หลักการสร้างความสุขในครอบครัว : หน้า 122/215

เรื่องมีอยู่ว่า เด็กหนุ่มคนหนึ่งได้มาปรับทุกข์เรื่องพ่อของเขาให้หลวงพ่อท่านฟังว่า “ผมรู้สึกว่า พ่อชอบเอาเปรียบแม่ ไม่ห่วงใยลูก เอาแต่ใจตนเอง หวังแต่ความสุข สบายส่วนตัว เวลาตกอับ ก็ปล่อยให้แม่เพียงผู้เดียว ต้องดิ้นรนค้าขายเลี้ยงดูลูก ส่วนพ่อสุข สบายอยู่ที่บ้าน เจ้าชู้กับคนรับใช้ในบ้าน ผมจะบาปไหมครับ ถ้าผมเกลียดพ่อ ?” หลวงพ่อท่านก็ให้ข้อคิดแก่เด็กหนุ่มคนนั้นว่า “พ่อที่ไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่ ท่านก็มีความผิดเป็นของท่านอยู่แล้ว ยิ่งเอาแต่ ความสุขความสบาย ไปเจ้าชู้กับคนรับใช้ นี่ก็ผิดศีลกาเมฯ เข้าไปอีก ท่านบาปเต็มตัวของท่าน อยู่แล้ว ส่วนที่ท่านมีเรื่องกับแม่ จะทะเลาะเบาะแว้งอะไรกัน ก็เป็นเรื่องระหว่างท่านกับแม่ ของเราเท่านั้น สําหรับเรา หลวงพ่ออยากจะฝากไว้นะ เวลาเรามองคุณพ่อ มองคุณแม่ ขอให้มอง อย่างนี้ *สัตวโลกเวลาจะเกิด มีความจำเป็นต้องมีต้นแบบ* สมมติกันว่า เรามีก้อนดินเหนียว ถ้าเราได้แบบพิมพ์เป็นรูปถ้วย เอาก้อนดินเหนียว อัดเข้าไปในแบบพิมพ์ เราก็ได้ถ้วยมาใช้ ถ้าได้แบบพิมพ์เป็นชาม เราก็ได้ชามมาใช้ มีแบบพิมพ์ เป็นตุ๊กตา เอาดินอัดเข้าไปในแบบพิมพ์ตุ๊กตา เราก็ได้ตุ๊กตาไว้ดูเล่น ถ้าเราได้แบบ พิมพ์ที่เป็นพระพุทธรูปเอาดินเหนียวอัดเขาไปในแบบพิมพ์เราก็ได้พระพุทธรูปมากราบไหว้บูชา ดินเหนียวก้อนเดียวกัน เมื่อได้แบบพิมพ์ไม่เหมือนกัน ดินก้อนนั้นก็มีค่าไม่เท่ากัน ถ้าไม่มีแบบ ดินก้อนนั้นก็เป็นแค่ดินเละ ๆ ยิ่งไม่มีค่าอะไรเลย คนเราจะมาเกิดก็ต้องมีต้นแบบ ถ้าได้ต้นแบบพ่อแม่เป็นวัว เป็นควาย ลูกเกิดมาก็ ต้องเป็นวัว เป็นควาย ถ้าต้นแบบพ่อแม่เป็นลิง ลูกก็เป็นลิง ถ้าต้นแบบเป็นคน ลูกก็เป็นคน ถามตนเองก็แล้วกันว่าเราที่มีความฉลาดปราดเปรื่อง ด้วยบุญแต่ชาติปางก่อนอย่างนี้ ถ้าตอนเกิดไปเข้าท้องลิง พอคลอดออกมาจากท้องแม่ร้องเสียง “เจี๊ยก ๆ” เป็นลิงออกมา แล้วเราจะทำอะไรได้แค่ไหน หรือถามตนเองอย่างนี้ว่า ถ้าเปรียบเทียบระหว่างการเกิดมากับพ่อแม่ที่เป็นคน แล้วพ่อแม่ไม่เลี้ยง ปล่อยให้เติบโตอยู่ในโรงเลี้ยงเด็กอนาถา กับเกิดมาได้พ่อแม่ที่เป็นลิง และเลี้ยงดูเราซึ่งเป็นลูกลิงมาอย่างดีจนโต อย่างไหนจะมีค่ามากกว่ากัน บ ท ที่ 4 ก า ร แ ก้ ไ ข ปั ญ ห า อ บ า ย มุข DOU 111