การเดินทางของพระบาทเสน : หน้า 34/128

๓๒ ตนจะได้กล่าวคำอันใดออกไป ก็ได้ยิน เสียงอันแจ่มใสเป็นกังวาน ทั้งนิ่มนวล ของพระเถรเจ้าทักขึ้นก่อนว่า “ปาทเสน การมาของเธอดีมาก แม้จะมาไกลก็เหมือนใกล้ ปาทเสน! ที่นี่ไม่มีภัยอันใด อันจะพึงหวาดกลัว ทุกประการ ฉันพอใจให้เธออยู่อย่าง เกษมศานต์สมมโนรถ ปาทเสน! แม้เธอ ประสงค์จะบำเพ็ญสันติวรบทก็สะดวก สบาย ไม่มีใครมาก่อกวนให้เป็นอันตราย แก่ความสงัด เธอจะอาศัยจำเริญสมาบัติ ก็สะดวกดี" พระบาทเสนชื่นใจในคำปฏิสันถาร ของพระเถรเจ้าตั้งแต่ประโยคแรก แปลก ใจที่ท่านรู้จักชื่อ สบายใจที่ท่านให้โอกาส อยู่อาศัยโดยมิทันที่จะต้องออกปาก เป็นกันเองเสมือนหนึ่งคุ้นเคยกันมาแต่ ก่อน ก็เบาใจ จึงถือโอกาสสนทนา ปราศรัยถามไถ่ถึงทุกข์สุขตลอดธรรม ปฏิบัติ ให้เกิดปีติโสมนัสในการอุตสา หะมาจนถึงเวรัมภวิหาร แล้วก็นมัสการ ลาไปพักผ่อนอยู่ตามสมณวิสัย เนื่องแต่กูฏบรรพตเป็นภูเขาสูง โดดลูกเดียว อยู่ใกล้ฝั่งทะเล ไม่มีไม้ ใหญ่ให้ความร่มรื่นเจริญตา มีทะเลช่วย ให้ปลอดโปร่งโล่งตาเป็นพื้น เสียงคลื่น ชัดอยู่ไม่ขาด นาน ๆ จะมีเรือใบผ่านมา อย่างไกล ๆ ดังนั้น จึงสบายแต่แรก ๆ สำหรับพระบาทเสนที่แปลกถิ่นไปอยู่ ครั้นนานวันเข้า ความรู้สึกเช่นนั้นก็ ละลายไปเหมือนคลื่นกระทบฝั่ง เกิด ความอ้างว้างเข้ามาแทน ทำให้เบื่อขึ้น ทุกที ในที่สุดก็ต้องทนอยู่ ด้วยเวรัมภวิหาร ไม่เหมาะสำหรับผู้กำลังปฏิบัติธรรมอย่าง พระบาทเสนเลย ดังนั้น เมื่อพระบาทเสน อยู่ได้ประมาณ ๗ วัน ก็หมดสุข คิดหา ที่อยู่ใหม่ต่อไป เมื่อตกลงปลงใจแน่แล้ว ปาทเสน เราจะให้ อาวุธที่ศักดิ์สิทธิ์รักษาตน เป็นมิ่งมหามงคล เรียกว่า “พุทธาวุธ” ด้วยเหตุที่พระสัมพุทธทรงประทานไว้ จักเป็นเกราะแก้ว ป้องกัน สรรพภัยยามผ่าน มฤคราช ทั้งภูติผีปีศาจ ทุกประการทั้งจะเป็นคุณ หนุนให้ถึงวิหารโลหบรรพต สมดังมโนรถที่เธอปรารถนา ว่า หากฝืนใจอยู่ก็ไม่เกิดผลที่มุ่งหมาย ดังนั้น ในวันรุ่งขึ้นพระบาทเสนก็ขึ้น ไปพบท่านพระเรวตะ เรียนปฏิบัติท่าน ให้ทราบถึงความเป็นไปแห่งการปฏิบัติ ธรรม และความตั้งใจจะขอกราบลาท่าน ไปหาที่อยู่ใหม่ พร้อมกับขอความกรุณา ให้ท่านบอกเสนาสนะแห่งใดแห่งหนึ่ง ซึ่งเหมาะสำหรับนิสัยของตัวให้ พระเรวตเถระประหลาดใจมาก ในความไม่พอใจอยู่ในเวรัมภวิหารของ พระบาทเสนอย่างยิ่ง คิดว่า ไฉนหนอ ภิกษุรูปนี้ ซึ่งก็มีความตั้งใจดีต่อพระ กรรมฐาน จึงเห็นเวรัมภวิหารของท้าว อมรินทร์เทวราชไม่เป็นที่สัปปายะไปได้ ชะรอยจะมีนิสัยหนักไปในทางอยู่ภูเขา ไม้ใหญ่มากกว่า จึงกล่าวว่า “ปาทเสน จากที่นี้ไปไกลประมาณ ๑๕ โยชน์ มีวิหารหลังหนึ่งชื่อว่า โลห - กูฏบรรพตวิหาร เพราะตั้งอยู่บนภูเขา โลหบรรพต ข้างทิศอุดร ปาทเสน! อัน โลหบรรพตนี้มีภูเขาแวดล้อมเป็นบริวาร ถึง ๕ ชั้น ล้วนเป็นภูเขาใหญ่ๆ ทั้งสิ้น ทั้งมากไปด้วยแก้วสีต่าง ๆ และสล้าง ไปด้วยหมู่ไม้หลายหลาก พฤกษาชาติ มีกลิ่นหอมตระหลบเอาใจ เช่น ไม้จำปา พิกุล บุนนาค กฤษณา กะลำพัก เป็นต้น และที่ภาคพื้นริมเชิงผานั้น ๆ ก็มีสระ โปกขรณี” มีน้ำใส เย็นน่าอาบน่ากิน ทั้งดาดาษไปด้วยปทุมชาติต่าง ๆ เป็นที่ เจริญตายิ่งนัก” พระบาทเสน ชื่นใจในถ้อยคำของ ๑ โยชน์ - ๑๖ กิโลเมตร * ทิศเหนือ * สระบัว Kalyanamitra.org