ข้อความต้นฉบับในหน้า
คือบุญในชาตินี้ ไม่ต้องรอถึงชาติหน้า หรืออย่างน้อยแม้ท่านยังไม่หมดกิเลส ก็ต้องเป็น
พระภิกษุที่ตั้งใจปฏิบัติธรรมอย่างเต็มที่ เพื่อความหมดกิเลส ถ้าผู้รับเป็นคฤหัสถ์ ก็ต้องเป็น
คฤหัสถ์ที่มีศีลอันดี
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงวางหลักในการให้ทานไว้อย่างรอบคอบ และยังมีส่วนที่
ลุ่มลึกไปตามลำาดับอีกด้วย
กรณีตัวอย่างของผลการให้ทานของบางคน ที่ทรงเล่าประทานแก่พระสงฆ์สาวก
ของพระองค์อยู่บ่อย ๆ เราพบว่าบุญที่เกิดจากการถวายทานจะมีผลมากหรือน้อย ขึ้นอยู่กับ
องค์ประกอบของการทำทานทั้ง 4 ส่วน ว่าบริสุทธิ์มากน้อยแตกต่างกันอย่างไร
ถ้าบริสุทธิ์มาก ก็ได้บุญมาก โดยเฉพาะถ้าบริสุทธิ์มั่นคง ชนิดที่จะมุ่งตรงต่อ
มรรคผลนิพพานแล้ว จะได้ผลเป็นบุญพิเศษ ชนิดได้ผลทันตาเห็นทีเดียว อยากให้พวกเราไป
หาพระไตรปิฎกมาอ่าน ในส่วนที่เป็นพระสุตตันตปิฎก เช่น ขุททกนิกาย วิมานวัตถุ เป็นต้น แล้ว
ลองสังเกตดูว่า เป็นอย่างที่หลวงพ่อตั้งข้อสังเกตไว้หรือไม่”
การที่นําข้อมูลจากหนังสือ “หลวงพ่อตอบปัญหา” มาเขียนเล่าในที่นี้ ก็หวังเพียงว่า
ผู้อ่านจะได้ตระหนักในการทำบุญบ้าง อย่างน้อยเราก็จะได้ไม่ประมาทในเรื่องการสั่งสมบุญ
และจะได้ปลูกฝังลูกหลานของเราให้รู้จักสั่งสมบุญตั้งแต่เล็กเพราะเมื่อวาระสุดท้ายของชีวิตมาถึง
ไม่ว่าเราจะมีความรู้เพียงใด จะจบปริญญาที่ใบก็ตาม แต่สุดท้าย เราก็ต้องพึ่งบุญที่เราได้สั่งสม
ไว้ด้วยตนเองเท่านั้น
“บุญไม่มีขาย อยากจะได้ต้องทําเอง”
5.6 สอนลูกให้รักษาศีล 5 เป็นปกติ
คงจะไม่เกินไปถ้าจะบอกว่า การสอนลูกให้เป็นคนมีศีล 5 ถือว่าเป็นหน้าที่ที่
ยิ่งใหญ่ของพ่อแม่ ที่ต้องมีความรับผิดชอบต่อลูกและสังคม เรื่องนี้ถือว่าเป็นการกำหนดชะตา
ของลูก และชะตาของชาติ ผ่านมือของพ่อแม่เลยทีเดียว ทำไมเรื่องนี้จึงมีความสำคัญยิ่งนัก ?
5.6.1 สอนให้ท่องศีล 5 แต่ไม่สอนให้รักษาศีล
มีเรื่องแปลกในสังคมชาวพุทธเรา คือ เราท่องศีล 5 ได้ว่ามีอะไรบ้าง แต่เมื่อถามกัน
จริงจังว่า ศีลคืออะไร ก็อึกอักตอบกันไม่ได้
ในเมื่อผู้ใหญ่เอง ก็ตอบไม่ได้ว่าศีลคืออะไร แล้วจะให้เด็กรุ่นหลังเห็นความสำคัญ
ของการรักษาศีลได้อย่างไร
134 DOU ห ลั ก ก า ร ส ร้ า ง ค ว า ม สุ ข ใ น ค ร อ บ ค รั ว