การฝึกให้ลูกดูแลญาติที่ป่วย : หน้า 97/215

ดังนั้นในยามที่ญาติของเราป่วย ไม่ว่าจะญาติใกล้ ๆ หรือญาติห่างก็ตาม ไม่ว่าจะ ป่วยมากหรือป่วยน้อยก็ตาม เมื่อลูกของเราโตพอรู้ความแล้ว ก็ควรฝึกให้เขารู้จักดูแลสุขภาพ ตนเอง และมีน้ำใจเผื่อแผ่ไปถึงญาติที่ป่วย ไปฝึกการดูแลจิตใจผู้ป่วยให้ผ่องใส เพื่อที่ว่าเขาจะ ได้เข้าใจความจริงของชีวิตว่า ทุกคนต้องตายทั้งนั้น และที่ยิ่งกว่านั้นก็คือ หากวันนั้นของเรามา ถึง ลูกของเราก็จะได้ช่วยเราท่า กชิงภพเป็น 3.5 ถึงลูกร้ายเพียงใด พ่อแม่ก็ยังรัก การมีลูกในยุคสมัยที่เศรษฐกิจบีบคั้นเช่นนี้ ทำให้พ่อแม่ไม่ค่อยมีเวลาจะเลี้ยงลูก ลูกจึงถูกเลี้ยงแบบปล่อยตามใจบ้าง ถูกปล่อยปละละเลยบ้าง โทรทัศน์เลี้ยงบ้าง และอื่น ๆ เพื่อประวิงเวลาการทำงานของพ่อแม่ เด็กก็เลยไม่มีใครสอน กลายเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ ตนเองไม่ได้ โตขึ้นมาแบบไม่รู้จักเหตุผล ไม่รู้จักดีชั่ว คุมตัวคุมใจของตนเองไม่ได้ในที่สุด ก็เลย รู้สึกว่าพ่อแม่ไม่ค่อยเป็นที่ถูกใจ ความลำบากตรากตรำของพ่อแม่ที่ทุ่มเทให้ลูกมีเท่าไร ก็มอง ไม่เห็น ไม่รู้สำนึกในพระคุณของพ่อแม่ เข้าใจผิดว่าพ่อแม่ทำให้เขาเกิดมาแล้ว ก็มีหน้าที่ต้อง เลี้ยงดูเขาให้สุขสบายเหมือนลูกคนรวยอื่น ๆ ไปจนกว่าเขาจะโต ในที่สุดความลำบากใจต่าง ๆ นานา ก็ย้อนกลับมาสู่พ่อแม่เอง ๆ เรื่องเหล่านี้ หลายครอบครัวก็ได้เจอเหตุการณ์มาด้วยตนเอง คือมีลูกบางจำพวก คิดน้อยอกน้อยใจว่า พ่อแม่ของตนเองไม่ร่ำรวยเหมือนพ่อแม่คนอื่นแล้วก็พูดจาเป็นหอกเป็นดาบ ทิ่มแทงค่อนขอดจิตใจพ่อแม่ว่า พ่อแม่ขี้เกียจทำมาหากิน ทำให้บ้านของเรายากจนบ้าง ชอบทําตัวกระจอกงอกง่อยให้ต้องอายเพื่อนบ้าง บางคนเคี่ยวเข็ญข่มขู่พ่อแม่จะเอาโน่นเอานี่ อาละวาดตะบึงตะบอน ทำบาปกรรมกับพ่อแม่ไม่รู้ตัว ปัญหาเหล่านี้ไม่ได้เกิดเฉพาะในบ้านที่เศรษฐกิจไม่ค่อยดีแล้ว แม้แต่บ้านเศรษฐีก็ มีปัญหาถมไม่เต็มนี้เหมือนกัน หลวงพ่อรูปหนึ่งท่านเล่าให้ฟังว่า เมื่อประมาณ 7-8 ปีที่แล้ว มีเศรษฐีคนหนึ่ง มาจากภาคใต้ เดินหน้าแห้งเข้ามาหา มาบอกว่า “ช่วยผมที ลูกชายเกเรเหลือเกิน นอกจากเกเรแล้วยังเคี่ยวเข็ญพ่อแม่จะเอานั่นเอานี่ พอซื้อให้ไปแล้ว ก็ไปทำเสีย ๆ หาย ๆ บางทีได้ไม่ทันใจก็ด่าพ่อด่าแม่เข้าอีก ผมไม่รู้จะทำ อย่างไรกับลูกคนนี้แล้ว” หลวงพ่อท่านก็เลยแนะนำเขาไปว่า 86 DOU หลั ก ก า ร ส ร้ า ง ค ว า ม สุ ข ใ น ค ร อ บ ครัว