การทำดีให้ได้ดี : หน้า 137/215

ยกตัวอย่าง เรื่องการซักเสื้อ เรารู้แล้วว่า ต้องซักให้ถูกตรงรอยเปื้อนที่คอ ที่ปก และที่ปลายแขน และเราก็รู้ว่าต้องขยี้ให้ถึง 30 ครั้ง รอยเปื้อนจึงจะหลุดหมด แต่พอถึงเวลา ลงมือซัก แทนที่เราจะขยี้ตรงรอยที่เปื้อนให้ได้ 30 ครั้ง เสื้อจึงจะสะอาด เรากลับขยี้ไปแค่ 10 ครั้ง ยังเหลืออีกตั้ง 20 ครั้ง แต่ไม่ขยี้ต่อ เสื้อก็ไม่มีทางสะอาด คราบสกปรกก็ไม่มีทางเกลี้ยง มันแค่เปื้อนน้อยลง การทำอะไรต่าง ๆ ก็เหมือนกัน ถึงแม้จะทำถูกดีแล้ว แต่ถ้าปริมาณงาน ยังไม่พอจะให้เกิดดี ก็จะยังไม่ได้ดี การทําดีได้ถูกดี แต่ไม่ถึงดี ก็เข้าทำนองเป็นพวกฉลาดแต่ทําตัวขี้เกียจ คือรู้ว่ามันดี อยู่ตรงไหนก็รู้ งานนี้ทำอย่างไรก็รู้ แต่ทำไปหน่อยเดียว ทำงานเหมือนผักชีโรยหน้าเสียแล้ว คือมันถูกดีแต่ว่ามันไม่ถึงดี ก็ไปไม่รอด มันจะหลอกได้ก็เฉพาะคนที่ยังรู้ไม่ทัน วันหนึ่งถ้าถูก จับได้ไล่ทันว่า เจ้านี่มันฉลาดแต่ขี้เกียจ เขาก็ไม่เอาไว้ เพราะฉะนั้น คนที่ทำถูกดีแล้วจะให้ถึงดีได้ มีทางเดียว คือ ต้องทุ่มเททำงานนั้น อย่างสุดความสามารถให้คุณภาพงานออกมาได้ตามเป้าหมาย ไม่ขี้เกียจ ไม่หลบ ไม่รู้ ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคใดทั้งสิ้น 3) ต้องทำให้พอดี ถามว่า “ถ้าทำได้ถูกดี และถึงดีแล้ว จะได้ดีไหม ?” ต้องบอกว่า “ยังไม่แน่ เพราะจะต้องทำให้พอดีด้วย” พอดี คือ มีสติดี ไม่ทำจนเลยเถิด ไม่มากไป ไม่น้อยไป จนเกิดความเสียหาย ยกตัวอย่าง ผ้าที่เราเอามาซัก เราก็ซักถูกตรงรอยที่เปื้อนแล้ว แต่ว่าแทนที่เราควร จะขยี้สัก 30 ครั้ง รอยเปื้อนก็จะหลุดหมด แต่เรากลับเผื่อเหนียวมากไปหน่อย ไปขยี้ตั้ง 100 ครั้ง ผ้าเลยขาดเสีย เสื้อดี ๆ ก็เลยเสียไป เพราะมันไม่พอดี การทําดีไม่พอดี ก็เข้าทำนองประเภททำงานหามรุ่งหามค่ำาจนสุขภาพทรุดโทรม แล้วยิ่งกู้หนี้ยืมสินมาทำด้วย ก็ไม่ไหวหรอก มันไม่ได้ดีทั้งนั้น ต้องปรับให้มันพอดี เพราะฉะนั้น คนที่ทำถูกดี ถึงดีแล้ว และจะทำให้พอดี มีทางเดียว คือ ต้องมีสติดี ไม่ทำจนเลยเถิด ไม่มากไป ไม่น้อยไป จนเกิดความเสียหาย คืออย่าเผื่อเหนียวมากไป โดยสรุป ก็คือ คนที่ทำดีให้ได้ดีนั้น เขาเองต้องลงมือทำความดีให้ครบองค์ประกอบ 3 ประการ คือ ต้องถูกดี ต้องถึงดี และต้องพอดี นี่เป็นเงื่อนไขจากตัวของเขาเอง 126 DOU ห ลั ก ก า ร ส ร้ า ง ค ว า ม สุ ข ใ น ค ร อ บ ค รั ว