การทำบุญและการช่วยเหลือ : หน้า 80/128

mib “คุณน่าจะเก็บเงินค่ารถที่เที่ยว มาหาผมบ่อย ๆ เอาไว้ทำบุญ ทำอย่าง นั้นยังจะง่ายกว่า ได้มากกว่า และไม่ สมบัติ และลูก เมีย และสละแม้ กระทั่งดวงตาของพระองค์ เพราะ ทรงมุ่งสะสมบุญบารมีเพียงประ เสียเวลาด้วย" การเดียว” “ผมอยากให้พี่ทำ เราจะได้บุญ ร่วมกัน” “ทำไม ผมทำบุญแล้วจึงจะมาได้ บุญร่วมกับผม ถ้าอย่างนั้นคุณก็ทำ ไปสิ ผมก็จะได้บุญกับคุณเหมือนกัน” “ไม่เหมือนหรอกพี่ ผมเป็นฝ่าย เมื่อพี่ทำผมก็ดีใจ ชักชวนให้พี่ทำ บุญที่เกิดกับพี่ ผมก็จะมีส่วนได้ด้วย แต่ตลอดเวลาที่ผมทำบุญพี่ไม่เคยสนใจ ไม่ยินดี ไม่อนุโมทนาบุญร่วมกับผม พี่จึงไม่ได้บุญร่วมกับผม” “คุณก็รู้ว่าผมจน คนหาเช้ากิน อย่างผมจะให้เก็บเงินวันละ ๑ บาท ไว้ทำบุญ เก็บเดือนหนึ่งได้ สองเดือนได้ 50 บาท จะให้ผมเอาเงิน ๓๐ บาท ๖๐ บาทไปซื้อสองถวายพระ ทั้ง ๆ ที่ เงินนี้ผมซื้อข้าวสารกินได้ครึ่งเดือน เท่านี้ยังไม่พอ ผมยังจะต้องไปบอก คนอื่นให้ทำบุญด้วยอีก ถ้าผมไม่ถูกดำ ว่าบ้า ก็คงถูกเขาหาว่าหลอกหาเงิน ไปกินเหล้า” “ผมอยากให้พี่มีโอกาสได้ทำ บุญสักครั้ง ครั้งเดียวก็ยังดี สะสมบุญ ใหม่เถอะพี่ ภพต่อไปคำว่า ไม่ได้ ไม่มี จะได้ไม่มาแผ้วพานเราอีก” “คนกำลังจะอดตาย คุณก็มา คะยั้นคะยอให้ทำทาน คุณจะให้ผม ขายลูกเอาเงินไปทำบุญหรืออย่างไร” อารมณ์ผมเริ่มฉุนเฉียว เมื่อไม่ สามารถเอาชนะเขาได้ “พระเวสสันดร เมื่อทรง บำเพ็ญทานบารมี ทรงสละทรัพย์ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่ สะดุ้งสะเทือนกับกิริยาอาการอึดอัด ไม่พอใจของผม “ผมจะลองคิดดู ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะไปหาคุณเอง” ผมตอบเสียงอ่อยเพราะจนปัญญา ไม่รู้จะหาคำพูดใดมาปฏิเสธอีก “พ่อ หนูหิว” เจ้าแดงเข้ามาเกาะแขนผมพลาง บอกเสียงอ่อย ผมซื้อข้าวเหนียว ไก่ทอด นั่งกิน กับลูกตรงนั้น แม่ค้าขายไก่ทอดเห็นผม ได้เงินก็ยิ้มแย้มแจ่มใส แถมขาไก่ให้ เจ้าแดงพิเศษอีก ๑ บา ขณะกินข้าว ผมอดนึกถึงนัก ศึกษาคนนั้นอีกไม่ได้ เขาสอนให้ผมรู้จักการทำทาน ครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งผมก็เฝ้าแต่คอย ปฏิเสธ ค นผมตกยาก อยากเพราะ ด มาหลายวัน ผมกลับรอดตายมาได้ เพราะอาศัยความช่วยเหลือของบุคคล ที่มุ่งจะแสวงบุญเช่นเดียวกับเขา คิดดูแล้วช่างเป็นการยากนัก ที่จะให้ผมสละเงินเพียงวัน ยากหนา ละบาท เพื่อสะสมไว้ทำบุญสักครั้งใน พระพุทธศาสนา ๑๐๐ แต่ท่านผู้มีใจอารีนั้น สละเงินถึง บาท ให้กับคนอย่างผมได้โดย ใช้เวลาไม่กี่นาที ทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้เอ่ยปากขอ ผมอายด้วยซ้ำไปที่จะให้ขอใน ตอนนั้น เพราะเพียงเห็นผู้คนในชุดสี ขาว ผมก็หมดเเรง ผมไม่เคยทำบุญร่วมกับเขา แล้ว ยังจะมีหน้าไปขอเขากินอีก ผมทำไม่ได้ ทานที่ผมได้ในวันนี้ จึงไม่ เพียงแต่จะช่วยผมกับลูกให้รอด ตายเท่านั้น แต่ยังได้ช่วยฉุดผม ออกมาจากความมืดบอดของความ โง่เขลาคับแคบ แล้วนำผมให้เข้า ไปสู่แสงสว่างแห่งทางบุญ ผมตัดสินใจได้เดี๋ยวนี้เองว่า หลัง จากวันนี้ คือวันที่ ๑๖ มีนาคม ๒๕๒๘ เป็นต้นไป ผมจะหาโอกาสเป็นประธาน ทอดผ้าป่าสามัคคีให้ได้สักกอง ผมจะเลิกดื่มเหล้าแล้วทุ่มเทกำลัง กาย กำลังใจ และความสามารถอย่าง เต็มที่ เพื่อชักชวนเพื่อนคนงานให้สละ ทรัพย์คนละเล็กละน้อยร่วมกันทำบุญ แม้จะลำบากยากเข็ญ จะมี อุปสรรคนานาประการ จะถูกประชด ประชันด้วยถ้อยคำที่เผ็ดร้อนอย่างไร ผมก็จะไม่ย่อท้อ เพราะทุกข์ที่สุด ลำาบากที่สุด หิวที่สุด ผมผ่านมาได้ก็เพราะอาศัย การให้ทานของผู้ใฝ่บุญ ชีวิตต่อไปข้างหน้า ผมจะขอ อีกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือขอ ให้ผมรอดพ้นจากอุบัติภัยทั้งปวง เพื่อจะได้มีโอกาสรับใช้พระศาสนา อย่างเต็มที่ และมีโอกาสได้เห็น ลูกทั้ง ๒ ห่มครองจีวรในพระพุทธ ศาสนา Kalyanamitra.org