ผู้ขัดลาภพระอรหันต์ : หน้า 17/128

ในอดีตกาล สมัยพระกัสสปสัมมา สัมพุทธเจ้า มีพระภิกษุรูปหนึ่งเป็นที่ นับถือของชาวบ้านมาก โดยเฉพาะ คหบดี (ผู้มีฐานะดี) ผู้หนึ่งได้ปวารณาตน เป็นอุปัฏฐาก คือเป็นผู้ดูแลรับใช้บำรุง ท่านด้วยปัจจัยสี่ ได้แก่เป็นผู้จัดหาดูแล เรื่องที่อยู่อาศัย เรื่องจีวรเครื่องนุ่งห่ม เรื่องอาหารการกิน รวมทั้งดูแลรักษา ยามที่ท่านป่วยไข้ด้วย วันหนึ่ง มีพระอรหันต์รูปหนึ่งมา บิณฑบาตในหมู่บ้านนั้น คหบดีเห็น แล้วก็บังเกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึง นิมนต์ให้ท่านพักในวัดของหมู่บ้านที่ ตนเป็นอุปัฏฐากอยู่ ครั้นถึงเวลาเย็น คหบดีได้นำดอก ไม้และน้ำมันสำหรับเติมตะเกียงไปที่ วัด เมื่อคุยกับพระที่ตนอุปัฏฐากอยู่ ครู่หนึ่งแล้วได้ถามถึงพระที่มาใหม่ เมื่อ ทราบว่าอยู่กุฏิไหนแล้วก็ไปเยี่ยมเยียน ฟังธรรมจากท่าน จนกระทั่งค่ำมืดดึกตื่น จึงได้ลากลับ ก่อนกลับได้นิมนต์พระ ทั้ง ๒ รูปนั้นให้ไปฉันที่บ้านในวันรุ่งขึ้น ด้วย พระภิกษุรูปเดิมเห็นว่าคหบดี เอาใจใส่ดูแลพระภิกษุมาใหม่อย่าง มากก็รู้สึกอิจฉา ไม่อยากให้มาอยู่ร่วม วัดเดียวกัน จึงคิดหาทางกำจัดพระรูปนั้น ดังนั้น เมื่อย่างเข้าวันใหม่ พระ ภิกษุรูปเดิมตื่นขึ้นแล้ว แทนที่ท่านจะ เคาะระฆังให้ได้ยินตามปกติ ท่านกลับ ใช้หลังเล็บเคาะระฆัง แล้วเดินไปที่กุฏิ ของพระที่มาใหม่ เอาเล็บเคาะประตู บา ๆ จากนั้นก็ถือบาตรเดินไปบ้าน ของคหบดีตามลำพัง ครั้นถูกถามถึง พระที่มาใหม่ก็ตอบว่า “อาตมาตีระฆังก็แล้ว เคาะประตู ก็แล้ว ไม่เห็นเขาตื่นสักที สงสัยว่าเมื่อ วานคงจะฉันอิ่มเกินไป เลยหลับปุ๋ย จนถึงเดี๋ยวนี้ พระอย่างนี้ โยมยังจะ เลื่อมใสอยู่อีกหรือ?” คหบดีไม่ได้โต้ตอบว่ากระไร เมื่อ ถวายข้าวปายาสที่ปรุงอย่างดีให้ท่าน ฉันแล้ว ก็จัดแจงล้างบาตร แล้วสินด้วย เครื่องหอม ตักข้าวปายาส ใส่จนเต็ม แล้วมอบให้ท่าน พร้อมกับกล่าวว่า “พระคุณเจ้า พระเถระที่มาใหม่ คงจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการ เดินทาง ขอพระคุณเจ้าโปรดนำอาหาร นี้ไปถวายท่านด้วยเถิด” พระองค์เดิมนั้น จำใจถือบาตรเดิน กลับวัด ระหว่างทางก็คิดว่า “ถ้าพระ มาใหม่รูปนั้น ได้ฉันข้าวปายาสที่แสน อร่อยนี้แล้ว ก็อย่าหวังเลยว่าจะยอมไป จากที่นี่ ต่อให้ถูกฉุดลากกระชากตัว ก็คงไม่ยอมไปเป็นแน่ เราจะต้องไม่ยอม ให้พระใหม่ได้ลิ้มรสข้าวนี้เป็นอันขาด จะทำอย่างไรดี... ถ้าเรายกข้าวนี้ให้ ชาวบ้าน ชาวบ้านก็ต้องสงสัย ถ้าเททิ้ง น้ำ น้ำมันที่ใช้หุงข้าวก็จะลอยขึ้นมา ถ้าเทบนดินพวกนกพวกกาก็จะมารุม กินเป็นที่ผิดสังเกต เราจะทิ้งที่ไหน ดีหนอ...” คนเราพอคิดจะทำผิดทำชั่ว ก็ ต้องวางแผนการสลับซับซ้อนอย่างนี้ ขณะที่กำลังเดินคิดอยู่นั้น ก็เห็นกองไฟ กองหนึ่งที่ชาวบ้านสุมทิ้งไว้ จึงเกิด ความคิดขึ้นมาว่า ให้หมด” "ได้การละ เราจะเอาข้าวนี้เผาไฟ คิดแล้ว จึงเทข้าวปายาสลง ในกองไฟ แล้วอุ้ยฟื้นกลบจนมิด “ข้าวชนิดหนึ่งที่หุงเจือด้วยน้ำนมและน้ำตาล ตลอดเวลา ที่เป็นยักษ์นั้น ท่านได้กินอาหาร อิ่มท้องอยู่ วันเดียว เมื่อ พ้นเวรจาก ยักษ์แล้วก็ไป เกิดเป็นหมาอีก ๕๐๐ ชาติ ไฟได้ลุกโชนเผาข้าวปายาสมอด ไหม้ไป เมื่อข้าวไหม้หมดแล้วจึง เดินกลับวัดอย่างสบายใจ เมื่อพระรูปนี้เดินกลับถึงวัดแล้ว ได้แวะไปที่กุฏิพระมาใหม่ จะดูซิว่าเป็น ยังไงบ้าง ก็ค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป แต่ ปรากฏว่า พระรูปนั้นไม่อยู่เสียแล้ว... “ตายละ! หรือพระรูปนั้นเป็น พระอรหันต์จึงรู้ใจเรา เลยหนีไปเสียแล้ว” พระรูปนี้ รู้สึกเข่าอ่อน แทบจะ ลมจับขึ้นมาทันที พลางรำพึงรำพันว่า “นี่เพราะความเห็นแก่กิน ความ ขี้อิจฉาของเราแท้ ๆ เราทำกรรมหนัก เสียแล้ว โธ่ ไม่น่าเลย” พระรูปนี้ได้แต่รำพึงรำพันด้วย ความโศกเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง และ นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ความ โศกเศร้าก็ยิ่งทับทวีท่วมท้นในหัวใจ ของท่านจนไม่เป็นอันกินอันนอน ไม่ เป็นอันเจริญภาวนา ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ท่านได้แต่นั่งเหม่อลอย ปล่อยให้ความผิด Kalyanamitra.org จร่