ประสบการณ์การบวช : หน้า 160/215

แต่ชะตาชีวิตยังไม่หมดอายุขัยแม้จะต้องไปนอนทุกข์ทรมานในโรงพยาบาลอยู่นานถึง 15 ชั่วโมง และคุณหมอได้ทดลองรักษาตามอาการปวดท้องทั่วไปหมดแล้ว ในที่สุด คุณหมอ จึงตรวจพบว่า ไส้ติ่งได้แตกแล้ว คุณหมอจึงนัดเข้าห้องผ่าตัดเวลาสองทุ่ม เป็นอันว่ารอดตาย เป็นครั้งที่สอง หลังจากยาสลบหมดฤทธิ์ พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เป็นเช้าตรู่ของวันใหม่แล้ว แม้ยัง รู้สึกมึนงงด้วยตัวยาและพิษไข้อยู่บ้าง แต่ก็อดมองสำรวจไปยังเตียงข้าง ๆ ไม่ได้ ก็เห็นผู้ป่วยอีก คนที่ผ่าตัดไส้ติ่งเหมือนกัน แต่ท่าทางอาการของเขาหนักกว่ามาก เพราะต้องนอนใส่เครื่องดูด ของเสียออกจากตัว ก็รู้สึกว่าตนเองโชคดีที่ไม่เป็นอะไรมากขนาดนั้น พอสำรวจเตียงข้าง ๆ เสร็จ ก็หันมาอีกข้าง จึงได้พบเห็นใบหน้าของผู้เฒ่าสองคน ที่มีสีหน้าหมดห่วง ในใจคิดว่า “นี่แม่กับยายคงผลัดกันเฝ้าดูอาการของเรามาทั้งคืน ความรู้สึกตอนนั้นก็คือ ผู้หญิงสองท่านนี้เท่านั้น ที่รักเราที่สุดในโลก สิ่งที่ทำให้รู้สึกอย่างนั้นขึ้นมา ก็คือ “ถ้าถามว่าคนที่รักเราอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่เคย เรียกร้องอะไรจากเราเลยและพร้อมจะตายแทนเราได้ในโลกนี้ ท่านนั้นเป็นใคร ?” คำตอบก็คือ “ผู้หญิงสองคนที่เฝ้าไข้เราทั้งคืนนี้แหละ คือคนที่รักเรามากที่สุดในโลก ยอมทิ้งงานการ ทิ้งบ้านเรือน มาเฝ้าไข้เรา” ตลอดชีวิตที่ผ่านม จากท่าน” คำถามที่ต้องถามตัวเองย้อนกลับก็คือ “ท่านรักเราจนสามารถตายแทนเราได้เช่นนี้ ตที่ผ่านมา เราเคยทำอะไรตอบแทนท่านกลับคืนไปบ้างหรือยัง ?” พอถามตนเองอย่างนี้ ก็ตอบได้โดยไม่ลังเลว่า “น้อยมาก เม เมื่อเทียบกับสิ่งที่ได้รับมา และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราต้องระมัดระวังอย่างมากที่จะไม่ทำให้ท่านกระทบ กระเทือนใจอะไรอีกเลย การผ่านความตายมาสองครั้ง มีส่วนอย่างมากที่ทําให้ความคิดบวชเกิดขึ้นอย่าง แรงกล้า อยากบวชให้ท่านได้เห็นผ้าเหลือง จะได้เป็นแรงจูงใจให้ท่านสั่งสมบุญให้แก่ตัวท่านเอง ท่านจะได้หมดห่วงในตัวเราเพราะได้บวชเรียนศึกษาธรรมะแล้ว 5.9.3 เดินเข้าใกล้ความตายไปทุกวัน การตัดสินใจบวชของผู้เขียน เริ่มต้นหลังจากเรียนจบปีสุดท้าย เหตุเพราะว่า เมื่อมาทบทวนชีวิตตนเองแล้ว ก็เห็นว่า ชีวิตของคนเราไม่แน่นอน บาง ครั้งเห็นหน้ากันตอนเช้า แต่ตอนเย็นก็กลับไม่ได้เห็นกันอีกตลอดชีวิต บ ท ที่ 5 ส อ น ลู ก ให้รู้จักชีวิต DOU 149