หลักการสร้างความสุขในครอบครัว : หน้า 113/215

วันหนึ่งคุณแม่ก็เรียกไปคุยเรื่องการใช้เงิน ท่านบอกว่า “ลูกเอ๊ย รายได้เท่าไหร่ไม่สำคัญ สำคัญว่าเหลือเท่าไหร่” หลวงพ่อก็เลยเผลอเถียงไปว่า “โธ่แม่....ได้มากเหลือมาก ได้น้อยมันก็เหลือน้อย” คุณแม่ก็ตอบกลับมาว่า “ลูกเอ๊ย ในโลกนี้ หลายคนได้มาก แต่เหลือน้อย หรือไม่เหลือเลย แต่ในขณะที่อีกหลายคนเขาได้น้อย แต่เหลือมาก” 8 เสร็จแล้วคุณแม่ก็ขยายความว่า “ลูกเอ๊ย....ได้มากแล้วเหลือน้อย ก็เหมือนเอาเข่งไป ตักน้ำ เมื่อตอนเข่งอยู่ในน้ำ น้ำเต็มเข่งนะลูก แต่พอยกขึ้นมากลับเหลือแต่เข่งเปล่า น้ำไม่มีเหลือ ส่วนที่ได้น้อยเหลือมากนั้น เหมือนเอากะลาหรือขัน หรือช้อนคันเล็ก ๆ แต่ว่าไม่รั่ว ไปตักน้ำ เมื่ออยู่ในน้ำน่ะ น้ำก็เต็มกะลาหนึ่ง วันหนึ่ง ช้อนหนึ่ง แต่ยกขึ้นมาแล้ว ก็ยังมีน้ำเต็ม อยู่นั่นเอง อย่างหนึ่ง ผู้ที่รายได้มากแต่ว่ายังกินเหล้าอยู่ นี่ก็เป็นรูรั่วอย่างหนึ่ง เล่นไพ่ ซึ่งเป็นของไม่น่าเล่นก็เล่น นี่ก็เป็นรูรั่วอีกอย่างหนึ่ง ไปเที่ยวเตร่เฮฮา ไปเข้าบาร์ เข้าคลับ ไปเที่ยวในสถานที่ที่ไม่ควรไป ก็เป็นรูรั่ว ตกลงแล้ว รูรั่ว ก็คือ อบายมุข เราเรียนเรื่องอบายมุขกันมามาก แต่ไม่เคยเอาไปปฏิบัติ พอเดือดร้อนก็มาโทษ ภาษีสังคม อ้างอย่างนี้ไม่จบ” หลวงพ่อโดนคุณแม่ตำหนิหนัก ๆ วันนั้น ก็เริ่มอุดรูรั่ว อย่างนี้แล้วจึงมีเงินเหลือ เดือนละ 5-6 พันบาท ขณะที่ก่อนหน้านั้น ไม่พอใช้ หลวงพ่อยังเล่าอีกว่า เมื่อท่านเข้าวัดครั้งแรก เพราะว่าเพื่อนชวนไปนั่งสมาธิ ช่วงที่ เริ่มไปวัดใหม่ ๆ ก็มีเรื่องกระทบกระทั่งกับผู้บังคับบัญชาเหมือนกัน เสร็จแล้ววันนั้น ตอนที่จะ ไปวัดครั้งแรก คืนก่อนไปก็กินเหล้าเข้าไปด้วย พอตอนเช้าเพิ่งสร่าง ก็ยังตึง ๆ อยู่ พอไปถึงวัด ก็มีรุ่นน้องเขามาชวนไปทอดผ้าป่า รุ่นน้องพูดกับหลวงพ่อว่า “พี่ทอดผ้าป่ากันนะ บุญจะได้ช่วยให้ก้าวหน้าในการงาน เนื่องจากตอนนั้นท่านมีเรื่องใจอุ่นอยู่ในใจ คือขุ่นเกี่ยวกับผู้บังคับบัญชาอยู่แล้ว ประกอบกับยังไม่สร่างเมาดี ก็ตอบรุ่นน้องกลับไปว่า 102 DOU ห ลั ก ก า ร ส ร้ า ง ค ว า ม สุ ข ใ น ค ร อ บ ครัว