ปริญญาชีวิต : หน้า 58/128

ทํา ปริญญาชีวิต เมื่อเรียนจบ ม.ศ. ๓ สอบเข้า เรียนต่อ ม.ศ. ๔ ที่โรงเรียนสารคาม พิทยาคม ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด (ชาย) เป้าหมายชีวิตที่วางไว้ในส่วนลึก ของหัวใจ อยากให้ทุกคนมีความสุข อยากทำให้ทุกแห่งหนเป็นแผ่นดินทอง แผ่นดินธรรม สักวันหนึ่งเราจะเป็น พัฒนากร ที่พัฒนาคนให้มีสุขภาพกาย และสุขภาพใจที่ดี และมีคุณธรรม ข้าพ เจ้าก็เริ่มต้นด้วยการสอบเข้าคณะพยา บาล เพราะหวังว่าเมื่อเรียนจบจะทำงาน หาเงินและหาประสบการณ์สักระยะหนึ่ง แล้วจะออกไปเป็นพัฒนากร ด้วยความ อุตสาหะอันแรงกล้า ข้าพเจ้าก็ได้เป็น นักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ มหา วิทยาลัยขอนแก่น และกิจกรรมช่วงเรียน ก็ออกค่ายเพื่อพัฒนาชนบท ข้าพเจ้ามีนิสัยที่แก้ยากอย่างหนึ่ง คือ ทนไม่ค่อยได้ที่จะเห็นคนอื่นเป็นทุกข์ จึงชอบนำความทุกข์ของเพื่อนมานั่ง ตรึกตรอง หาวิธีแก้ และถ้ามีโอกาสก็จะ หยิบยื่นสิ่งนั้นให้แก่เขา ข้าพเจ้าคิดเสมอ หากจะเป็นเพื่อนใครสักคน ก็จะขอทำ หน้าที่เพื่อนที่ดีให้กับเขา ยินดีเมื่อเขา เป็นสุข เป็นทุกข์เมื่อเขามีทุกข์ และพร้อม ที่จะสละชีวิตแทนได้ เมื่อถึงคราวคับขัน นี่คือความจริงใจที่ข้าพเจ้าพร้อมที่จะ มอบให้แด่เธอผู้เป็นเพื่อน การให้เป็นสิ่ง ที่สมควรทำอย่างยิ่ง แต่การให้ที่ดีต้อง มีหลักการ สำหรับข้าพเจ้าสมัยที่ยังไม่ เคยปฏิบัติธรรม ก็ได้โดยไม่เลือก เอาความเมตตานำหน้า แต่ขาดอุเบกขา กว่าจะรู้ว่าเดินหมากรุกชีวิตพลาดไป หนึ่งตา หมากรุกชีวิตกระดานนั้นข้าพ เจ้าก็เป็นฝ่ายปราชัยหลังจากเดินมา ได้ครึ่งทาง คนเราเมื่อล้มแล้วไม่ลุกจะ ไปถึงที่หมายได้อย่างไร ข้าพเจ้าจะกลับ ไปเดินบนเส้นทางสายนี้ให้ได้ แต่ถึงแม้ จะพยายามสักเพียงใด อนิจจา ประตูที่ เคยเปิดรับบัดนี้เขาได้ปิดมันเสียแล้ว แสดงให้รู้ว่า นั่นมิใช่เส้นทางชีวิตที่ ข้าพเจ้าจะต้องเดินไป เขามิได้ใช้ให้ ข้าพเจ้ามาทำอย่างนั้น ปริญญาชีวิตที่ ล้ำค่า แม้จะมีเงินร้อยล้านพันล้านก็คง จะหาซื้อมิได้ ความฝันที่เป็นจริง ข้าพเจ้าเคยจดบันทึกเกี่ยวกับ ความฝันเอาไว้ เพื่อพิสูจน์ว่าความฝันนั้น จะเป็นความจริงมากน้อยเพียงใด นี่คือ ความฝันที่บันทึกไว้ก่อนเข้าวัด ครั้งหนึ่ง ฝันว่าข้าพเจ้ากำลังจะเดินกลับทางเก่า ขณะที่หันหลังย้อนกลับ ก็มีเสียงผู้ชาย พูดขึ้นว่า “ทางเก่าของเรามิใช่ทางนี้ ทาง เก่าของเราคือทางโน้น เดินไปแล้วจะ มีรถมารับ" ขณะที่พูดก็ชี้มือไปทางตรงข้าม ข้าพเจ้าก็เดินไปตามนั้นเห็นมีรถจริง ๆ ครั้งที่ ๒ ฝันว่าลงจากรถจะ ไปพบใครก็ไม่ทราบ ไม่รู้จักทางด้วย เห็นพระสองรูปเดินมา ข้าพเจ้าก็ไปไหว้ ท่าน ท่านก็ชี้ทางให้ ครั้งที่ ๒ ฝันว่าได้ไป เวียนเทียนกับคนแต่งชุดขาวจำนวนมาก มีส่วนหนึ่งที่เข้าไปในโบสถ์ ข้าพเจ้านึก อยากเข้าไปบ้าง ตอนหลังจึงได้เข้าไปด้วย สาเหตุที่เข้าวัดพระธรรมกาย เมื่อต้นปี พ.ศ. ๒๕๒๖ คุณน้า คุณยายย้ายบ้านมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ขณะ นั้นข้าพเจ้ากำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหา วิทยาลัยใหม่อีกครั้ง ปกติชอบอ่าน หนังสือตอนดึก ๆ เพราะเงียบสงบ และ สมาธิ บางวันก็ทำงานฝีมือและเปิดวิทยุ ฟังไปด้วย วันหนึ่งเปิดไปพบรายการ เพลงสลับกับธรรมะ จัดโดยคุณเกรียง ศักดิ์ ประคองวงศ์ ช่วงเวลา ๒๓.๐๐ น. ถึง ๑๒.๐๐ น. คุณเกรียงศักดิ์ได้พูดถึง หนังสือ “ธรรมทายาท” ว่าเป็นหนังสือที่ ดีมาก คำว่า “ธรรมทายาท” ได้ติดเข้าไป ในใจของข้าพเจ้า ทำให้ข้าพเจ้าอยากได้ หนังสือเล่มนี้มาก คุณเกรียงศักดิ์ประกาศ ว่า คุณหมอบุษกร สวัสดิ์ชูโต จะไปบรร ยายธรรมที่วัดปุณศิริ ถ้าใครไปฟังจะแจก หนังสือธรรมทายาท รุ่งเช้าข้าพเจ้าจึง ไปขออนุญาตคุณน้า แต่ท่านเป็นห่วง ท่านจึงไปด้วย ได้หนังสือมา ๒ เล่ม พอ ได้มาก็อ่านเลย และเมื่ออ่านจบก็อยาก มาวัด และคิดว่าวัดนี้น่าจะมีธรรม ทายาทหญิง ถ้ามีข้าพเจ้าจะ ขอสมัครด้วยสักคน ข้าพเจ้าก็ได้แต่ คิดและเก็บเอาไว้ในใจ เพราะมาวัดไม่ ถูก เนื่องจากย้ายมาอยู่ใหม่ยังไม่ชำนาญ ทาง การมาวัดของข้าพเจ้าจึงต้องเลื่อน ออกไป ปกติข้าพเจ้าสนใจเรื่องนี้ตั้งแต่ เด็ก เพราะบ้านอยู่หลังวัด ฉะนั้นวัน สำคัญทางพระพุทธศาสนาข้าพเจ้า ไปวัดไม่เคยขาดเลย และที่บ้านก็มีพร ผ่านทุกวัน ที่บ้านจึงผลัดเปลี่ยนกันใส่ ๕๔ Kalyanamitra.org