การบวชและความรู้สึกในวันสำคัญ : หน้า 53/128

ผมก็ซ้อมบทขอขมา ก็คิดว่าแน่แล้ว เวลากล่าวรับรองว่าไม่พลาดแน่ ผม ตั้งใจทำสมาธิให้มากขึ้น และจะไม่มอง เช้านี้ทุกคนแต่งชุดนาคพร้อมกัน หมด รถออกเวลา ๔.๑๕ น. มาถึงวัด เบญจฯ ก็ราวตีห้า ใจของผมยังไม่รู้สึก ประหม่าตื่นเต้นเลย ในใจคิดแต่ว่า จะมีใครมาบ้าง พ่อจะมาหรือเปล่า เพราะโดยปกติท่านจะไม่ยอมไปวัดและ ทำบุญ แล้วยังว่าเป็นเรื่องไม่น่าสนใจ ทุกครั้งที่คุณแม่จะทำบุญบ้านหรือทำ บุญอย่างอื่น คุณพ่อจะไม่เคยเข้าไป ยุ่งเลย จนทำให้ความรู้สึกของผมเมื่อ ก่อนก็คิดอย่างเดียวกับพ่อ แต่ก็มีใจ เอนเอียงบ้าง คือมีความกลัวจำพวก ไสยศาสตร์ ปากก็ว่าไม่เชื่อ ใจก็กลัว ไม่กล้าจะดูถูกหรือพูดจาพล่อย ๆ ๗.๐๐ น. พวกเรามาเข้าแถวตอน เรียง ๕ เรียงตามอาวุโสจากซ้ายไป ขวา อยู่ทางทิศเหนือของวัดเบญจฯ ผมยืนสงบนิ่งตั้งสมาธิบ้าง แล้วก็เหลียว ไปเห็นผู้คนเดินถือกล้องถ่ายรูปไปมา ทำให้สมาธิของผมไม่ค่อยดีในตอนนั้น สักครู่ผมก็เหลือบไปเห็นน้องชายของ ผมเดินถือกล้องมองหาผมอยู่ เขาก็เจอ จนได้ รีบถ่ายภาพผมทันที ใจผมเริ่ม ตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว ผมรีบรวมสติมอง แต่ธูป เทียน ดอกบัว อย่างเดียว เดี๋ยว ใจของผมจะไม่เป็นสมาธิ จนถึงเวลา ๗.๐๐ น. แถวเริ่มเคลื่อนที่ นาคทุกคน เริ่มสวดอิติปิโส โดยมีเสียงของหลวงพ่อ ทัตตชีโวเป็นต้นเสียง ผมเดินไปก็สวด มนต์ไป มองธูปเทียนบ้าง เหลือบตา ดูรอบข้างบ้าง เพราะใจยังไม่เป็นสมาธิ ดีพอ จนครบ ๓ รอบ หมวดผมก็แยก ออกไปรอที่ศาลาธรรม เพื่อรอให้หมวด รับผ้าไตรจากผู้ปกครองเสียก่อน ๔.๐๐ น. แถวของหมวดผมเริ่ม เดินออกไปยังพระอุโบสถ เพื่อถวาย ธูปเทียน ดอกไม้ ให้แด่พระประธาน และรับผ้าไตรจากผู้ปกครอง ขณะนั่งรอ Kalyanamitra.org คุณพ่อคุณแม่หรือใคร ๆ ก็ตาม จะเอา ใจไปอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ที่เดียว ขณะเดินตามหลังเพื่อนไปยังวิหาร คด แล้วไปหยุดที่หน้าผู้ปกครองของผม ใจของผมก็ยังมีสมาธิอยู่ พอเสียงฆ้อง แรกดังขึ้น ผมซ้ายหันแล้วนั่งลงคุกเข่า พนมมือ ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงพูด ของพ่อดังมาว่า ซินะ” “นี่คงเป็นตอนพิธีที่สำคัญแล้ว ใจที่เป็นสมาธิของผมเริ่มสั่นขึ้น มา ผมท่อง “สัมมา อะระหัง” ขึ้นทันที ผมกล่าวคำขอขมาตก ๆ หล่น ๆ ปาก สั่นไปด้วย ตาก็หลับสนิท กล่าวจนจบ แล้วก้มลงไปรับผ้าไตรจากคุณแม่ เสร็จ แล้วก็ออกไปพักที่ศาลาธรรม เพื่อรอ การบรรพชาตอน ๑๓.๐๐ น. ในระหว่าง รอบรรพชา ผมอยากจะพบคุณพ่อ คุณแม่ พี่น้อง และเพื่อน ๆ เอาเสีย มาก ๆ กระทั่งเวลา ๑๔.๐๐ น. หมวดผม ก็เดินไปยังพระอุโบสถอีกครั้ง ถือผ้า ไตรไปด้วยเพื่อไปขอบรรพชา การ บรรพชาดำเนินไปอย่างรวดเร็วมาก เดี๋ยวเดียว ผมก็เป็นเณรแล้ว พอเวลา ๑๕.๐๐ น. ผมก็ไปรับ บาตรจากคุณพ่อ ซึ่งได้นั่งรออยู่ที่ศาลา ร้อยปี ผมปลื้มปีติอย่างบอกไม่ถูก นี่ เป็นความปลื้มปีติครั้งเดียวในชีวิตของผม ท่านทั้งสองสวมชุดขาว เมื่อพี่เลี้ยง ประกาศออกไมค์ว่า ถ้าผู้ปกครองท่าน ใดประสงค์จะถวายปัจจัยให้ใส่ซอง ก่อนถวาย ท่านรีบนำซองขาวออกมา ใส่เงินไปมากทีเดียว ผมพยายามห้าม ท่าน ดูท่านจะไม่ฟัง โดยเฉพาะคุณพ่อ ๔๙