หลักการสร้างความสุขในครอบครัว : หน้า 28/215

1.2.2 ความคาดหวังจากการแต่งงาน ปู่ย่าตาทวดท่านให้เหตุผลอย่างตรงไปตรงมาว่า อันที่จริงแล้ว คนเราที่มาแต่งงาน กันนี้ ก็เพราะว่าขาดความมั่นใจในตนเอง ไม่แน่ใจว่าจะยืนหยัดด้วยนํ้าพักน้ำแรงของตนเองได้ เมื่อขาดความมั่นใจว่าจะพึ่งตนเองได้ ก็เกิดความหวังขึ้นมาว่า ต้องหาคนอื่นมาเป็นที่ยึดที่พึ่ง ให้แก่ชีวิตของตนเองในเรื่องนั้นเรื่องนี้ บางคนแต่งงานไป ก็เพราะแอบคาดหวังว่า เขาทำดีกับตนอย่างนั้นอย่างนี้ และตนเองก็จะตอบแทนเขาอย่างนั้นอย่างนี้ แต่เอาเข้าจริง ๆ เขาก็ไม่ได้ทำตามอย่างที่ตนเอง คิดตลอด 24 ชั่วโมง และสิ่งที่ตนเองทำให้เขาไปนั้น เขาก็ไม่ได้อยากได้ตลอด 24 ชั่วโมง บางคนแต่งงานเพราะอยากได้ภรรยาสวย แต่ก็ปรากฏว่า ที่ว่าสวย ๆ ก็ไม่สามารถ สวยได้ตลอด 24 ชั่วโมง ความสุขทางเนื้อหนังมังสาไม่ได้มีอยู่นาน ถ้าหวังเพียงเรื่องนี้ พอฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดให้เรื่องนี้ไม่ได้ เดี๋ยวก็มีเรื่องนอกใจกันอีก บางคนแต่งงานเพราะหลงเสน่ห์ในมารยาท คิดว่าเขาจะสุภาพอย่างนี้ตลอดเวลา แต่ก็ปรากฏว่าที่ว่ามารยาทงาม ๆ ก็ไม่สามารถมารยาทงามได้ 24 ชั่วโมง เมื่อความคิดของการแสวงหาคู่ครองออกมาในทํานองพึ่งคนอื่นเป็นหลักเช่นนี้ แต่พอเขาเป็นที่พึ่งให้ไม่ได้ จึงต้องทะเลาะเบาะแว้ง ขึ้นโรงขึ้นศาลก็มีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ จึงมี สำนวนออกมาว่า “เพราะหวังผิด จึงต้องผิดหวัง” ความคิดที่ถูกต้องก่อนจะแต่งงาน ก็คือ “ตนต้องเป็นที่พึ่งแห่งตนได้” เพราะเมื่อ แต่งงานกันมาแล้ว เรื่องที่จะต้องเป็นที่พึ่งให้คนอื่นนั้นมีมาก พูดง่าย ๆ ก็คือเรื่องที่ต้องอดทน กันให้ได้ มันมีมากกว่าเรื่องที่ไม่ต้องอดทนกัน ซึ่งต้องอาศัยความรู้ ความสามารถ และความดี ที่ตนเองมีมาก่อนแต่งงานเป็นหลัก ยิ่งกว่านั้นก็คือ ยังต้องเจองานที่ไม่เคยทำมาก่อนอีกมากมาย ซึ่งไม่รู้ว่าจะได้ผลออกมาดีหรือไม่ดี โดยเฉพาะงานเป็นพ่อแม่คน ลูกที่เกิดมาก็ยังพึ่งตนไม่ได้ มีเรื่องต้องพึ่งพ่อแม่หลายเรื่อง แค่จะทำอย่างไรให้ลูกเติบโตมาอย่างคนที่พึ่งตนเองได้ ก็ต้อง อาศัยความรู้ ความสามารถ และความดีอีกสารพัดทุ่มเทลงไป เพราะฉะนั้นคนที่คิดแต่งงานด้วยหวังจะพึ่งคนอื่น จึงเป็นความหวังที่ผิด เพราะคง คิดไม่ถึงว่าเรื่องที่คนอื่นจะพึ่งเรานั้นมีมากกว่าเรื่องที่เราคิดจะไปฟังเขานั่นเอง บ ท ที่ 1 ก า ร ส ร้ า ง ร า ก ฐ า น ค ร อ บ ครัว DOU 17