การทำบุญ : หน้า 60/128

เอาความเมตตา นำหน้าแต่ขาดอุเบกขา กว่าจะรู้ว่าเดิน หมากรุกชีวิตพลาด ไปหนึ่งตา หมากรุก ชีวิตกระดานนั้น ข้าพเจ้าก็เป็นฝ่าย ปราชัย ๑๕๐ ใบ ตอนแรกก็หนักใจไม่รู้จะไป แจกใครจึงหมด เมื่อได้ใบฎีกาก็นำมา อธิษฐานและนั่งสมาธิทุกวัน ผลสุดท้าย ก็แจกหมด และได้ปัจจัยมาทำบุญเจ็ด พันกว่าบาท ข้าพเจ้าปีติใจมากในงาน บุญครั้งนี้ พาคุณน้า (คุณแม่บุญธรรม) มา วัดครั้งแรก เนื่องจากวันทอดกฐินข้าพเจ้า จะต้องทำหน้าที่เหรัญญิก คงไม่มีเวลาดู แลท่าน จึงพาท่านมาให้รู้จักวัดก่อนวัน บุญใหญ่ ซึ่งสัปดาห์นั้นเป็นวันอาทิตย์ ต้นเดือน ขณะนั่งรถมาวัดก็อฐิษฐานให้ หลวงพ่อท่านเทศน์ธรรมะที่ทำให้คุณแม่ ศรัทธาและรักการนั่งสมาธิ และก็เป็น อย่างนั้นจริง ๆ หลวงพ่อธัมมชโย ท่าน เทศน์ว่า "ทุกคน มาถึงวัดนี้มีบุญมาก พอที่จะเข้าถึงยอมกายทุกคน หลวงพ่อยอ น น ค่าบแต่ว่าจะช้า เร็วเท่านั้น หลังจากนั้นท่านก็มาวัดทุกวัน อาทิตย์ และนั่งสมาธิทุกวัน ปัจจุบัน ท่านได้เข้าถึงธรรมกาย อันเป็นที่พึ่งที่ ระลึกที่แท้จริง ข้าพเจ้าได้ชวนคุณยาย คุณแม่ พี่สาว น้องสาว มาวัดพร้อมทั้งชวน ให้เป็นประธานผ้าป่าวันมาฆบูชา และ วันวิสาขบูชาด้วย แต่สำหรับคุณพ่อนั้น ยังไม่เคยมาวัด ข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะพา ท่านมาในวันทอดกฐินปีนี้ และท่านก็ รับปากว่าจะมา ทนได้ดี จะได้ทน วันทดสอบความอดทน วันหนึ่ง ข้าพเจ้าตื่นสายมาวัดไม่ทันรถ จึงต้องมา โดยนั่งรถไปรังสิตและต่อรถ เอง ไปคลองสามแต่เป็นคลองทางไปธัญบุรี ข้าพเจ้าลงจากรถในใจก็คิดว่าวันนี้จะ ต้องไปให้ถึงวัดให้ได้ไม่ว่าจะโดยวิธีใดก็ ตาม และขณะที่เดินไป มีคนผ่านมาก็ ถามเขาว่ามีทางเดินทะลุไปคลองสาม อีกด้านหรือเปล่า เขาก็บอกว่าได้แต่ให้ เดินไปอีกบ้านหลังหนึ่งให้เขาเอาเรือ ไปส่ง เมื่อเดินไปก็พบจริง ๆ บ้านหลัง นั้นพอดีนิมนต์พระมาฉันเพลที่บ้าน ๓ รูป ข้าพเจ้าดีใจเพราะอาหารที่เตรียมมา ถ้าจะไปถวายเพลที่วัดคงไม่ทัน ข้าพเจ้า จึงถวายเพลที่นั่นเลย และเจ้าของบ้าน ก็พายเรือมาส่งข้าพเจ้าข้ามฟาก บอก ให้รอที่นี่เดี๋ยวก็มีรถผ่านนาน ๆ มีคัน ได้ คิดดังนั้นสองเท้าก็ก้าวเดินไป ใจ ก็จรดศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ภาวนา “สัมมา อะระหัง” ตลอดทาง ในที่สุด ข้าพเจ้าก็มาถึงวัดพระธรรมกาย ก้าว แรกที่ผ่านประตู ข้าพเจ้าก็ได้ยินเสียง พระท่านสวดให้พร ความเหนื่อย ทั้งปวงก็หายไป ข้าพเจ้าเข้าไปกราบ พระในโบสถ์ และเอาเงินไปทำบุญดังที่ ตั้งใจไว้ และกลับมานั่งสมาธิต่อที่โบสถ์ ข้าพเจ้าก็ได้กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคย ได้รับสัมผัสมาก่อน กลิ่นธูปก็ไม่ใช่ ดอก ไม้ก็ไม่เชิง หอมสดชื่นจริงๆ ยิ่งนานวัน และยิ่งปฏิบัติธรรม มากเข้า ข้าพเจ้าก็ได้รู้ว่าถนนชีวิตที่ ข้าพเจ้าจะเดินไปก็คือทางสายกลาง นี่เอง บัดนี้ข้าพเจ้าพร้อมแล้วที่จะ อุทิศชีวิตเพื่อพระพุทธศาสนา จะ ประพฤติพรหมจรรย์ตลอดชีวิต พร้อมแล้วที่จะทำหน้าที่ยอดกัลยา ณมิตร นำธรรมะไปจุดให้สว่างไสว ไว้กลางใจของชาวโลก เพื่อโลกจะ ได้สว่างไสวสดใสด้วยแสงธรรม และพร้อมแล้วที่จะน้อมตัวลงต่ำ ทอดเป็นสะพานให้ทุกท่านก้าวข้าม ขึ้นฝั่งพระนิพพาน ข้าพเจ้าจะขอ ติดตามหลวงพ่อธัมมชโย ไปสร้าง บารมีเป็นยอดกัลยาณมิตรทุกภพ ถ้าจะจ้างมอเตอร์ไซด์ก็ประมาณ ๒๐ บาท ข้าพเจ้าตั้งใจว่าวันนี้จะต้องเดินไป ทุกชาติ ไม่มีหน้าที่อะไรที่ยิ่งใหญ่ กว่าการเป็นกัลยาณมิตร เพราะกัล ให้ถึงวัดพระธรรมกายให้ได้เงิน ๒๐ บาท เอาไปทำบุญซื้อที่ดินก็คงจะดีกว่า ยาณมิตรเป็นผู้สร้างสันติสุขให้แก่ ในสมัยพุทธกาล พระสาวกเดินทางไป โลกอย่างแท้จริง เอาไปทำบุญซื้อที่ดินก็คงจะดีกว่า เฝ้าพระพุทธเจ้าเป็นร้อยไมล์ท่านยังทำได้ นี่แค่เพียง 4 กิโลเมตรทำไมเราจะทำไม่ Kalyanamitra.org