การสืบต่อความรู้และการเข้าใจพระเจ้า : หน้า 120/128

เขาเป็นผู้เห็นความสำคัญของการสืบต่อความรู้ ความสำคัญดังกล่าวนี้เป็นเหตุให้ความรู้คงอยู่และเจริญ งอกงามขึ้น ไม่สูญหายไปกับผู้รู้วิชานั้นเมื่อถึงแก่ความตาย แม้เขาจะหาผู้ช่วยได้ยากคล้ายกับเขาจะไม่อยากถ่าย วิชาให้กับใครก็ตาม แต่ก็ทราบได้แน่แล้วว่าเป็นเพราะ เขาดีเหลือเกิน เห็นคนอื่นไม่ดีพอไปเสียหมด และไม่ ปริปากบ่นกับใคร ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเห็นใจ เพราะผู้ที่จะมา รับถ่ายความรู้ไปจากเขานั้น อย่างน้อยก็ต้องมีลักษณะ พิเศษอย่างเดียวกันกับเขา เช่น ออสติน เคอร์ติส เป็นต้น เมื่อได้เคอร์ติสที่ถูกใจมาเป็นผู้ช่วยแล้วเขาก็ปล่อยให้ มีโอกาสหมดทุกอย่าง ไม่ปิดบังและไม่ขัดขวางเลยจน เคอร์ติสเองยังลั่นปากออกมาว่า เขาเป็นนักบุญที่น่า นับถือ เขาเป็นผู้รู้ คงแก่เรียนจริง ๆ ใช่แต่เท่านั้น เขายังรู้ ตัวของเขาเองอย่างดีว่าอะไรที่เขายังไม่รู้อีกด้วย ลักษณะ ทั้งสองอย่างนี้คือ รู้ว่าอะไรที่ตัวรู้และอะไรที่ตัวยังไม่รู้ ยากที่จะมีอยู่ในคน ๆ เดียวกันได้ โดยเฉพาะเรื่องรู้ ว่าอะไรที่ตัวยังไม่รู้ยิ่งสำคัญมากกว่า เพราะถ้าเข้าใจ ว่าตนรู้ในสิ่งที่ไม่รู้เข้าแล้ว ก็จะเป็นอันตรายมาก ยิ่งเป็น บุคคลที่มหาชนยกย่องนับถือด้วยแล้วก็ยิ่งร้ายใหญ่ เพราะถ้าไม่รับรองหรือแสดงความคิดเห็นผิดเข้า คนก็จะ พากันเชื่อถือด้วยอำนาจบุคลาธิษฐาน ชักนำให้เป็นไป เช่นนั้น แล้วก็จะพากันงมงายเป็นผลเสียหายแก่ผู้เชื่อถือ ทั้งหมด ที่ว่าคาร์เวอร์ รู้ว่าตัวยังไม่รู้อะไรนั้น จะเห็น ได้ตรงที่เขาไม่ยอมรับว่าน้ำมันถั่วลิสงมีสรรพคุณเป็นยา รักษาโรคอัมพาตได้ เขารับเพียงแต่ว่ามันใช้ได้ผลมา ทุก ๆ รายไม่มากก็น้อย คาร์เวอร์รู้ว่าการใช้ได้ผล เท่านั้นสำหรับในกรณีอย่างนี้ ยังหายึดถือได้ไม่ จะต้อง หยิบเอาตัวประโยชน์ออกมาให้เห็นชัดเสียก่อน จึงจะ เพียงพอแก่การรับรอง เหตุนี้เขาจึงควรได้รับการยกย่อง ว่า เป็นผู้รู้ว่าอะไรที่ตัวยังไม่รู้ อีกด้วย เรื่องที่ว่านายเอดิสันเป็นผู้ไม่เชื่อพระเจ้า ดังที่มีผู้ ถาม ดร.คาร์เวอร์ เมื่อเขาได้รับเชิญไปในงานเลี้ยงใหญ่ ซึ่งมหาวิทยาลัยจอห์นส์ ฮอปกิ้นส์ ได้จัดขึ้น เพื่อเป็น เกียรติแก่เขา ดร.คาร์เวอร์ได้ตอบว่า “เอดิสันเข้าใจ พระเจ้าไม่เหมือนกับที่คนอื่นเข้าใจ” นั้นเป็นข้อน่าสังเกต และน่าพิจารณา เพราะว่าถ้าเป็นเช่นนั้นจริง พระเจ้าที่ เอดิสันเชื่อจะเป็นพระเจ้าองค์ไหน มีฤทธิ์เดชอย่างไร เพื่อ จะหาความเข้าใจมาตอบปัญหานี้ จำเป็นต้องกล่าวถึง ความรู้ทั่วไปเสียก่อน มนุษย์ในโลกได้เชื่อกันมานมนานนักหนาแล้ว ว่ามีอำนาจสูงสุดอยู่ในพิภพนี้ที่มนุษย์ไม่สามารถจะต่อสู้ ได้ ความเชื่ออย่างนี้ได้มีมาตั้งแต่ก่อนพุทธกาล นาน เท่าใดไม่มีใครทราบ อำนาจนั้นทำให้มนุษย์เกรงกลัว เป็นอย่างมาก และย่อมเป็นธรรมดาที่มนุษย์จะนิ่งเฉยต่อ ความกังวลใจนี้เสียมิได้ ปฏิกิริยาต่อความกลัวของมนุษย์ จึงได้อุบัติขึ้น ซึ่งเป็นไปในทางหมอบราบคาบแก้ว ขอ บารมีเป็นที่พึ่งมนุษย์จะยอมทำตามได้ทุกอย่าง ถ้า ทราบความประสงค์ของอำนาจนั้น ๆ ขอเพียงแต่ให้ได้ รับความสงบสุขตามความหวังเท่านั้น จึงได้มีวิธี บวงสรวงเช่นวัดขึ้นมากมาย ดังปรากฏให้เห็นมาจนถึง ในปัจจุบันนี้ ต่อมาก็มีผู้บัญญัติคำสำหรับเรียกอำนาจนี้ ต่าง ๆ กัน ซึ่งอาจถ่ายออกมาเป็นคำไทยได้ว่า “พระ เจ้า” และได้มีการสรรเสริญพระเจ้า กล่าวขวัญถึง อำนาจอภินิหาร ปาฏิหาริย์ ของพระเจ้า อย่างมากมาย ถ่ายกอง สรุปรวมแล้ว ลักษณะของพระเจ้าก็เป็น เหมือนมนุษย์เรานี่เอง หากแต่เป็นผู้วิเศษเหนือขึ้น ไป ที่ว่าเหมือนมนุษย์ก็เพราะถูกสมมุติให้มี ใจรัก เกลียด โกรธ หลง มีพระเดชพระคุณ และ อะไร ๆ ต่าง ๆ เหมือนมนุษย์ผู้นับถือพระเจ้าไปเสีย แทบทั้งสิ้น ที่เป็นดังกล่าวนี้ก็เพราะมนุษย์อนุมาน ลักษณะของพระเจ้าด้วยปัญญาหรือจิตใจของตนที่ยังต่ำ ยังมีอุปาทานยึดมั่นถือตัวถือตนถือเขาถือเราอยู่ ซึ่งย่อม เป็นธรรมดาที่จะเข้าใจเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ ย่อมต้องเห็น ๑๐๘ กั ล ย า ณ มิตร Kalyanamitra.org