การรับประทานอาหารร่วมกัน : หน้า 65/128

Kalyanamitra.org ใครขึ้นแก่วิชาโภชนาการ กินแต่กับ ตัก เอา ตักเอา ราวกับจะกินคนเดียวเสียให้ หมดอย่างนั้น ไม่ช้าเพื่อน ๆ ก็เหม็นหน้า ไม่มีใครอยากคบด้วย เพราะมีการกระทำ ที่ส่อนิสัยเห็นแก่ตัวจัด ความน่ารักที่ เกิดจากนิสัยดี ๆ อย่างอื่นถูกลบล้างไป อย่างน่าเสียดายเพราะเรื่องกินแท้ ๆ มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับความไม่รู้จัก ประมาณในการกิน อยู่หลายเรื่อง เรื่องแรกมีอยู่ว่า พระภิกษุรูปหนึ่ง มีลูกศิษย์อาศัยอยู่ด้วย ๒ คน วันหนึ่ง ท่านไปบิณฑบาตได้ปลาทูมา ๓ ตัว เนื่องจากอยู่ชนบท ข้าวปลาอาหาร บางทีก็อัตคัดเหมือนกัน ลูกศิษย์ทั้ง สองเห็นปลาแล้วก็ฝันหวานเชียวว่า วันนี้หลวงพี่บิณฑบาตได้ปลามา ๓ ตัว อยู่กัน ๓ ชีวิตพอดี อย่างไรเสียท่านคง แบ่งกันคนละตัว ตัวใหญ่นั่นหลวงพี่ คงฉันเอง พวกเราได้ตัวเล็กคนละตัว หลวงพี่รูปนี้ท่านเป็นพระบวช ใหม่ ยังฝึกตัวเองไม่พอ ท่านฉันปลา ตัวแรกหมดไปแล้วยังไม่อิ่ม ลงมือฉัน ตัวที่สองต่อ ลูกศิษย์เห็นแล้วก็ใจแป้ว นึกว่ามื้อนี้ฝืดคอ สะกิดมองหน้ากัน เลิกลัก แต่ยังนึกปลอบใจตัวเองว่า หลวง พี่คงฉันแค่ตัวครึ่ง เหลือให้เราสองคน ตัวครึ่ง ก็ยังดี แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นอย่าง ที่คิด หลวงพี่ท่านเกิดเจริญอาหารขึ้นมา ฉันหมดไปตัวครึ่งแล้วยังไม่พอ พลิกอีก ข้าง ลูกศิษย์เห็นเข้าใจหายวาบเลย จับมือกันแน่นจ้องจานปลาทูตาละห้อย นึกทอดอาลัยว่าคราวนี้เราสองคนได้ กินปลาตัวเดียวแน่แล้ว...เฮ้อ...ก็ยังดี แต่ที่ไหนได้ หลวงพี่ยังไม่ยอมหยุด จิ้ม ตัวที่สามต่อไป เด็กสองคนเห็นอย่าง ๖ด