การเผชิญหน้ากับความยากจน : หน้า 78/128

mia ผมหันไปมองที่มาของเสียงที่ ดังอยู่ไม่ไกล เจ้าของเสียงเป็นชาย ขาด้วนทั้ง ๒ ข้าง แขนข้างหนึ่งมีแค่ ข้อศอก มือลีบ ๆ ข้างที่เหลือเขย่า กระป๋องใส่เงินดังกรุ้งกริ้ง ผมเดาว่าเสียงเงินที่ดังกระทบกัน คงมีไม่ต่ำกว่า ๔ หรือ ๕ บาท “แค่ ๒ บาทเท่านั้นเราก็จะมีค่ารถ ไปถึงสำโรง ทนหิวอีกไม่เกิน ๒ ชั่วโมง ก็คงพอจะหยิบยืมใครได้บ้าง” ครับ” คิดแล้วผมก็ยกมือขึ้นประณม “ทำบุญกับคนยากจนด้วยเถอะ เสียงผมดังแข่งกับขอทานเจ้าเก่า ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา บางคน ก็โยนเศษเงินใส่กระป๋องให้ชายพิการ หลายคนเดินผ่านไป แต่คนเหล่านั้นนอกจากจะไม่ให้ เงินผมแล้ว เขายังมองผมอย่างเหยียด ๆ และพยายามเดินผ่านหน้าผมไปไว ๆ หน้าผมชาถึงใบหู ผมอายอย่าง บอกไม่ถูก แต่พอคิดถึงการเดินทาง ผมก็แข็งใจประณมมือไว้ “คงมีสัก ๒ คนหรอกที่จะมีแก่ใจ ยื่นเศษเงินให้เรา” มา ผมปลอบใจตัวเอง....... “ขณะนี้เป็นเวลา no นาฬิกา” เสียงวิทยุจากร้านค้าดังแว่วออก ผมเริ่มรู้สึกทอดอาลัยตายอยาก ผมพาลูกมาลำบากแท้ ๆ ความคิด หลาย ๆ อย่างผุดขึ้นมาในสมอง ถ้าไม่เสียเพราะเหล้า ชีวิตของ ผมคงไม่ตกต่ำอย่างนี้ ผมต้องออกจาก โรงเรียนก่อนสอบไล่ม. 5 ไม่กี่วัน สาเหตุเพราะเมาเหล้าเข้าหาผู้หญิง พ่อ เขาไล่ยิงเอาก็เลยหนีเตลิดเข้ากรุงเทพฯ เร่ร่อนเป็นคนงานรับจ้างทุกชนิด อาศัย ชอบไปช่วยเขาทาสีจึงได้ความรู้ทางนี้ มา พอชำนาญก็กลายเป็นช่างทาสีมา ตลอด อยู่ไปไม่นานพบคนงานหญิง หน้าตาดี ถูกใจ ก็เลยอยู่กินกันเอง จนมีลูก ๒ คน แล้วเขาก็ทนผมไม่ได้ เพราะเรื่องเหล้า ระยะหลังผมยิ่งดื่มจัด กะจะล้ม แชมป์เก่าที่ดื่ม ๓ วันไม่เมาให้ได้ ปกติเวลาเมาผมอารมณ์ดี รักลูก รักเมีย แต่ตอนใกล้รุ่งเป็นได้เรื่องทุกที่ ผมมักจะอาเจียนเลอะเทอะ ถ้าลุกไม่ทันก็อาเจียนเลอะผ้าห่มและ ที่นอน เหม็นคาวไปหมด เมียผมต้อง เป็นธุระทำความสะอาด ซ้ำ ๆ ซาก ๆ เห็นเขาเหนื่อยและลำบากก็สงสาร เผลอรับปากเขาหลายครั้งว่าจะเลิก แต่พอเดินผ่านร้านเหล้า ได้ยินเสียง เรียกก็ใจอ่อน จึงเลิกไม่สำเร็จ ใหม่ ๆ เมียก็บ่น ตอนหลังเห็น เงียบไป ผมเลยคิดว่าเขาชิน... กว่าจะรู้ว่าคิดผิด เขาก็หนีไปแล้ว! วามคิดของผมหยุดลง ค พร้อม ๆ กับมือที่ประณม ตกลงข้างลำตัว เมื่อผมมองไปเห็นกลุ่ม คนทั้งชายและหญิงในชุดขาววัยต่าง กัน เดินออกจากประตูโรงพยาบาล พระมงกุฎฯ เห็นบุคคลเหล่านี้แล้ว ผมก็อด นึกถึงนักศึกษารามคำแหงที่เช่าหอพัก อยู่แถวบางนา ซึ่งผมเคยไปทาสีเมื่อ ปีก่อนไม่ได้ เขาชอบใส่ชุดขาว ตัดผมสั้นเกรียน เขาชวนผมไปวัดพระธรรมกาย เอา หนังสือสวดมนต์มาให้หนึ่งเล่ม ตอน ต้น ๆ ของหนังสือเล่มนี้สอนวิธีกราบ นอกจากจะ ไม่ให้เงินผม แล้วเขายัง มองผมอย่าง เหยียด ๆ และ พยายามเดิน ผ่านหน้าผม ไปไว ๆ Kalyanamitra.org