แนวคิดการรักษาวัด : หน้า 197/215

พูดง่ายๆ คือจะน่าที่ดินของวัดร้างไปทำธุรกิจ แนวคิดนี้ ผิดหลักของชาวพุทธอย่าง มาก แทนที่จะหาทางรักษาเยียวยามรดกของปู่ย่าตายายให้กลับมาเป็นวัดที่รุ่งเรืองอีกครั้ง กลับมีแนวคิดซ้ำเติมให้วัดร้างเพิ่มขึ้นไปอีกอย่างนี้ ที่สำคัญก็คือ วัดร้างเหล่านี้ ในอดีตเคยเป็น เพราะเป็นห่วงลูกหลานจะไม่มีความเข้าใจเรื่องบุญ วัดที่ปู่ย่าตายายท่านสร้างไว้ด้วยจิตศรัทธา ถ้าปู่ย่าตายายท่านยังอยู่ ท่านจะรู้สึกอย่างไรกับการไม่เอาใจใส่ในวัดของท่าน ตัวเลขวัดร้างที่อ่านข่าวเจอนี้ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า พระพุทธศาสนาจะอยู่ในประเทศ ไทยได้นานเพียงใดกันแน่ สถานการณ์ของวัดร้างและแนวคิดการเปลี่ยนทรัพย์สินของวัดเป็นทุนนี้ กระตุ้นให้ สนใจเรื่องความอยู่รอดของวัดพระธรรมกายอย่างมาก เพราะสามารถรอดพ้นจากวิกฤตการ ระดมโจมตีของสื่อมวลชนอย่างต่อเนื่องกว่า 2 ปีมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ และยังยืนหยัดอยู่ได้ ท่ามกลางกระแสกดดันของสังคมที่ถูกสร้างจากสื่อจนถึงปัจจุบันอีกด้วย ซึ่งออกจะเป็นการฟัง ความข้างเดียวเสียส่วนมาก วัดพระธรรมกายรอดพ้นจากการเป็นวัดร้างที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาได้อย่างไรกัน? เมื่อพิจารณามาถึงตรงนี้ ก็เกิดความมั่นใจว่า วัดพระธรรมกายต้องมีหลักการ สําคัญที่ใช้ในการรักษาวัดไม่ให้ร้างอย่างแน่นอน ซึ่งหลักการนี้น่าจะเป็นกุญแจที่ช่วยไขคำตอบ ได้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของวัดร้างในประเทศไทย จากการศึกษาเอกสารต่าง ๆ ของวัดพระธรรมกาย ก็พบว่าวัดนี้มีรากฐานความ เป็นมาจากลูกศิษย์ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ (สด จนฺทสโร) และก็ พบค่าตอบอันเป็นกุญแจของเรื่องนี้ว่าอยู่ที่ “ความเคารพในคำสอนของครูบาอาจารย์” นี่เอง พระลูกวัดรูปหนึ่งได้เล่าให้ฟังว่า “เมื่อตอนที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำยังมีชีวิตอยู่ ท่านให้ “มนต์สร้างวัด ไว้ 3 บท” แล้วหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ท่านก็นำมนต์ 3 บทนั้น มาสอนให้ พระลูกวัดเข้าใจตรงกัน โดยตัวท่านเองก็ลงมาทำเป็นตัวอย่างให้ดูด้วย มนต์บทที่ 1 กวาดวัดให้สะอาด ท่านให้เหตุผลว่า ถ้าวัดสะอาดแล้ว คนที่เขาตั้งใจมาทำบุญก็จะเกิดความมั่นใจว่า ทุกบาททุกสตางค์ที่ทําบุญมากับวัดนี้ จะไม่รั่วไหลไปในทางที่ไม่ควรแน่นอน บทที่ 7 ช า ว พุ ท ธ ที่ แท้จริง DOU 187