การเดินทางกลับกรุงเทพฯ : หน้า 76/128

cle "มึงเอา งเอาแต่กินเหล้า เมาหัว รา อย่างนี้ เมียถึงถึงได้หนีทิ้ง ลูกทิ้งเต้าไป น้ำหน้าอย่างมึงมี ปัญญาเลี้ยงลูกหรือเปล่าวะ” เพราะประโยคนี้ของพ่อแท้ ๆ ที่ทำให้ผมหอบลูก ๒ คนกลับเข้า กรุงเทพฯ อีก ทั้ง ๆ ที่มีเงินในกระเป๋า ไม่ถึง ๒๐ บาท “ไปเถอะลูก” ผมอุ้มลูกชายคนเล็กอายุเพิ่งจะ ได้ขวบใส่กระบุง พันเชือกร้อยกระบุง เข้ากับไม้ไผ่ ซึ่งปลายข้างหนึ่งมีถุง ใส่ผ้าของผมกับลูกผูกไว้ ยกไม้ไผ่ใส่บ่าขึ้นหาบ ขาผมก็ เซแซด ๆ เกือบจะพาลูกล้ม “พ่อจะไปไหน ?” เจ้าแดงลูกชายคนโตอายุร่วม ๔ ขวบ ถามอย่างสงสัย “ไปรับจ้างทาสีที่กรุงเทพฯ” ผมตอบลูกเสียงอ้อแอ้ “หนูจะไปบอกย่า” พรุ่งนี้ไม่ดีหรือ “ค่ำแล้วจะมีรถไปหรือลูก รอไว้ไป “นานไหมพ่อ?” “นานลูก นานเป็นวัน ๆ อาจจะ เป็น ๒ หรือ ๓ วัน ถ้าแดงเดินไวเรา แม่รีบออกมาห้ามเมื่อรู้ข่าว “ฉันจะเดินไป” ก็จะถึงไว” “หนูจะเดินไว ๆ เอาให้ถึงไว ๆ ผมตอบสั้น ๆ ไม่ใส่ใจกับท่าที เลยนะพ่อ” ห่วงใยของแม่ “แม่บอกไอ้แดงให้มันวิ่งตามมา นะ" “ไอ้แดงมันจะเดินไหวหรือ!?...” ผมรู้ แม่ไม่ได้หมายถึงเจ้าแดง เพียงคนเดียวหรอก แต่สันดานผมมันเสีย ลงจะทำสิ่งใดแล้วผิดหรือถูกไม่เคยคิด ผมเดินไปเรื่อย ๆ เดินช้า ๆ สงสัย ว่าทำไมเจ้าแดงจึงยังไม่มา แม่จะเอาตัวมันไว้ “พ่อ ...พ่อรอด้วย” หรือว่า เสียงลูกร้องเรียกมาแต่ไกล “ย่าเอาข้าวให้หนูห่อเบ่อเริ่มแนะ ปู่ว่าให้เอาไว้เผื่อหลาย ๆ วันเดี๋ยวจะ อดตายกลางทาง ไม่อดนะพ่อนะ พรุ่งนี้ เราก็ถึงกรุงเทพฯแล้ว” “ยังไม่ถึงหรอกลูก” “ทุกทีเราขึ้นรถวันเดียวก็ถึงนี่พ่อ” “แต่คราวนี้พ่อไม่มีเงินค่ารถ ผมรีบคว้าข้อมือมันไว้แต่ไม่ทัน.... เราจะเดินไป” ลบค่ำของวันที่ ๓ ผมกับ พลูกก็มาถึงรังสิต ผมทิ้ง ลำไม้ไผ่เอาห่อผ้ายัดใส่กระบุงนิ้ว มืออีก ข้างอุ้มลูกคนเล็กพาดบ่า เจ้าแดงเดิน โซเซตามมาห่าง ๆ อาศัยเงิน ๒ บาทที่ผมแข็งใจกัน ไว้ จึงใช้เป็นค่ารถเมล์จากรังสิตไปลง ที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ผมตั้งใจจะแวะไปหาคนรู้จัก เป็น ๒ ผัวเมียขายขนมจีนน้ำยาอยู่ หลังป้ายรถเมล์ กะจะขอยืมเงินเขา สัก ๑๐ บาท เพื่อซื้อข้าวเหนียวกับหมู ปิ้งกินกับลูก และเหลือเป็นค่ารถต่อ เมียทิ้ง แต่บุญไม่ทิ้ง Kalyanamitra.org