ประสบการณ์ชีวิตและการเรียนรู้ : หน้า 9/128

สมัยเรียนอยู่ชั้น ป.๔ สมัยนั้นข้าราชการชั้นตรีได้เงินเดือนไม่เท่าไร พันกว่าบาท แต่เราหาได้มากกว่า คิดอย่างนี้เลยหนีออกจากบ้าน เราไม่ต้องเสียเวลาเรียนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัยอีก ๔ ปี ดูซิเราได้เงินเดือนตั้งเยอะมากกว่าเรียนจบมหาวิทยาลัยเสียอีก ทำให้ติดเพื่อนสนุกสนานเฮฮา ระเหเร่ร่อนไปจังหวัดโน้นจังหวัดนี้ เมื่อก่อนคิดว่าเป็นกำไรชีวิต ได้ไปพบเห็นบ้านเมืองต่าง ๆ เห็นของ สวย ๆ งาม ๆ แสงสีอะไรต่าง ๆ ก็คิดว่านี่คือกำไรชีวิตของเรา ๕ ปีเศษไปตามต่างจังหวัด ตามย่านบันเทิงต่าง ๆ ตามย่านฐานทัพอเมริกัน โคราช อุบล อุดร ขอนแก่น นครพนม สกลนคร ไปเรื่อย มีสตางค์ในช่วงวัยนั้น ไปที่ไหนมีแต่คนชอบ ชื่นชมทุกแห่ง เราคิดเสมอว่าทำให้เขามีความสุข เพราะเราคิดว่าเราคือผู้ให้ ยังไม่รู้เลยว่า นี้คือความคิดที่ผิด ความเห็นผิดเป็นสิ่งที่จมอยู่ในวัฏจักร เพราะว่าไม่มีใครเป็นกัลยาณมิตร ให้กับเราในช่วงนั้น มานั่งคิดย้อนกลับเลยว่า สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่กำไรชีวิต แค่เป็นประสบการณ์ชีวิตเท่านั้น และเป็นการผิดพลาดในชีวิต เพิ่งจะมารู้ทีหลังว่านี้ไม่ใช่กำไรชีวิต เป็นแค่ประสบการณ์ชีวิต แต่ก็นับว่า เป็นบทเรียนที่สอนให้กับเราในปัจจุบัน อันนี้ก็ถูก เลยทำให้เสียเวลาไป ๕ ปีกว่า ก็หันมามองดูวัฏจักร มองดูว่าเอ...ชีวิตนักดนตรี นอนดึกตื่นสาย เข้าหมู่ (สูบกัญชา) ซ้อม กั ล ย า ณ มิตร Kalyanamitra.org ๗