ผู้ขัดลาภพระอรหันต์ : หน้า 15/128

ตามเดิม ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งกลับเจริญ ขึ้นอย่างทันตาเห็น กลุ่มที่แย่ลงนั้น ก็ แบ่งออกเป็น ๒ กลุ่มอีก แบ่งกันโดย ทำนองนี้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเหลือ ครอบครัวของหญิงท้องแก่ครอบครัว เดียว ชาวบ้านทั้งหลาย เมื่อแน่ใจแล้วว่า ครอบครัวของหญิงท้องแก่นี้มีบุคคล กาลกิณีอยู่ จึงพากันขับไล่ครอบครัว ของนางออกจากหมู่บ้านไป ครอบครัวของหญิงท้องแก่นั้นต้อง ระหกระเหินขอทานเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ไปวันหนึ่ง ๆ แต่นางก็สู้อดทน จนกระทั่ง คลอดบุตรออกมาเป็นชาย นางเลี้ยงลูก ไปตามมีตามเกิดจนลูกชายโตพอจะวิ่ง เล่นได้แล้ว จึงกล่าวกับลูกว่า “ลูกเอ๋ย พ่อแม่ทนเลี้ยงเจ้าต่อไป ไม่ไหวแล้ว เจ้าจงไปหากินเองเถอะนะ” ว่าแล้ว ก็เอาชามดินเผายัดใส่มือ ลูกชายแล้วหนีไป ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เด็ก น้อยผู้นี้ก็เป็นคนเดียวดาย ไร้ญาติ ขาดมิตร ไม่มีที่ซุกหัวนอนเป็น หลักแหล่ง ได้อาศัยศาลาวัดบ้าง ใต้สะพาน หรือตามบ้านร้างบ้าง ต้องเร่ร่อนขอทานเขากินไปวัน หนึ่ง ๆ ตัวผอมซี่โครงบาน เนื้อตัว มอมแมมเหม็นสาบสกปรกเพราะ น้ำท่าไม่ได้อาบ เสื้อผ้าแทบจะ ไม่มีพันกาย ดูแล้วเหมือนปีศาจ คลุกฝุ่น ใครพบเห็นเข้าแทนที่จะ สงสาร กลับตกใจนึกว่าผีหลอก จึงไม่ค่อยมีใครเขาให้ทาน เด็กน้อยจึงต้องคุ้ยเขี่ยหาเศษ อาหารกินตามกองขยะบ้าง บางทีก็ เก็บเมล็ดข้าวที่เขาล้างหม้อล้างชาม แล้วสาดทิ้งตามท่อน้ำมากินบ้าง ช่าง น่าอนาถยิ่งนัก กรรมใดหนอที่ทำให้ เด็กน้อยต้องตกทุกข์ได้ยากถึงเพียงนี้ แต่เด็กน้อยก็กัดฟันสู้ชีวิตเรื่อยมา จน กระทั่งอายุได้ ๗ ขวบ วันหนึ่ง พระสารีบุตรกำลังเดิน บิณฑบาตอยู่ในเมืองสาวัตถี เห็นเด็ก น้อยผู้นี้กำลังเก็บเมล็ดข้าวทีละเม็ด ๆ ที่ เขาสาดทิ้งไว้ในที่เทน้ำล้างหม้อใกล้ Kalyanamitra.org ๑๓