การสร้างความรับผิดชอบในครอบครัว : หน้า 78/215

“เรื่องมีอยู่ว่า เนื่องจากญี่ปุ่นมีการรบบ่อยมาก ต้นฤดูฝนทุกปี โชกุนก็ส่งซามูไรมา เก็บเสบียง หมู่บ้านนี้มีกี่หลังคาเรือน ? สมมติว่ามี 100 หลังคาเรือน จะทำมาได้เท่าไรไม่รับรู้ พอถึงหน้าแล้งพวกซามูไรก็มาเอาข้าวไป 100 เกวียน เขาไม่ได้มาดูว่า แต่ละครอบครัวมี สมาชิกเท่าไร พอถึงหน้าแล้ง พวกซามูไรก็มาเอาข้าว 100 เกวียน หมู่บ้านใดได้ 100 เกวียน ก็รอดตัว แต่ถ้าหมู่บ้านใด ไม่ถึง 100 เกวียน เช่น ได้สัก 80 เกวียน ซามูไรก็เอาไป 80 เกวียน พร้อมกับเอาศีรษะของหัวหน้าหมู่บ้าน รีบเอาลูกเมียไปด้วย แล้วก็จะบอกว่า ปีหน้าจะมาเอาอีก 100 เกวียนบวกกับอีก 20 เกวียนที่ขาดไปในปีนี้ รวมเป็น 120 เกวียน ก่อนจะไปก็จะแต่งตั้งหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ไว้ ยังไม่พอ เมียใครลูกสาวใครยึด เอาไปหมด ความรับผิดชอบร่วมกันจึงเกิดขึ้น คนใดไม่ตั้งใจทำกิน ถ้าปล่อยไว้ในหมู่บ้าน จะทำให้ข้าวเกวียนที่ 100 ขาดไป ในหมู่บ้านจึงคัดคนพวกนี้ออก พอย้ายไปหมู่บ้านอื่นเขาก็ จะถาม และจะไม่ยอมให้เข้าหมู่บ้าน เพราะกลัวว่าจะเจอปัญหาเดียวกัน เพราะฉะนั้น สิ่งที่ญี่ปุ่นกลัวมาก คือการถูกขับออกจากหมู่คณะ ขณะที่คนไทยไม่ เคยพบปัญหานี้ ญี่ปุ่นเขาเอาชีวิต เอาเลือดเอาเนื้อแลกมา เพราะเหตุนี้เขาจึงเข้มงวด และไม่ได้เพิ่งจะเข้มงวด แต่ได้ทำกันมาหลายร้อยปีแล้ว ถ้าถามว่าทำไมจึงเข้มงวดกันขนาดนี้ตอบว่าประเทศของเขาอากาศหนาวก็หนาวตาย ฝนตกก็ตกเอาตาย ร้อนก็ร้อนเอาตาย กว่าจะได้ข้าวปลาอาหารมาก็แสนยาก แต่ประเทศไทย อากาศสบาย ๆ ข้าวปลาอาหารบริบูรณ์ ก็เลยเรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ กันอย่างนี้” “สรุปว่า การที่จราจรของเราเป็นกันอย่างนี้ เพราะการอบรมปลูกฝัง ซึ่งก็มีข้อดี ข้อเสียอยู่ในตัว ส่วนการอบรมอย่างนั้นของเขา ข้อดี คือ ทำให้เกิดความสามัคคี ข้อเสีย คือ ความเป็นตัวของตัวเองหมดไป ถ้าไปเจอหมู่คณะใดหัวหน้าแสบละก็ ลูกหมู่เละเลย นี่ก็เป็นความเดือดร้อนของเขา ถึงคราวที่เขาต้องปราบก็ต้องปราบกันแรง ๆ ปราบกันชนิดเอาเป็นเอาตาย ไว้หน้าใครก็ไม่ได้ เพราะว่ามากันทั้งหมู่ ของเขามากันอย่างนี้ ส่วนประเทศของเรารักอิสระ อิสระกันจนถนนหนทางไม่พอแบ่งให้กันใช้ เลยติดกัน เป็นแพ วันละหลาย ๆ ชั่วโมง รู้อย่างนี้แล้ว ก็ต้องอดทนและค่อย ๆ แก้ไขนิสัยเอาแต่ใจตัวให้ ลดลงเสียบ้าง เริ่มที่ตัวเราเองเป็นคนแรก ดังนั้น การแก้ไขปัญหาจราจรติดขัดในระยะยาว จึงต้องแก้กันที่ปลูกวินัยเด็กไทย ทั้งประเทศให้ดีก่อนเป็นอันดับแรก” บ ท ที่ 2 ก า ร เลี้ ย ง ลู ก ให้เป็นคนดี DOU 67