อำนาจของคำอวยพร : หน้า 186/215

วันหนึ่ง ท่านออกบิณฑบาตไปพบผู้หญิงท้องแก่กลางทาง ผู้หญิงคนนั้นพอจำได้ว่า เป็นโจรองคุลิมาล ก็ตกใจ วิ่งหนีล้มลุกคลุกคลาน ในที่สุดก็หมดเรี่ยวแรงจะหนี ได้แต่อ้าปาก พะงาบ ๆ ร้องไม่ออก ทำท่าจะตายเอาต่อหน้าต่อตา พระองคุลิมาลก็คิดช่วย แต่ทําอย่างอื่นไม่ได้ จึงกล่าวคําให้พรขึ้น โดยในคำาให้พรนั้น “ท่านอ้างสัจจะต่อคุณธรรมความดี” ที่ท่านมีก่อนว่า นับแต่เมื่อข้าพเจ้าเกิดแล้วในอริยวงศ์ ได้บวชในสำนักของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จนบัดนี้ ความคิดที่จะเบียดเบียนรังแกสัตว์ แม้สักนิดไม่มีเลย ด้วยสัจจะนี้ ขอน้องหญิง จงคลอดบุตรโดยสวัสดีเถิด” พอท่านกล่าวจบ หญิงผู้นั้นก็คลอดบุตรออกมาอย่างง่ายดาย ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนพระองคุลีมาล จะบรรลุเป็นพระอรหันต์ นี่เป็นตัวอย่างให้ บ เห็นว่า อำนาจของสัจจะต่อคุณธรรมความดีมีความศักดิ์สิทธิ์อย่างนี้ เพราะฉะนั้น หลักการให้พรที่ถูกต้อง คือ ผู้ให้จะต้องอ้างสัจจะในคุณธรรมความดี ที่มีอยู่ในตัวมาเป็นคําอวยพรให้แก่ลูกหลาน คำอวยพรนั้นจึงจะเกิดความศักดิ์สิทธิ์ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเรามีสัจจะในการทำทาน ก็ให้พรว่า “ด้วยสัจจะที่ได้ตักบาตรแก่พระภิกษุสงฆ์เป็นประจำมาตลอดปี ขอให้ผู้มาขอพรนี้ จงมีอาหารการกินบริบูรณ์ อย่าได้ขาด หรือด้วยสัจจะที่เคยติดใจให้สมบัติเป็นทานโดยง่าย ขอให้ผู้รับพร จงได้สมบัติโดยง่ายเช่นกัน” 6.4.6 ข้อคิดของหลวงพ่อ เมื่อหลวงพ่อท่านอธิบายเรื่องนี้จบลง ายเรื่องนี้จบลง ท่านก็ยังให้ข้อคิดอีกต่อไปว่า “พวกเราทุกคนที่รู้ตัวว่าพรุ่งนี้จะมีลูกหลาน หรือคนที่เคารพนับถือมาขอพร เราต้องคิดแล้วนะ ว่าทำอย่างไร คำอวยพรของเรา จะไม่เป็นเพียงเสียงนกแก้วนกขุนทองที่พูด ไป ถ้าหากเราไม่ได้ตักบาตรประจำ ก็ต้องเริ่มตักบาตรเป็นการฝึกขจัดความตระหนี่ ของตนเอง ถ้าหากยังเจ้าอารมณ์อยู่ ก็ต้องฝึกรักษาศีลให้ดี ถ้าหากยังชอบตะแบง ชอบดันทุรัง เห็นอยู่ว่าผิด แต่ก็ยังดื้อทำไป ก็ควรศึกษาธรรมะ และเข้าวัดปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิสม่ำเสมอได้ แล้ว ไม่อย่างนั้น เราก็ไม่รู้ว่า จะเอาความประเสริฐจากที่ใด บ ท ที่ 6 บั้ น ป ล า ย ชี วิ ต DOU 175