ความงามสี่ระดับ : หน้า 30/215

ระดับที่ 1 งามอาภรณ์ คือ งามด้วยเครื่องแต่งตัว เครื่องแต่งหน้าทาปาก การไว้ ทรงผม สีสันเสื้อผ้า ตามแต่สมัยนิยม ความงามชนิดนี้เป็นความงามชั้นนอกสุด ไม่ช้าก็ล้าสมัย หมดความนิยมชมชอบ เป็นความงามที่สามารถซื้อหาหรือหยิบยืมกันมาได้ ระดับที่ 2 งามร่างกาย คือ งามด้วยรูปร่าง ผิวพรรณ ใบหน้า ทรงผม นิ้วมือ ฯลฯ เป็นความงามที่ประจำตัวแต่ละบุคคล หยิบยืมกันไม่ได้ แต่ก็ไม่จีรังยั่งยืน มีแต่เหี่ยวชราไปตาม วัย และไม่ใช่หลักประกันว่าคนนั้นเป็นคนดีหรือคนชั่ว ระดับที่ ดับที่ 3 งามมารยาท คืองามด้วยกิริยาวาจาในการวางตัวให้เหมาะสมกับบุคคล อื่น ๆ เช่น เป็นคนรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน มีสัมมาคารวะ พูดจาไพเราะ ยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นที่ ผูกใจผู้คนไว้ได้ง่าย แต่ทว่ามารยาทเหล่านี้ ถ้าไม่ได้ออกมาจากความจริงใจ ก็กลายมาเป็น ความเสแสร้งแกล้งทำกันได้ ดั่งคำโบราณกล่าวเตือนไว้ว่า “ปากปราศรัย น้ำใจเชือดคอ หรือ “หน้าเนื้อใจเสือ” หรือ “ปากหวานก้นเปรี้ยว” ระดับที่ 4 งามจิตใจ คืองามด้วยความดีที่มีอยู่ประจำใจ ซึ่งจะแสดงออกมาผ่าน ทางความรับผิดชอบในด้านต่าง ๆ ที่เขามีอยู่ประจำตัว โดยจะสังเกตความรับผิดชอบของเขา ได้จาก 3 เรื่องนี้เป็นพื้นฐาน คือ การใช้สอยปัจจัย 4 1) 2) กิจวัตรประจำวัน 3) งานการที่ตนเองทำอยู่ การสังเกตนิสัยคนผ่าน 3 เรื่องนี้ จะเป็นตัวบ่งบอกว่าเรามีนิสัยรับผิดชอบ หรือ มักง่าย คนที่มีความรับผิดชอบเท่านั้น ถึงจะเป็นคนที่มีจิตใจงามด้วยศีลธรรม โดยเฉพาะการ มีฆราวาสธรรม อันประกอบด้วย สัจจะ ทมะ ขันติ จาคะ เป็นธรรมประจำใจของคน ๆ นั้นนั่นเอง การมีความรักกับใครสักคนหนึ่งจะดูเพียงงามอาภรณ์ งามรูปร่างงามมารยาทไม่ได้ แต่เพราะชีวิตหลังแต่งงานนั้น สิ่งที่ต้องใช้ในการอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวก็คือ ศีลธรรมประจำ ใจที่แสดงออกมาในรูปนิสัยดี ๆ ประจำตัว เป็นหลักสำคัญที่สุดในการครองเรือน 1.2.5 ความสำคัญของที่ปรึกษาเรื่องชีวิตคู่ เมื่อความงามของคนเรานั้น มี 4 ระดับ แต่ระดับที่มองออกยากที่สุด คือ งามจิตใจ เพราะเป็นเรื่องของศีลธรรมที่ซ่อนอยู่ในตัวบุคคล การจะมองออกก็ต้องอาศัยผู้ที่มี ประสบการณ์ผ่านร้อนผ่านหนาวในการประคับประคองชีวิตคู่มาก่อน พูดง่าย ๆ คือ การสร้าง ครอบครัว ก็ต้องมี “ครู” หรือ “พี่เลี้ยง” ผู้ให้คำปรึกษาแนะนำในเรื่องครอบครัว บท ที่ 1 ก า ร ส ร้ า ง ร า ก ฐ า น ค ร อ บ ค รั ว DOU 19