใ น ค ร อ บ ครัว