การตัดสินใจบวช : หน้า 161/215

หลายครั้งที่เวลาไปร่วมงานศพ ได้เห็นพ่อแม่ต้องมาจัดงานศพให้ลูก เห็นตากับ ยายต้องมาจัดงานศพหลาน ซึ่งไม่น่าจะเป็นอย่างนี้ เราเองก็ไม่อยากมีวันอย่างนี้หรอก แต่ เพราะชีวิตไม่แน่นอน การได้บวชเสียก่อน ย่อมเป็นการดีกว่า ต่อมา แม่ก็เริ่มสุขภาพไม่แข็งแรง ยายก็ชราภาพลงไปมาก มีความกลัวว่าถ้าบวช ช้าไปกว่านี้ ท่านอาจจะจำพระลูกหลานตัวเองไม่ได้ ควรจะบวชเสียตอนที่เพิ่งเรียนจบนี้แหละ แต่แล้ว ทั้งที่ตั้งใจมาอย่างดี การตัดสินใจก็ถูกแทรกแซง เพราะเมื่อเรียนจบใหม่ ๆ ก็ได้งานดี เมื่อโอกาสเปิดอย่างนี้แล้ว ใจก็มีเรื่องงานมาก่อนเรื่องของแม่ ความคิดที่จะบวชให้ แม่กับยายก็ทําท่าจะเลื่อนออกไปอีก แต่ก็นับเป็นบุญของผู้เขียนอยู่เหมือนกัน ที่วันหนึ่ง หลวงพ่อที่เคารพรัก ท่านทราบ ข่าวว่าจะบวช ท่านก็กรุณามาโปรดถึงที่บ้าน พอท่านเห็นหน้า ค่าแรกที่พูดกัน ท่านออกปากชวนว่า “พรรษานี้ไปบวชนะ” ขณะนั้นก็สองจิตสองใจอยู่ สุดท้ายก็ตอบท่านกลับไปว่า “ตอนนี้ ผมรับผิดชอบงาน ของบริษัทอยู่ ผมเกรงใจเขาครับ” เหมือนกับว่าหลวงพ่อท่านรู้ทันความคิด ท่านก็เตือนสติว่า “เวลาเอ็งตาย เขาก็คง ไม่มากรวดน้ำให้เอ็งหรอก” คำสอนของท่านเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางความมืด ทำให้ได้คิดขึ้นมาทันทีว่า “ถ้าเราตายไปตอนนี้ คนที่จะกรวดน้ำให้เรา ก็คือแม่กับยายนั่นแหละ” พอได้คิดอย่างนี้ จึงรีบรับปากกับหลวงพ่อท่านว่า “ครับ พรรษานี้ ผมจะไปบวช” แล้วก็ได้บวช เพราะคำเตือนสติของหลวงพ่อแท้ ๆ แม่กับยายจึงได้มีโอกาสเห็นผ้าเหลืองของ พระลูกชายสมใจสักที 5.9.4 บุญที่ได้จากการบวชพระลูกชาย เมื่อผู้เขียนบวชเป็นพระภิกษุแล้ว ก็ได้พบว่าคนไทยเชื่อกันว่าการบวชพระลูกชาย เป็นการทดแทนบุญคุณพ่อแม่ แต่หลายคนก็ยังนึกไม่ออกว่า ลูกชายบวชแล้วจะทดแทนบุญ คุณพ่อแม่ได้อย่างไร ในเมื่อก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าบวชแล้ว ก็ไปบิณฑบาต ไปทำความดีตามลำพัง ทิ้งพ่อทิ้งแม่ทิ้งครอบครัวเสียด้วยซ้ำ ครั้งหนึ่งก็มีคนไปถามหลวงพ่อที่ผู้เขียนไปบวชอยู่วัดของท่าน ด้วยคำถามทำนองนี้ เหมือนกัน ท่านก็เมตตาอธิบายให้เกิดแสงสว่างในใจขึ้นมา จึงขอน้อมนำคำสอนของท่านมา อธิบายไว้ดังนี้ 150 DOU หลั ก ก า ร ส ร้ า ง ค ว า ม สุ ข ในครอบครัว