อุปสรรคและความสำเร็จในชีวิต : หน้า 57/128

ขยิก เหมือนเงาะที่หลุดออกจากป่าจริง ๆ ทุกคนแสดงได้ถึงบทจริง ๆ พอถึงบทโศก น้ำตาไหลออกตากันเลย ทุกอย่างจบลง ได้ด้วยดี แม้วันนั้นข้าพเจ้าจะไม่ได้วัตถุ สิ่งใดเป็นเครื่องตอบแทน แต่รอยยิ้มและ สีหน้าท่าทางที่แสดงออกถึงความเบิก บานใจและเป็นสุขของคุณครูทุกท่าน ณ ที่นั้น โดยเฉพาะคุณครูใหญ่ ทำให้ ข้าพเจ้าปีติใจยิ่งนัก เพราะพระคุณของ ครูอาจารย์นั้นเหลือล้น หากปราศจาก ท่าน ข้าพเจ้าคงเป็นผู้ที่โง่เขลาเบา ปัญญา ไหนเลยจะยืนหยัดมาจนถึง ทุกวันนี้ ซึ่งยากนักที่ข้าพเจ้าจะตอบ แทนพระคุณท่านได้หมด ความสุขที่ ท่านได้รับในวันนี้เป็นเพียงเศษส่วนอัน น้อยนิด ที่เหล่าลูกศิษย์ได้มอบให้ท่าน ด้วยใจที่สำนึกในพระคุณท่าน และที่ สำคัญอีกอย่างคือ ความสามัคคีที่เป็น น้ำหนึ่งใจเดียวของเพื่อน ๆ ทุกคน จึงทำให้งานของเราสำเร็จลงทุกครั้ง รวมทั้งการเรียน การเล่นและการทำกิจ กรรมร่วมกัน ระวังมือที่สาม เมื่อฐานะเริ่มดีขึ้นบ้างพอมีเงิน เหลือเก็บ ข้าพเจ้าก็ได้จักรยานคู่ชีพขี่ไป โรงเรียน และขี่กลับมารับประทานข้าว กลางวันที่บ้าน หลังเลิกเรียนก็จะขี่ จักรยานไปช่วยคุณแม่ขายขนมที่ตลาด ตอนเย็นก็ห่อขนมกลับมาบ้าน และช่วย คุณน้า คุณยายประดิษฐ์ดอกไม้ที่ทำ จากรังไหมขาย ซึ่งทำให้ทางบ้านมีราย ได้เพิ่มขึ้น จึงผ่อนส่งที่ดินผืนหนึ่ง ปลูก เป็นบ้านสวนแล้วให้คุณพ่อคุณแม่ไปอยู่ wwwww ส่วนข้าพเจ้าเมื่อเรียนจบชั้นประถม ก็สอบเข้าเรียนต่อโรงเรียนผดุงนารี ซึ่ง เป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดมหา สารคาม เพราะคุณน้า คุณยายท่าน ย้ายมาอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจึงต้องติดตามมา ด้วย แต่เมื่อถึงเย็นวันศุกร์ และช่วงปิด เทอมข้าพเจ้าจะกลับไปช่วยคุณพ่อคุณ แม่ที่จังหวัดร้อยเอ็ดเป็นประจำ เพราะที่ บ้านนอกจากจะเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ ปลูกผัก สวนครัวและผลไม้ คุณแม่ยังทำขนม ไปขายที่ตลาดด้วย กิจวัตรประจำวันของ ข้าพเจ้าตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอนก็คือ ล้างข้าวของเครื่องใช้ หุงข้าวช่วยพี่ชาย ตักน้ำรดต้นไม้ เก็บกวาดบ้าน ช่วยคุณ พ่อคุณแม่ทำขนม เช่น ทองหยิบ ทอง หยอด ฯลฯ เสร็จแล้วก็ไปช่วยขายของที่ ตลาด เย็นก็กลับบ้านหุงข้าวต้มแกง ถ้า วันไหนมีกับข้าวสำเร็จรูปก็เหนื่อยน้อย หน่อย หลังรดน้ำต้นไม้เสร็จ ก็ทานข้าว และสนทนากันตามประสาพ่อลูก ตรง แคร่ไม้ไผ่หลังบ้าน ส่วนคุณแม่ถ้าขาย ของที่ตลาดไม่หมดก็จะไปขายต่อที่หน้า โรงภาพยนตร์ เมื่อถนนชีวิตมิได้โปรย ด้วยกลีบดอกไม้นานาพันธุ์ อุปสรรคนา นับประการก็เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะผลของกิเลสมารที่ลุ่มเร้าในหัวใจ ของทุกคนในครอบครัว เมื่อมีมือที่สาม เข้ามาเกี่ยวข้อง ครอบครัวของข้าพเจ้าจึง เหมือนลิ้นกระทบฟันบ่อยขึ้น จนเกือบจะ กลายเป็นแก้วที่ประสานกันไม่สนิท เมื่อเปิดเรียนก็กลับมาอยู่กับคุณ น้าคุณยาย เนื่องจากที่บ้านปลูกผลไม้ หลายชนิด เวลามีผลก็แจกญาติพี่น้อง เพื่อนบ้าน และขนไปให้เพื่อนที่โรงเรียน กินบ่อย ๆ นอกจากนี้ยังปลูกดอกมะลิไว้ หลายต้น เวลาออกดอกขาวสะพรั่งเต็ม ต้น ข้าพเจ้าเลยกลายเป็นแม่ค้าพวงมาลัย อยู่ช่วงหนึ่ง ไม่คิดที่จะทำเป็นอาชีพหลัก หรอก พอดีช่วงนั้นท่านอยู่ว่าง ไม่ได้ทำ อะไร เราสามคนน้า ยาย หลานจึงช่วย Kalyanamitra.org ๕๓