การค้นพบมะม่วงยักษ์ : หน้า 31/128

วาดคว “ลูกอะไร” พระเจ้าพรหมทัตตรัสถาม แต่ไม่มีใครทราบ เสนาอำมาตย์ทั้งหลายต่างกราบทูลเสนอให้ หาพรานป่ามาสอบถาม เมื่อพรานป่าเห็นผลมะม่วงนี่แล้ว ก็กราบทูลว่า “ผลไม้นี้คือ ผลมะม่วงจากป่าหิมพานต์พระเจ้าข้า” “แปลกจริง เราไม่เคยเห็นมาก่อนเลย มะม่วงอะไร ลูกโตอย่างกับลูกมะพร้าว ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไร คือ....พรานป่า” “มะม่วงนี้มีรสหอมหวานอร่อยกว่ามะม่วงทั่วไปพระเจ้าข้า” พระเจ้าพรหมทัตจึงหยิบพระแสงกริบมาฝานมะม่วงส่งให้พรานป่ากิน เมื่อพรานป่ากินแล้ว พระองค์ก็ เสวยบ้าง พร้อมกันนั้นก็ทรงผ่านส่งให้เสนาอำมาตย์ทั้งหลายรับประทานโดยทั่วกัน เมื่อพระเจ้าพรหมทัตได้เสวยมะม่วงผลนั้น ก็ทรงรู้สึกว่า รสชาติของมะม่วงนี้ช่างอร่อยอย่างวิเศษเหลือ เกิน เสวยแล้วรู้สึกอิ่มเอมใจ มีพละกำลัง จึงตรัสถามพรานป่าถึงวิธีการที่จะไปเก็บมะม่วงที่ต้นนั้น พรานป่าจึง อาสานำเสด็จไป พระเจ้าพรหมทัตเสด็จขึ้นไปตามแม่น้ำคงคา โดยผูกเรือติดกันเป็นขบวน เสด็จรอนแรมไปจนกระทั่ง ถึงมะม่วงยักษ์ต้นนั้น พระเจ้าพรหมทัตทอดพระเนตรเห็นต้นมะม่วงใหญ่โตราวกับภูเขา แผ่กิ่งก้านสาขาร่มรื่น ใต้ ต้นมะม่วงก็เป็นลานราบเรียบ จึงโปรดให้ข้าราชบริพารทั้งหลายผูกเรือไว้แล้วจัดทำที่พักที่โคนต้นมะม่วง ทรงให้เก็บมะม่วงมาเสวยพร้อมพระกระยาหารรสเลิศอื่น ๆ แล้วบรรทมหลับไปในค่ำนั้นเอง ในเวลาเที่ยงคืน พญากระบี่และบริวารทั้งแปดหมื่นตัวได้มาเก็บมะม่วงกินตามปกติ ลิงทั้งหลายต่าง ห้อยโหนโจนทะยาน เก็บมะม่วงจากกิ่งนี้ แล้วห้อยโหนตัวไปกิ่งโน้นตามประสาลิง - พระเจ้าพรหมทัตได้ยินเสียงกระบี่อยู่บนต้นไม้ จึงมีรับสั่งให้ทหารพวกแม่นธนูคอยดักยิงล้อมไว้ อย่าให้พวกลิงหนีไปได้ พระองค์ตรัสว่า “พวกเจ้ายิงธนูล้อมไอ้ลิงพวกนี้ไว้ อย่าให้รอดไปได้นะ พรุ่งนี้เช้า ข้าจะกินเนื้อลิงกับมะม่วง!” ฝูงกระบี่เห็นทหารแม่นธนูรายล้อมต้นมะม่วงไว้ก็ตกใจกลัว ส่งเสียงร้องอย่างอกสั่นขวัญแขวน พญาวานรจึงปลอบใจบริวารทั้งหลายว่า “พวกเจ้าอย่าตกใจกลัวเลย เราจะช่วยชีวิตพวกเจ้าเอง” Kalyanamitra.org กั ล ย า ณ ม ต ร ๒๙