การไปวัดและการทำบุญ : หน้า 79/128

พระที่ถูกต้องไว้ด้วย ปกติปีหนึ่ง ๆ ผมไปวัดไม่ถึง ๒ ครั้ง ที่ไปก็เนื่องจากมีงานศพเพื่อนคนงาน ประสบอุบัติเหตุ ไปวัดก็ไม่เคยกราบพระ เพราะ ส่วนมากจะหลบไปนั่งแถวหลังเพื่อ คุยกับเพื่อนเรื่องคนที่นอนตายอยู่ใน โลง โดยไม่ใส่ใจกับเสียงพระสวด รู้วิธีกราบพระแล้วก็ไม่ได้ใช้ ถึง จะรู้ไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงไม่อ่าน กลับบ้านคราวนั้นได้เอาติดมือไป ฝากพ่อด้วย เพราะแกชอบ “หนังสือดี ๆ อย่างนี้หายาก เจ๋ง เริ่มเข้าวัดตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” พ่อถาม อย่างแปลกใจ “เมื่อไรก็ยังไม่รู้ เพราะยังไม่ได้ เริ่ม” ผมตอบหน้าตาเฉย “ไอ้ไก่ได้พลอย ..ไอ้ลิงได้แก้ว...” พ่อด่าผมแล้วก็เอาหนังสือไปเก็บ ผมตอบอย่างนอบน้อม "มาจากไหน ?” “ผมเดินมาจากปราจีนครับ” “แล้วมานั่งรอใครแถวนี้ล่ะ” “เปล่าครับ ผมพักเอาแรง เดี่ยว ผมก็จะพาลูกเดินต่อแล้วครับ” “เอาไว้เป็นค่ารถ และซื้อข้าว ให้ลูกกินนะ” ผมมองใบละ ๑๐๐ สีแดงใหม่ เอี่ยมที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างงง ๆ “พอไหม ?” “พอครับ .. พอ ." ผมละล่ำละลักตอบ รีบรับเงินไว้ ก้มลงเขย่าลูกที่กำลังหลับ “เราไม่อดตายแล้วลูก ... เสียงประตูรถปิด ผมได้สติ จึงวิ่ง ไปนั่งคุกเข่าบนถนนข้างประตูรถด้าน ที่เขานั่ง “ขอบคุณขอรับเจ้านาย ๆ ๆ เป็นรถฝรั่งสีเขียว แต่ผมมอง ไม่เห็นเลขท้าย เพราะป้ายน้ำตาออก ไม่ทัน “น้าไหว้อะไรหรือครับ ?” เด็กหนุ่มในชุดขาวซึ่งเดินมากับ กลุ่มเพื่อนหญิงวัยเดียวกัน แวะถามผม ด้วยความสงสัย ผมเล่าให้เขาฟังทั้งหมด ขาวอย่างนี้ไปทำอะไรมาหรือครับ?” “สาธุ” พวกเขากล่าวคำนี้ให้ผมได้ยินอีก “ขอโทษเถิดคุณ ที่คุณ ๆ ใส่ชุด “พวกเราไปร่วมงานวันกัลยาณ มิตรมาค่ะ” “เกี่ยวข้องกับวัดพระธรรมกาย ไว้บนหิ้งพระ VILAR รถเก๋งคันหนึ่งมาจอดข้างๆ ผม ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ หญิง ๒ คนในชุด ขาววัยต่างกันจูงเด็กชายอายุคงมากกว่า เจ้าแดงไม่กี่ปี สวมชุดขาวเหมือนกัน เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง ผมมองเข้าไปในรถอย่างเลื่อน ลอย พบสายตาทุกคู่ในรถมองมาที่ผม เป็นจุดเดียวกัน ผมจึงรีบหันหน้าไป ทางอื่น "น้องชายจะไปไหน ?” ผมสะดุ้ง รีบหันขวับมา เจ้าของ เสียงเป็นหนุ่มใหญ่ ใส่ชุดขาว ท่าทาง เขาเหมือนนายทหารหรือนายตำรวจ “จรจัด” พอนึกถึงตำรวจ ผมก็นึกถึงข้อหา “ไปสาโรงครับผม” -7.." ผมประณมมือไหว้ประหลก ๆ กล่าวอยู่อย่างนั้น คนโดยสารบนรถเมล์ รถสองแถว และรถตุ๊กตุ๊ก ที่จอดติดไฟแดงบริเวณ นั้น ต่างมองผมด้วยความสงสัย “ระวังรถจะเฉียวเอา ขอให้คุณ พระคุ้มครองเกิด ขึ้นไปข้างบนเถอะ ผมจะไปละ” ขณะนั้นนอกจากเขาจะยก มือไหว้ตอบผมแล้ว ทุกคนในรถ รวมทั้งเด็กชายคนนั้นต่างก็อยู่ใน อาการเดียวกัน เมื่อเขากล่าวจบ ผมได้ยินคำพูดแปลก ๆ ดังพร้อม กันว่า “สาธุ” ผมขึ้นมานั่งคุกเข่าบนทางเท้า ประณมมือมองตามรถจนลับสายตา หรือเปล่าครับ?" “เกี่ยวค่ะ เจ้าหน้าที่ของวัดเป็น คนจัด น้าเคยไปวัดพระธรรมกายแล้ว ไหมคะ ?” “ไม่เคยครับ แต่ผมรู้จักคนที่เขา ไปบ่อย ๆ อยู่คนหนึ่ง” “วันหลังเชิญน้าไปบ้างสิคะ” กลุ่มคนเหล่านั้นผ่านผมไปแล้ว ผมดีใจที่รู้ว่าวันหนึ่งข้างหน้าจะมี โอกาสได้พบผู้มีพระคุณต่อผม ในวัดนี้ ผมภาวนาให้นักศึกษาคนนั้นยัง พักอยู่ที่เดิม ผมจะไปหาเขา จะเล่า เรื่องทั้งหมดอย่างที่เล่าไปแล้วให้เขาฟัง ก่อนนั้น เขาแวะมาหาผมบ่อย ๆ มาชวนไปวัด มาเล่านิทานชาดกให้ฟัง ผมก็ชอบฟังพอ ๆ กับเจ้าแดง เพราะ สนุกดี แต่พอเขาชวนให้เป็นประธาน กรรมการทอดผ้าป่าสักทอง ผมกลับ ปฏิเสธ Kalyanamitra.org ๗๔