การฝึกจิตและความไม่ประมาท : หน้า 72/128

๖๘ ทางแห่งความดี วศิน อินทสระ จิตที่ฝึกดีแล้ว พระศาสดาตรัสเรื่องนี้ เมื่อประทับ อยู่ที่เซตวนาราม เมืองสาวัตถี เรื่องย่อว่า มีบ้านอยู่หมู่บ้านหนึ่ง ชื่อมาติก คาม ใกล้เชิงเขาแห่งแคว้นโกศล วัน หนึ่งภิกษุประมาณ 50 รูปเรียนกรรมฐาน จากสำนักพระศาสดาแล้วไปสู่มาติกคาม นั้น ได้มารดาของผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้อุป ถัมภ์ให้บำเพ็ญสมณธรรมโดยสะดวก ภิกษุผู้เป็นหัวหน้าได้ให้โอวาท f เพื่อนภิกษุด้วยกันว่า “ท่านทั้งหลาย! พวกเราไม่ควร ประมาท หากเราประมาท มหานรก - ขุมคงจักต้องเป็นเช่นเรือนนอนของ พวกเราเป็นแน่แท้ อนึ่ง พวกเราเรียน กรรมฐานมาจากสำนักของพระศาสดา ก็พระศาสดาพระองค์นั้น ไม่ทรงโปรด ปรานคนโอ้อวด มีมายา และเกียจคร้าน แม้ผู้นั้นจะเที่ยวติดตามอยู่ใกล้ชิดก็ตาม แต่ทรงโปรดปรานบุคคลผู้มีอัธยาศัยงาม ขอท่านทั้งหลายจงอยู่ด้วยความไม่ ประมาท พวกเราไม่ควรอยู่ร่วมกัน * มหานรก 8 ขุม คือ ๑. สัญชีพ ๒. กาลสุด ๓. สังฆาฎ ๔. โรรุวะ ๕. มหาโรรุวะ 5. ตาป ๗. มหาตาปะ ๔. อเวจี ๒ รูป นอกจากเวลามาสู่ที่บำรุงพระ เถระในเวลาเย็น และเวลาออกบิณฑบาต ในเวลาเช้า อนึ่ง หากภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง ไม่มีความผาสุก ขอให้มาตีระฆังซึ่งอยู่ ส่วนกลาง พวกเราจักประชุมกันทำยา ให้ภิกษุนั้น” ภิกษุทั้งหลายได้ประพฤติอย่าง ที่ทำกติกากันไว้อย่างสม่ำเสมอ วันหนึ่ง อุบาสิกามาหาภิกษุ ให้คนใช้ถือเนยใส และน้ำอ้อยเป็นต้นมาด้วย นางไม่เห็น ภิกษุในท่ามกลางวิหารจึงถามคนที่นั่น นางได้ทราบว่า ภิกษุทั้งหลายอยู่เฉพาะ ในที่พักกลางคืนและกลางวันของตน ๆ ไม่ออกมาพลุกพล่าน จึงปรารภว่า “ทำอย่างไรหนอจึงจะสามารถพบ พระคุณเจ้าได้” มนุษย์ที่อาศัยอยู่ที่นั่นบอกว่า เมื่อใครตีระฆังพระคุณเจ้าทั้งหลาย จักออกมาจากที่อยู่ของตน ๆ นางจึงให้ ตีระฆัง ภิกษุทั้งหลายได้ยินเสียงระฆัง แล้วจึงออกมาด้วยสำคัญว่า “ภิกษุบาง รูปจักไม่ผาสุกกระมังหนอ!” ภิกษุเหล่านั้น ชื่อว่าเดินมาด้วย กัน ๒ รูปมิได้มีเลย อุบาสิกาเข้าใจว่า พระทะเลาะกันจึงมิได้มาด้วยกัน จึง นําความสุขมาให้ Kalyanamitra.org