การพึ่งพาตนเอง : หน้า 29/215

1.2.3 การพึ่งพาตนเอง คนท นที่พึ่งพาตนเองได้ คือคนที่มีความรู้ ความสามารถ และความดีเป็นที่พึ่งให้แก่ ตนเองได้ ซึ่งโดยสรุปแล้ว เขาต้องมีฆราวาสธรรม คนมีฆราวาสธรรม ย่อมมีนิสัย 4 อย่างประจำตัว 1. เป็นคนมีนิสัยรับผิดชอบ คือ ทำสิ่งใดแล้ว ต้องทำให้ดีที่สุดทั้งคุณภาพ เวลา งบประมาณ และการดูแลจิตใจคน 2. เป็นคนมีนิสัยรักการฝึกฝนพัฒนาตนเอง คือ ศึกษาค้นคว้าวิชาการความรู้ ต่าง ๆ เพื่อนำมาพัฒนาความรู้ ความสามารถ และความดีของตนเองให้เกิดความก้าวหน้า อยู่เสมอ 3. เป็นคนมีนิสัยเข้มแข็งอดทน คือ เป็นคนที่ทำอะไรแล้ว สามารถอดทนต่อ อุปสรรคต่าง ๆ ได้จนกระทั่งงานสำเร็จ ไม่ว่าจะดินฟ้าอากาศที่ไม่เอื้ออำนวย ความเจ็บไข้ได้ป่วย ความกระทบกระทั่งระหว่างคนด้วยกัน หรือแม้แต่สิ่งเย้ายวนจิตใจให้ลุ่มหลง ยากต่อการฝืนใจ ก็สามารถอดทนไว้ได้ 4. เป็นคนมีนิสัยเสียสละ ไม่เห็นแก่ตัว คือ เป็นคนที่ทำอะไรแล้ว นึกถึง ความอยู่รอดของส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็นการยอมสละสิ่งของของตนเองให้แก่ผู้อื่น ที่จําเป็นกว่า การสละความสะดวกสบายมาดูแลส่วนที่คนในบ้านไม่อยากจะรับผิดชอบ การสละอารมณ์เน่าบูดที่มีต่อคนอื่นออกไป เพื่อรักษาบรรยากาศภายในบ้านให้ดี สิ่งเหล่านี้ ต้องเสียสละความเป็นส่วนตัวเพื่อส่วนรวมทั้งสิ้น และต้องมีติดตัวตั้งแต่อยู่กับพ่อแม่ของตนเอง มาก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นออกมาเป็นที่พึ่งให้คนอื่นไม่ได้ คนที่มีฆราวาสธรรม หรือนิสัยดี ๆ 4 ประการนี้เท่านั้น ถึงจะเป็นที่พึ่งให้ตนเองได้ เป็นความคาดหวังของคนอื่นได้ และเป็นหลักให้แก่ครอบครัวได้ ผิดจากนี้ไปไม่มีทางทำได้ 1.2.4 ความงามสี่ระดับ เมื่อปู่ย่าตาทวดสอนให้รู้จักการพึ่งตนเองแล้ว ท่านยังสอนต่อไปอีกว่า ถ้าหากใคร หักห้ามใจในการมีคู่ครองไม่ไหว ก็ต้องรู้จักวิธีคัดเลือกคนมาเป็นพ่อแม่ของลูกเราด้วย ตามปกติของคนเรานั้น จะตัดสินคนกันแค่ความงามภายนอก เจาะลึกไปไม่ถึง ความงามในจิตใจ แต่ปู่ย่าตาทวดสอนให้ดูไปถึงภายในจิตใจ ท่านจึงแบ่งความงามของคนเป็น 4 ระดับ 18 DOU หลั ก ก า ร ส ร้ า ง ค ว า ม สุ ข ในครอบครัว