การช่วยเหลือจากสามเณร : หน้า 36/128

๓๔ ท่านผู้แสวงบุญ ซึ่งความจริงก็เป็นการ ช่วยเล็กน้อยเท่านั้น หากแต่เป็นกองบุญ ใหญ่ ด้วยท่านผู้รู้ทั้งหลายสรรเสริญนัก ในเรื่องช่วยผู้ปฏิบัติธรรม หรือบำเพ็ญ แล้วหันหน้ามาจะ ขอบคุณดรุณสามเณร ที่ได้ กรุณาพาลงมา พร้อมกับ บอกทางให้ด้วย เพียงพริบตาเดี่ยว ภาพตรุณสามเณรก็อันตรธาน ไปจากที่นั้น หนึ่งมาเพิ่มหนี้อีก ฉันรู้สึกละอายใจ ยิ่งนัก แต่ก็จนใจจริงๆ ถ้าพ่อเณรจะ ไม่กรุณาแล้ว ความตั้งใจดีไว้ทั้งหลาย แหล่ก็จะพลันสลายลงสิ้น ดังนั้น จึงขอ ให้ฉันได้พึ่งบารมีพ่อเณรอีกสักครั้งเถิด” “กระผมพร้อมแล้ว ท่านผู้แสวง บุญ” ตรุณสามเณรกล่าวรับรองที่จะช่วย ด้วยความยินดี แต่เพื่อเป็นเครื่องจำเริญ กำลังใจ เสริมความเคารพ พร้อมกับ ความเชื่อมั่นในโอวาทของท่านพระเรวต เถระ กรุณสามเณรจึงเปิดปากแสดง ความปลาบปลื้มแก่พระบาทเสนว่า “ท่านผู้แสวงบุญ ช่างเป็นโชคดี ของท่านอะไรอย่างนี้ มาอยู่ที่เวรัม ภวิหารไม่กี่วัน มีโอกาสพบกับท่าน พระอุปัชฌายะของกระผมก็น้อยครั้ง แต่ไม่รู้ไปพูดไปทำอย่างไร จึงเป็นที่ถูก อกถูกใจท่านอุปัชฌายะจนเกินคาด ถึง กับเมตตาปราณีโอวาท แนะนำสูตร สำเร็จให้จนหมดสิ้น น่าอิจฉาจริง ๆ ถ้าไม่คิดเห็นเป็นบุญวาสนาแล้ว ก็ต้อง เห็นว่า ท่านผู้แสวงบุญเป็นมนุษย์พิเศษ ที่สูงด้วยความเฉียบแหลม และสามารถ เป็นมนุษย์ธรรมดา หรือไม่ก็มีเสน่ห์ มหานิยมอย่างยอดอะไรทำนองนั้น จึง สามารถทำให้อุปัชฌายะของกระผม เมตตาปราณีอย่างที่กระผมไม่เคยพบไม่ เคยเห็น เท่ากับท่านอุปัชฌายะยกสำรับ อาหารอันมีรสเลิศมีฝาปิดตั้งไว้ตรง หน้า ยังแต่ท่านผู้แสวงบุญจะเอื้อมมือ ไปเปิดฝาชีแล้วก็บริโภคเท่านั้น เมื่อเป็น เช่นนี้ ใครที่ไหนบ้างที่ต้องการบุญ จะ ไม่เห็นเป็นโชคลาภอย่างดีเลิศ กระผม ขอแสดงมุทิตาจิตต่อความสำเร็จ ผลที่มุ่งหมายของท่านไว้ล่วงหน้า เสียแต่บัดนี้ และพร้อมกับขอปลดเปลื้อง พันธะแห่งความเป็นเจ้าหนี้ของกระผม ทุกประการ ตามที่ท่านได้เมตตาแต่งตั้ง ให้นั้น เพื่อมิให้เป็นความกังวลตามไป รบกวนให้เป็นภัยต่อความสงัดจิต กระผม ขอเพียงเป็นภาคีแห่งบุญส่วนเวยยา วัจจมัย” อันสำเร็จมาแต่การช่วยเหลือ *บุญสำเร็จด้วยการช่วยชวนขวายในกิจที่ชอบ กุศลด้วยความสุจริตใจ ท่านบาทเสน เรื่องบุญเวยยาวัจจมัยนี้ แม้ท้าว สักกะอมรินทราธิราช จอมเทพ แห่งดาวดึงส์พิภพก็ยังใส่พระทัย ไม่ทรงทอดทิ้ง ทั้งที่กำลังทรงรื่นรมย์ อยู่ในทิพยสมบัติ ยังเสด็จลงมาช่วย ท่านผู้ปฏิบัติธรรม ผู้บำเพ็ญบุญในมนุษย โลก หลายครั้งทีเดียว ซึ่งเนื้อแท้นั้นอยู่ ที่ตรงมีพระประสงค์บุญส่วนเวยยาวัจจมัย อันเป็นส่วนบุญที่หาไม่ได้ในสรวงสวรรค์ ต้องจากเทวพิภพลงมา หาใช่ต้องการ ความเป็นเจ้าหนี้บุญเจ้าหนี้คุณอย่างใด มิได้” ของดรุณสามเณร ด้วยอานุภาพแห่งอรหันตคุณ ชั่วขณะแห่งสมาธิจิต เท่านั้นหินแผ่นใหญ่ที่รองรับพระบาท เสาและกรุณาเณรเหยียบยืนสนทนา กันอยู่ พีเคลื่อน พาลูกพระตถาคตเจ้า ทั้งสององจากเวรัมภวิหาร มาประดิษฐาน ณ ภาคพื้นแผ่นดินอย่างสนิทโดยรวดเร็ว แม้พระบาทเสนก็หารู้สึกองค์ไม่ ต่อเมื่อ ได้ยินตรุณสามเณรเตือนให้มองตามมือ ที่ชี้ไปทางทิศอุตรว่า “โน่นแน่ะ ท่านปาทเสน ทางเดิน ไปภูเขาใหบรรพต” จึงรู้สึกว่าเวลานี้ตนเองได้ลงมา จากเวรัมภวิหาร ก็ดีใจพร้อมกับความ ประหลาดจิตที่ตนลงมาสู่พื้นดินได้ อย่างไร เมื่อใด ครั้นถูกสามเณรเตือน ให้มองตามมือ ก็ทำเป็นคนว่าง่ายมอง ตามไป พักการคิดถึงความอัศจรรย์นั้น Kalyanamitra.org