การทำความดีอย่างสุจริต : หน้า 36/215

ปู่ย่าตาทวดท่านยังเตือนต่อไปอีกว่า คนเราถูกด่าแล้วไม่โกรธ อย่าเพิ่งคิดว่า ตนเองเก่ง คนที่เก่งกว่านั้นคือ ชมแล้วไม่ยิ้ม ใครชมแล้วไม่ยิ้ม มีแต่นิ่งสุขุม พิจารณาว่า ทําไมเขาถึงมาชมเราและที่เขาชมนั้น ชมถูกหรือผิด คนนี้คือคนเก่งจริง ๆ คนเราทั่วไปพอได้รับค่าชมแล้วอดยิ้ม อดบ้ายอไม่ได้ โดยเฉพาะฝ่ายหญิง เพราะว่า เขาชมแล้วอดยิ้มไม่ได้ ถึงได้ยอมไปอยู่กับเขา ลูกถึงได้เต็มบ้านหลานถึงได้เต็มเมือง พอไป ได้ยินคำชมว่า “น้องจ๊ะ น้องจำ สวยจริง ๆ เลย” ก็เลยไปเลี้ยงลูกกันเป็นพรวน ถ้าชมแล้ว ยังเฉยเสียได้ ก็อยู่สบาย ป่านนี้ก็ไม่ต้องปวดหัวเรื่องระแวงสามีนอกใจอะไรทั้งนั้น เพราะฉะนั้น คนที่เก่งจริง ๆ คือ คนที่รู้จักพิจารณาเลือกฟังในสิ่งที่ควรฟัง และไม่ ฟังในสิ่งที่ไม่ควรฟัง ใจของเขาย่อมสงบสุข ดังนั้นคนที่รู้จักควบคุมใจด้วยการฝึกหูเหมือนหูกระทะเสียบ้าง ย่อมมีใจสงบเท่ากับ ยกระดับความงามในใจให้สูงส่งขึ้นอีกระดับ นี่คือคาถาป้องกันการหย่าร้างเป็นชั้นที่ 2 3) กายเหมือนผ้าเช็ดเท้า หมายถึง การลงมือทำความดีอย่างทุ่มเทชีวิตเป็น เดิมพันด้วยความสุจริตกาย วาจา ใจ โดยไม่ถือทิฏฐิมานะใด ๆ และไม่มีข้อแม้เงื่อนไข ในการทำความดี ปู่ย่าตายายใช้อุปมากายเหมือนผ้าเช็ดเท้ามาสอนเรานี้ เพราะท่านต้องการเตือน ให้ได้คิดว่า คนเราจะทำงานอะไรก็ตาม ต้องเป็นงานสุจริต เมื่อรู้ว่าเป็นงานสุจริตแล้ว ต้อง ทำงานให้เต็มกำลังความรู้ ความสามารถ และความดี ไม่เป็นคนถือเนื้อถือตัว ไม่มีกลัว ความลำาบาก ทุ่มชีวิตเป็นเดิมพันทำให้งานออกมาดีที่สุด ปู่ย่าตาทวดที่ท่านตั้งใจฝึกฝนตนเองมาด้วยหลักการนี้ เวลาท่านเล่าถึงประวัติของ ตนเอง ถ้อยคำของท่านจึงเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจของท่านอย่างมาก ยกตัวอย่างเช่น เวลาท่านสอนลูกหลานถึงความสุจริต เนื่องจากตลอดชีวิตท่านทำ อะไรก็มีแต่ความสุจริตใจมาโดยตลอด เวลาสอนลูกหลาน ท่านก็สามารถพูดได้เต็มที่ “ตั้งแต่เป็นเด็กมาแล้ว ถ้าถึงคราวที่ปู่ย่าตาทวดจะต้องไปรับจ้างเขาเทกระโถน ล้างกระโถนก็เอา เพราะมันเป็นอาชีพบริสุทธิ์ แต่จะให้ไปลักขโมยใครเขา หัวเด็ดตีน ขาดไม่ยอมทำ จะทำกายอย่างกับผ้าเช็ดเท้า ใครจะโขกจะสับอย่างไรก็ยอมล่ะ เพื่อให้ได้ อาชีพที่สุจริต แต่จะให้ไปโกงไปกินเขา ไม่เอาเด็ดขาด” บ ท ที่ 1 ก า ร ส ร้ า ง ร า ก ฐ า น ค ร อ บ ค รั ว DOU 25