การเตือนจากเทวดา : หน้า 110/128

** นั่นไม่ใช่งูจริง ๆ ดอก แต่เป็นเพียงเทวดาจำแลงร่าง เป็นงูมาเตือนเธอ เพราะเธอคิดนอกลู่นอกทางเท่านั้น เราเองเคยโดนมามากแล้ว ต่อเมื่อสามารถควบคุมความคิด ของตนได้อย่างเด็ดขาด จึงจะไม่ถูกเทวดาเตือนด้วย วิธีอันน่ากลัวเช่นนี้อีกต่อไป กับสัตว์เลื้อยคลานที่ไม่รู้จักธัมมะธัมโมอยู่ต่อไป คงไม่พ้น คำรับรองอันมั่นคงของพระอาจารย์ทำให้อาตมา ถูกมันรัดรึงกลืนกินเป็นอาหารแน่ ๆ พร้อม ๆ กับความ อบอุ่นใจขึ้น คลายมือจากเท้าของท่านแล้วลุกขึ้นนั่ง คิดนั้น อาตมาได้ทะลึ่งลุกขึ้นกระโดดถอยหลังไปเป็น | หันกลับไปมองยังทิศทางที่ตนวิ่งมา เพื่อจะดูว่าถูกงูใหญ่ ระยะหลายก้าว แล้วหันหลังออกวิ่งฝ่าสุมทุมพุ่มไม้ | ตัวนั้นติดตามมาหรือไม่ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ ท่าน ไปทางสถานที่ ที่พระอาจารย์ปักกลดอยู่อย่างไม่คิดชีวิต | อาจารย์จ้องดูอาตมาด้วยแววตายิ้ม ๆ แต่ไม่พูดอะไร พอพบท่านอาจารย์อาตมารีบฟุบตัวลงกอดเท้า ต่อเมื่อเห็นอาตมาหายหอบตัวสั่นลงบ้างแล้ว ท่านจึง ท่านด้วยตัวอันสั่นเทา และพูดออกมาอย่างละล่ำละลัก | ถามขึ้นว่า ว่า “ช่วยผมด้วย ท่านอาจารย์ ช่วยผมด้วย งูใหญ่ จะทำร้ายผม” “ไม่ต้องกลัว” ท่านอาจารย์พูดด้วยเสียงเรียบ ๆ เป็นปกติ “เธออยู่ในที่อันปลอดภัยแล้ว ณ ที่นี้ไม่มีสิ่งใด ในโลกจะทำร้ายเธอได้” “มีอะไรเกิดขึ้น เล่าให้เราฟังซิ อาตมาเล่าเรื่องงูใหญ่ให้ท่านฟังตั้งแต่ต้นจนถึง ขณะตัดสินใจวิ่งหนี ท่านอาจารย์หัวเราะหึ ๆ แล้วถาม ว่า “ก่อนจะเลื้อยออกมา เธอไม่ได้เจริญเมตตา ดอกหรือ?” ๑๐๘ กั ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org