การอดกลั้นในชีวิต : หน้า 111/128

ธรรมะในชีวิตประจำวัน กัลยาณมิตรจิรวัฒน์ ภู่เพียงใจ วาม อดกลน ความอดกลั้น โรงเรียนของเอกนั้น แม้จะได้ชื่อ ว่าเป็นโรงเรียนวัดก็ตาม แต่นักเรียน ส่วนใหญ่เป็นเด็กบ้าน มีเพียงส่วนน้อย ที่เป็นเด็กวัด และร้อยทั้งร้อยของเด็กวัด นั้น ล้วนเป็นเด็กที่มาจากต่างจังหวัด ทั้งสิ้น เด็กที่มาจากต่างจังหวัดใหม่ ๆ นั้น ไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไรก็มักจะ กลายเป็นเรื่องเป็นหรือเซอะในสาย ตาของเพื่อน จนถูกล้อเลียนอยู่เสมอ โดยเฉพาะเด็กจากต่างจังหวัด ที่เข้ามาอยู่ในฐานะของเด็กวัดแบบเอก นั้น ยังได้รับการดูแคลนจากเพื่อนบาง คนอีกด้วย แม้ตัวเอกเองยังเคยได้ยิน ถ้อยคำเยาะเย้ยถากถางที่ออกจะรุนแรง เกินเลยไปบ้าง เช่น “พ่อแม่ไม่มีปัญญาจะเลี้ยงแล้ว จึงได้มาอาศัยวัดอยู่...” “พ่อแม่เขาดัดสันดานไม่ไหวแล้ว จึงได้ตัดหางปล่อยวัด....” “อ้ายพวกหมาวัด....” ฯลฯ เด็กวัดบางคน ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ว่าเป็น เพียงการหยอกล้อของเพื่อนฝูงเท่านั้น แต่ก็มักจะอดรนทนไม่ได้เมื่อถูกสบ ประมาท ฉะนั้น มีหลายครั้งที่ถ้อยคำ ทำนองนี้มักกลายเป็นชนวนให้เกิดการ ทะเลาะวิวาทกันระหว่างเด็กบ้านที่ปาก เสียงกับเด็กวัดขี้โมโห ธรรมดาคนเรานั้น แม้จะประสบ ความยากลำบาก หรือต้องทำงานหนัก เหน็ดเหนื่อยเพียงไร ก็ยังพอจะฝืนยิ้ม ออกมาได้บ้าง แต่ถ้ามีใครมาใช้วาจา ++ Kalyanamitra.org 0